Oost West Thuis Best

We zijn weer thuis. Het lijkt of we veel langer zijn weggeweest. Het waren maar zes weken. We hebben weer heerlijk in ons eigen bed geslapen. Ik ben nog elke keer blij dat ik het wc papier gewoon in de wc kan achterlaten en niet apart in een prullenbakje hoef te gooien. De warme douche was lekker. Internet op mijn telefoon is ook weer fijn. Een krantje en het nieuws. Ik heb het eigenlijk niet eens gemist. Het voelt weer lekker. Vanavond met zijn allen nog even wat foto's op de televisie zitten bekijken. We hebben veel beleefd.

Senang
Ik ben zo trots op mijn gezin. Zo trots op mijn jongens. We hebben genoten. Het was een heerlijke vakantie. We hebben veel ondernomen, gezien en avonturen beleefd. Mensen ontmoet en andere culturen leren kennen. Een week de jungle, de rimboe in, zonder Ipod, telefoon of andere elektrische apparaten. De Merapi beklommen door ruim 12 uur te lopen, 6 uur steil op en 6 uur steil down. Vulkanen bedwongen. Tempels gezien. Prachtige uitzichten. Genoten van het raften, springen van een brug maar ook van de hoge golven op Java. En wat was het leuk mountainbiken downhill. En super dat we alle vier hebben gedoken. We hebben films, foto's maar vooral de herinneringen. Ik ben zo blij dat we de reis hebben ondernomen. De jongens zijn sterker geworden en over eigen grenzen heengegaan. En zelfstandiger. Ik ben oprecht blij en gelukkig dat we dit samen hebben kunnen doen. We zijn een team. Dit blijft je hele leven bij. En we hebben allen iets moois om samen later naar terug te kijken.

En vergeet nooit: de herinnering is je mooiste foto...

Surfboys

Snik. Vandaag echt de laatste dag in Indonesië. De wekker om 7.00 uur. Ik was natuurlijk al eerder wakker. Edy noemt me soms Casper (jaja.. van het spookje, omdat ik dan lig te spoken..haha). Ontbeten bij het zwembad en toen naar het strand. Dat was nog redelijk rustig. De ‘gewone' toerist slaapt natuurlijk uit. Haha. Maar wij moesten om 12.00 uur uitchecken en wilde de laatste uurtjes meepakken.

Surfboys
Op het strand al snel aangesproken door een echte surfgids. En natuurlijk. Onze kids mochten even spoedsurfles nemen op de golven bij Kuta. Speciaal geschikt voor beginners. Eerst een shirt aan, plankje en droog op het strand oefenen. Toen gingen ze de zee in. Yoeri bleef al meteen op de plank staan. Toppie! Terwijl er echt lekkere hoge golven staan. Mischa had wat meer oefening nodig maar op een gegeven moment lukte het hem ook. De boys genoten. En wat knap dat ze bleven staan! Tuurlijk moest Edy ook nog even een poging wagen, en die ging als een speer. Zelfs de surfgids was er van ondersteboven. Helaas moesten we toen weg, dus kon ik mijn kunsten op de plank niet meer vertonen. Haha. Ook hier op het strand word je weer veel aangesproken. Of je massage wil, horloges of gewoon een stukje fruit. Een aardige dame kneep al in mijn schouder, in mijn voeten, maar ik had geen tijd meer voor massage. Ze bleef om ons heen hangen, haalde zelfs een bakkie koffie (met veel suiker.. slik) en we hebben haar onze handdoeken gegeven. De Bert en Ernie, Jackie Chan en witte handdoeken van Ilknur. Ze was er hartstikke blij mee. Als je dus een keer op Kuta gemasseerd word, kijk dan even of je of je Bert en Ernie ziet.. haha.

Hardrock

Naar het guesthouse, snel een duik in het zwembad en dan lekker warm douchen. Daar kwamen we van een koude kermis thuis, want het warme water was even op. En ook onze handdoeken. Stom. De rest al opgeborgen, dus even snel samen gedaan. Jaja.. delen dus. Spullen verzamelen en uitchecken. De rugzakken even apart gezet en toen nog even gaan shoppen. Yoeri nog beats gekocht en ik nog snel twee ringen. Mooi! Toen lunchen bij Hardrock Café Kuta. Mischa kreeg al een beetje buikpijn, dus voor hem niets besteld. Edy had de zgn. bekende Aussie-burger. Vet lekker. Ook Yoeri gooide er een flinke burger in. Lekkere muziek, mooie ambiance, alleen de rekening deed een beetje zeer.. hahah.. Dure tent.

Vlucht

Toen met de taxi naar het vliegveld. Om 17.25 uur vertrekt ons vliegtuig naar Jakarta. Helaas begon Mischa zich steeds rotter te voelen, vooral buikpijn. Hij zag steeds witter. Toch ingecheckt en het vele wachten kon beginnen. In een prachtig vliegtuig (met usb aansluiting!) in bijna twee uur naar Jakarta gevlogen. Daar weer wachten en rond 21.15 uur via Dubai naar Amsterdam, waar we 08.30 uur plaatselijke tijd aankwamen. De vliegreis viel tegen. Met zijn vieren in het middenpad. Krap. Nauw. Zelfs ik kon mijn benen niet lekker kwijt. Het was superkoud omdat de airco op ons gericht stond. De kou kwam zelfs door twee dekens heen. En Mischa voelde zich steeds rotter. Echt zielig. En je kunt niets doen, behalve aspirientje, aandacht, liefde, kroelen, buik vasthouden, kusjes geven en geduldig wachten tot je landt. Ik heb ondertussen wel vier films gekeken, jaja.. drie zwijmelfilms. Zelfs tranen! Yoeri heeft er weer een stuk of zes/zeven gezien.

Bijna thuis

Eindelijk aangekomen in Amsterdam. Met de snelle trein richting Lombardijen, ging echt snel! En Mischa kon nog voor een prikkie mee! Ellen kwam ons ophalen. Gezellig. Thuis werden we verrast door opa en de oma's. Fijn om moeders weer even in mijn armen te sluiten. De slinger hing uit. Veel taart en het eten voor 's avonds stond al klaar: tomatensoep, aardappelen, sperciebonen en kip. Heerlijk. Mischa was blij dat hij thuis was. Lekker onder de douche, gekotst en gaan slapen. Later bleek hij ook koorts te hebben, de zielepiet. De volgende dag ging het gelukkig al een stuk beter.

Kuta beach

12.00 uur. En dan komt de manager van het hotel: het is tijd om uit te checken. Balen. Douchen en de spullen in de rugzak, want de taxi zou om 13.00 uur komen. Nog even lekker lunchen en dan op weg naar het zuiden van Bali, richting het vliegveld: Kuta!

Met de taxi door het mooie berglandschap van Bali gereden. Mist en nevel in de toppen. Slinger de slang omhoog en weer straf omlaag. Prachtige views. En soms in de file wachten omdat er weer een ceremonie is.

Crematie-ceremonies
Het blijkt dat nu de zgn. crematie-ceremonies gehouden worden. Als iemand overlijdt wordt deze begraven. In augustus en september worden de lijken weer opgegraven en tijdens speciale ceremonies alsnog gecremeerd. Dit gebeurt natuurlijk met veel poespas. We hebben eerder de zwarte stierenkoppen gezien, die worden hier vaak bij gebruikt. Zo'n ceremonie wordt in deze maanden mede bekostigd door de overheid. Ook draagt het hele dorp haar steentje bij. Je kunt de crematie-ceremonie ook buiten deze twee maanden doen, maar dat is voor velen onbetaalbaar. Bij zo'n plechtigheid loopt het hele dorp uit.

Het bleek een lange reis. Richting Kuta werd het steeds drukker op de weg. Echt druk. Stilstaan en optrekken. Pfff.. En toen zoeken naar ons hotelletje. Allemaal eenrichtingsverkeer. Ineens denk ik aan onze TomTom in Nederland. Die kennen ze hier niet. Dus kijken, vragen en langzaam rijden. Wat een drukte. Overal winkels. En echte winkels, met merken en luxe spullen. Overal toeristen. Hordes. Het is warm. Langs het strand gereden en eindelijk de Gang gevonden. Supersmal straatje en de taxi rijdt er gewoon doorheen. Volgens mij was het alleen voor brommertjes bedoeld. Voor de deur afgezet en onze 4persoonskamer bekeken. Prima. Gewoon een gordijntje ertussen dan leek het net twee kamers. Het guesthouse was mooi. Zwembad en veel groen in de tuin. En vlakbij zee. Spullen afgegooid en lekker richting het strand gelopen. Zonsondergang. Ook op het strand veel drukte, zijn we ook niet echt gewend. Toen snel wat gaan drinken en op zoek naar een lekker restaurant. Uit het boekje iets gevonden en we zouden onze laatste avond afsluiten met een luxe Balinese rijsttafel.

Wel nog even een stukje lopen. Wat een winkels en shops. Wat een restaurants en luxe. Ongelooflijk. Het beeld wat ik had van Kuta werd bevestigd. Hier hoef ik dus nooit meer naar terug. Het is gewoon niet mijn ding. Heerlijk luxe en uitgebreid gegeten met allerlei lekkernijen. Speciaal. Een echte rijsttafel. De ober legt keurig je servet op je schoot. En je knippert met je ogen en hij staat weer naast je. Zit ik daar in mijn oude kloffie (korte broek, hempie en petje op.. hahahaha). Na het eten had ik een plofbuik. Niet meer gewend om er zoveel in te stoppen. Lopend naar huis om uit te buiken.. pfff..

Toen lekker gaan slapen. Morgen weer vroeg op om de laatste uurtjes in Kuta mee te pakken.

Dol Fijn!

Op tijd op 5.30 uur. Tijd voor de dolfijnen! We werden weer keurig gewekt, al was dat niet nodig, want ik was al wakker. Bij de boys gaan kijken, die bleken al aangekleed te zijn. We zijn echt vlot 's morgens. In het donker naar het strand gelopen. In een soort van catamaran gestapt, motortje aan en varen maar. Siberut kwam weer even boven. De zee op, op zoek naar dolfijnen. We bleken alleen niet de enige toerist te zijn. Ik telde al zo'n twintig bootjes. Volle bak.

Langzaam werd het licht. En al snel kwam de zon op. Prachtig. Eindelijk een goede zonsopgang. Yoeri heeft mooie foto's gemaakt. Top. En er bleken nog veel meer boten te komen. Iemand zei later wel 80! En dan lig je in het water, zachtjes te dobberen en dan zie je ineens wat vinnen op het water: joehoe. En dan gaan er dus 80 bootjes op af.. En dan weer wachten en weer scheuren... Yoeri is onze sportfotograaf en heeft mooie foto's genomen.. haha.. We hadden een super kapitein. Fanatiek. En een paar keer zat hij er echt vlakbij.. dolfijnen rondom onze boot. Super. En dan komen de andere boten weer op ons af. Het was net een spelletje. En al die kapiteinen deden hun best. Ik lag echt in een deuk. Toch nog even schrikken toen we ineens de propeller van een andere boot op Yoeri zagen afkomen: botsing! Maar dat viel gelukkig ook weer mee. Er blijkt een groep van 50 dolfijnen daar te zwemmen. Ik vond het toch wel leuk om dat eens mee te maken. En toen op ons gemakkie terug naar de kust.

En dan is het lekker vroeg. Ontbijten met toast en ei, kopje thee en toen lekker naar het zwembad. Even afkoelen. Boekje erbij en eigenlijk wel zin in een massage. Dus een uurtje lekker gekneed en genoten. Heerlijk. Dan ben je relaxed, tijd voor het ligbed bij het zwembad en zin in een bakkie koffie. Dat wordt keurig bij je ligbedje gebracht. Dit is het echte toeristenleven...

Air Panas en Brahma Vihara-Arama

Toen weer verder op de scooter. Heerlijk. Op weg naar de Hot Springs: Air Panas Komala Tirta. De tijd vloog om en rond een uur of twee kwamen we daar aan. Scooter op een speciale parkeerplaats, en meteen een bewaker erbij zodat je ook de helmen kan laten hangen. Handig. We hadden trek, dus snel naar het restaurant. Bij Nederlanders aan tafel omdat het zo vol was en lekker gekletst. Ook een lekker sateetje en spaghetti gegeten. Toen omkleden en even de warmwaterbronnen in. Weinig zwavellucht, maar ik blijf het een beetje smerig vinden. Douche mag warm zijn, maar water buiten heb ik liever ijskoud. Dus snel er in en er uit. Mischa vond het wel lekker, maar die vindt water altijd heerlijk. Het zwavelhoudende water stort met een constante temperatuur van 38 graden en komt neer in drie bemoste bassins. En Edy genoot onder de warmwaterstralen die uit een drakenkop kwamen. Afspoelen en aankleden en weer verder. Nog wel even snel voor de mannen een Bintang shirt gekocht. Pingelen en lachen.. En weer scheuren. Op naar een boeddhistisch klooster, allen een sarong om.

Brahma Vihara-Arama
Een kloostercomplex, hoog op de heuvel, met verschillende terrassen. Het uitzicht blijft prachtig. Een lotusvijver, gebedshallen, stoepa's en monnikenvertrekken. En in de kloostertuin is een model van de Borobudur te vinden. Hier was ook een binnenruimte, waar gemediteerd en gebeden kon worden. De tuinen waren prachtig en Yoeri heeft nog even geleerd hoe je als een monnik moet lopen... Rustig dus....

Het werd al laat. Rond een uur of half zes teruggereden naar Kalibukbuk. Echt super om te scooteren, dat hadden we vaker moeten doen.. haha.. Thuis relaxen en toen op pad voor wat laatste souvenirtjes. Mischa wilde nog graag een houten komodo. Dus lekker nog even struinen langs alle winkeltjes. 's Avonds lekker gegeten bij een gezellige tent met live muziek. Toen op ons gemakkie naar huis. Heldere nacht, veel sterren..

Celukanbawang

Vandaag weer actie. We gaan naar Celukanbawang. Een havenstadje. Twintig jaar geleden zijn we daar geweest, voor een weekje, om te wachten op een lift op een vrachtschip. Toen geen toerist te bekennen, wel mooie herinneringen aan de warung, het eettentje met de plank aan de muur en de zee. Ik heb foto's van toen meegenomen. We wilden toch even kijken hoe het daar nu zou zijn.

Scooter
Het leukste zou zijn om die afstand met de scooter te overbruggen. Ik heb geen brommer ervaring, dus mocht ik even oefenen op de scooter van Binne. Even wennen, maar het lukte, dus vast ook wel met een kind achterop. Dus hebben we een scooter gehuurd. Eigenlijk een kleine motor. En ik mocht mijn eigen tempo rijden.. haha. Allemaal een helm op en daar gingen we. Ik reed natuurlijk voorzichtig. Het is niet wennen om links te rijden, maar wel om rotondes te nemen of voor te sorteren. Schakelen hoefde niet, alles ging automatisch. Alleen geen achteruit knopje.. haha.

Het was een niet al te drukke weg langs de kust, die we moesten volgen. Dus prima om te oefenen. En het ging natuurlijk steeds beter. Ik weet nog steeds niet wat de maximale snelheid in Indonesië is, maar in Nederland blijkt het 45 km. p/uur te zijn. Jaja.. we zijn soms sneller gegaan.. haha.

Scooteren is heerlijk. Je voelt je heerlijk vrij. Je kunt alles om je heen lekker bekijken en toch flinke afstanden overbruggen. Onderweg nog even ‘file' gehad van de mars/wandelgroepen. Wat een drukte. Daarna weer lekker scheuren. Yoeri zat bij Edy achterop en die twee samen genoten ook. Onderweg even tanken, waar je uit een wodka fles een litertje benzine voor 5.000 roepies (zo'n 40 cent) krijgt. Toen in Celukanbawang aangekomen. We herkenden de straat nog en reden direct naar zee. Grote schepen, aanbouw en nostalgie. Maf. Daar even gestopt, op een soort van braakliggend terrein. En ja hoor, daar wilde Yoeri even proberen te brommen. Dat mocht. Help. En daar ging mijn lange slungel, gewoon alsof hij dit al jaren doet, als een stoere puber op de brommer rondjes toeren. Hij genoot natuurlijk. En je snapt het al: toen wilde Mischa ook. Help. Hij is pas elf! Maar Edy is ook jong geweest, en die vond het best. En voor ik het wist ging Mischa er ook vandoor. Ik kreeg de zenuwen, maar eigenlijk ging het ook met hem prima. Een keertje even vast in het zand, maar daar kwam grote broer motormuis om hem eruit te trekken.

We hadden het hele end willen fietsen. Het bleek toch wel ruim veertig kilometer te zijn. Gelukkig hebben we het op de scooter gedaan. En zoals Mischa zei: 'Mam, het is goedkoper dan fietsen, want nu hoef je maar twee scooters te huren, anders vier fietsen!' En dan blijkt ook nog dat de scooter slechts 30.000 roepies (1,80!) kost en een fiets 20.000. Haha..

Aan de weg gaan kijken bij de warung. Er zaten twee mannen en een agent. Meteen behulpzaam en praten. Koffie erbij van een tandeloze dame. Zij bleek de warung overgenomen te hebben van Fatima, onze vriendin van vroeger. Helaas bleek de familie verhuisd te zijn naar Banyar, zo'n drie uur naar het zuiden. Maar wat zo leuk was: die ene man ging even weg en kwam terug met hun telefoonnummer. En hij meteen bellen. Edy heeft met de dochter van Fatima gesproken, met haar moeder ging het niet zo goed, die lag in het ziekenhuis. Zij wist nog van ons en had de foto's nog. Ongelooflijk. En ze nodigde ons uit om langs te komen. Helaas hebben we hier geen tijd meer voor. Toch leuk om iets van hen te horen.

Help: het is al donderdag!

Help! Ik kom er net achter dat het al donderdag is. Balen. De tijd vliegt! Dat is schrikken. We hadden een deal met de boys. Ze wilden zelf op, alleen ontbijten en snel naar het zwembad. Prima. Dus om een uur of acht ging ik, stiekem met de camera, naar het zwembad om de boys te filmen. Lachen. Ze waren lekker bezig. Ze hadden ook al een ontbijtje gegeten bij het zwembad. Ja, ze hebben het wel door, hoor! Dus ook deze dag even lekker niks doen. Alles mag. Vandaag veel achter de laptop mijn verhalen bijgewerkt, geprobeerd wat foto's te uploaden en verhalen op ons weblog te zetten. Goed gelukt. Het is ook fantastisch om zo ver weg, steeds reacties op onze avonturen te krijgen. Dan is de wereld van thuis toch dichtbij. Echt bedankt allemaal, is voor ons ook superleuk!

Rotterdams onderonsje
En wat gezellig. Via Facebook even afgesproken met een collegaatje. Niets eens zo heel gek om elkaar even op Bali te zien. Half uurtje even gekletst over het Indonesische leven.. Edy heeft zich even onder handen laten nemen door een dame. Een massage... joehoe... terwijl ik hier alles op de laptop zit bij te werken.. hahaha.

Straks nog even lekker een hapje eten, nu eerst koud douchen. Opschieten want het wordt al schemerig... koud...brr..

Lovinabeach... relax, rustig, gezellig...

Wekker! Jawel. Rond 7.30 uur op en klaar maken voor vertrek. Nog geen taxi geregeld, maar dat komt vast wel goed. Er is trouwens in Amed geen bemo te bekennen. Het transport is volgens ons helemaal afgestemd op taxi. En dat is goed verdienen. We spraken een duiker die chauffeur is geworden omdat dat veel meer verdiende. Bij Cistra nog even ontbeten, dat is vaak inbegrepen in de prijs. Hier krijgen we er ook steeds een lekker fruitsapje bij. Jammie.

Naar Lovinabeach
Toen op naar Lovinabeach. Eigenlijk een kuststrook, van zwart zand, waar in gemoedelijke sfeer toch veel toeristen komen. Dus weer meer westers eten, souvenirwinkeltjes enzo. Lekker. Daar zijn we aan toe want we moeten relaxen!

We werden ergens gedropt met de taxi. Maar nu doen we het op onze eigen manier. Mischa blijft in de taxi bij de spullen (alsof dat wat uitmaakt, hahaha) en de rest gaat op zoek naar de beste kamer. In het eerste guesthouse waren Yoeri en Edy al tevreden. Ik wilde toch nog even verder snuffelen, dus ieder een eigen kant op. Uiteindelijk had ik de beste deal gevonden. Hotel Angoska. Een prachtige cottage, in een soort van laantje, veel groen en wederom een zwembad! Het ziet er hier echt heel mooi uit. Enige nadeel. Er kon niet gepingeld worden, maar dat was niet erg want voor 160.000 (x 0.08 cent) zit je prima. En er waren wel wat Nederlanders. Ok. Daar komen we ook nog wel overheen. Dus ingecheckt, meteen lekker bij het zwembad gaan zitten. HEEEERLIJK! Een drankje bestellen terwijl je op je ligbed ligt, even onderuit en als je het warm krijgt, glijd je even het zwembad in. Het enige nadeel is dat de Wifi nooit stabiel is en er vaak uitligt. En dat je door de felle zon je schermpje van je telefoon niet kan zien.. Whahahaha... we worden zoooo decadent! Het valt me mee dat we nog geen polsbandje omhebben... soort van all inclusive vakantie.. hahahaha.

Flaneren
's Avonds lekker gaan flaneren. We zitten vlakbij het Dolfijnenbeeld. Allemaal tentjes, restaurantjes, maar toch een bepaalde rust en eenvoud. Lekker. Gegeten onder het genot van akoestische gitaarmuziek. Ik vond dat Mischa alleen beter zong, hahaha. Nog even een rondje gelopen en lekker naar huis gegaan. Koffie konden we niet meer krijgen. Dus de jongens even lekker op hun kamer relaxen en de ouders nog even een kop koffie gaan halen. Haha.. Eindelijk alleen. Hihi. En toen wel een prima achtergrond muziekje van twee heren. Tja. Toen werd ik weer moe, dus naar huis en lekker gaan pitten.