Sms-en
Super. Lekker smikkelen aan de weg. Vis op de barbecue. Dorade, rog en garnalen. Soms een beetje spicy, maar oh zo lekker. Krijgen we ineens een smsje via ons Indonesische telefoonnummer: Ini siapa ya? Blijkt van een gids Bulalo te zijn. Een gids voor Siberut. Lachen. Lekker sms-en. Gezellig met Jeffrey gekletst, uit Padang nu aan het studeren in Melbourne. Leuk.

Bukittinggi
Met een busje naar de stad, waar we 20 jaar geleden zoveel gezien en genoten hebben. Het busje ging weer lekker snel, scheuren, toeteren en inhalen. Stoplichten staan er voor de gezelligheid. Rood is rijden! En natuurlijk altijd je knipperlicht aan. En net als toen: airco voluit aan en de chauffeur zit in zijn warme jas met capuchon op. Haha.. Betaald voor airco, dan krijg je het ook. Haha. Mooie omgeving. De palmbomen zijn weer prachtig. Ook twee koeien op het voetbalveld gezien en na een paar uurtjes kwamen we in Bukittinggi aan. De stad leek veel groter dan in mijn herinneringen. Overal auto's en brommertjes, werd er een beetje triest van. Verharde wegen, KFC en de Pizzahut en weinig backpackers met de Lonely Planet. Ons hotel van toen is verdwenen. Wennen dus. Ik word ook al zo'n oude oma die aan vroeger terugdenkt.

Back to basic
Het blijkt een vakantieweek te zijn en superdruk in de stad. Alle hotels overvol, gelukkig konden we direct bij Orchid Hotel terecht. Yoeri schrok zich rot. Kleine kamer, wel schoon. Maar geen airco/fan (ook niet nodig), wel horrengatengaas en natuurlijk alleen koud water. De mandi. Je zag hem verbleken.. haha. Ik natuurlijk weer op mijn charmante manier lopen pingelen. En we hebben een kamer voor 100.000 roepia (twee personen), omgerekend ca. 8 euro. En ontbijt. Ook basic. Een kop thee en twee witte boterhammen, even geroosterd in de pan en dunne jam erop. Maar ik vind het nog altijd lekkerder dan rijst als ontbijt. Haha. We zijn er weer: back to basic!

Jam Gadang
's Middags naar de Jam Gadang. De Klokkentoren, eigenlijk het herkenningspunt van Bukittinggi. In het verleden stond er een dak op, gevormd door de Hollanders, nu een echt Minang Kabau dak. Prachtig. Rondom de Jam Gadang, een centraal plein. Door vakantie dus hartstikke druk. Blijkt dat veel Maleisiërs komen shoppen, omdat het zo lekker goedkoop is. Van de natuur houden ze niet.

Sjansen
En ja hoor. Wat een bekijks hadden we. Vooral Mischa. Hij is iets langer dan de meiden (Yoeri is veel te lang) en ziet er natuurlijk leuk uit in zijn voetbalshirt. Dus iedereen giechelen en lachen naar hem. Een dame van een kiosk wees op hem en zei tegen mij dat hij handsome was. Leuk om als moeder te horen. Op het plein werden we belaagd! Of we op de foto wilden. Tidak apapa. Geen probleem. Dus ik sta er weer goed op! Big smile, met meisjes, de moeder, de oma (maar nooit met mannen!). Yoeri en Mischa werden echt gestalkd. Met iedereen op de foto. Ze vonden het prima, zo hoort het ook. Even Nederland promoten. We zijn aardig en kunnen leuk lachen. Haha.

Ibu
Het moet me nog even van het hart dat ik nu Ibu word genoemd. Dat is echt maf, maar doet ook zo warm aan. Ibu betekent moeder, en die geniet hier veel respect. Ik voel me alleen dan zo'n oud mens. Haha.