's Middags eruit. Even lunchen. Tja. Toen met zijn allen nog verder naar Edy's geldbuidel gezocht. Niet gevonden. Echt balen. Dus moeten we aangifte gaan doen. Het is een uur naar Probolinggo, maar dat moet dan maar. Ook moeten we kijken hoe we wegkomen uit het Nadia Hotel, want het is nog ver naar Kawah IJen, onze volgende bestemming. In de Lonely Planet gelezen dat de busterminal in Probolinggo waarschijnlijk de meest lastige is. Veel gedoe, onredelijke prijzen en afwachten of alles gaat zoals je afspreekt. Ook wordt er veel gestolen. Kortom: daar word je ook niet vrolijk van als je op eigen gelegenheid door wilt reizen. Maar eerst aangifte doen. Van verlies.. grrgg.. het blijft echt zo vervelend.

Busje komt zo
Dus met een busje naar beneden. Het bleek de laatste bus van die middag te zijn, dus lekker volgestouwd met mensen en rommel. Ik zat met Mischa achterin. Ze wilden nog een persoon naast ons zetten, maar dat ging echt niet! Terwijl mijn billen best wel wat dunner zijn geworden.. hahah.. Yoeri vond het maar niets, die zat ook helemaal klem. Een uur naar beneden tuffen.. Ik blijf het leuk vinden om gewoon lokaal te reizen..

Politiebureau
In de stad aangekomen op zoek gegaan naar een politiebureau. Daar aangekomen konden ze ons niet helpen, we moesten naar een groter bureau. Hij wilde ons brengen, maar dat kon pas een half uur later. De tijd gaat snel, dus dan maar met een bemo. Bij het ‘hoofd'bureau mochten we direct zitten. Er werd een Engelssprekende agent gezocht. Wij alles uitgelegd en alle papieren in orde maken. Paspoorten, geld, tickets etc. alles noteren. Eindelijk klaar. Ik zat naast de aardige agent, en moest natuurlijk alles verbeterden, hij had nog nooit Mijnsheerenland ingetikt.. haha.. Moet hij nog een formulier invullen. Blijkt dat hij een voorbeeld heeft van een andere Hollander, en dat formulier gaat hij exact overtikken. Engels blijkt niet altijd te kloppen. En dan moeten onze gegevens op dat formulier. Pfff.. veel werk, maar ja, we hebben het nodig voor de ambassade in Den Pasar. Ik voel me net een secretaresse.

Edy kletst
Edy is ondertussen aan het kletsen met de andere agenten. Lachen, praten. De kids praten met een knul, die detective is.. haha.. en hij wil direct op facebook met Yoeri. Het wordt donker. Dan kunnen de mannen weer eten. Dus we krijgen een soort sapje met zoete kokos aangeboden. Erg apart. Dan zijn eindelijk alle papieren klaar. Handtekeningen eronder en pff.. klaar. Het is ondertussen 19.00 uur. Er gaan geen bussen meer. Dat wordt een taxi. Ze bieden ons aan om ons naar het hotel te brengen. Lief. Maar als ze horen dat we bij de Bromo (een uur rijden) zitten, blijkt het helaas niet te kunnen. Wel kan hij ons ergens anders droppen. Edy geeft aan dat als er geen werk meer is in Rotterdam, ik prima bij de Indonesische politie kan gaan werken. Afdeling aangifte. Haha.

Politieauto
Dus met zijn allen in een politiejeep. Yoeri voorin. Twee agenten achterin het boevenhokje. Lachen. De zwaailichten gaan even aan. Politie is hier je beste vriend. Haha.. De agent probeert nog een taxi te regelen, giga duur natuurlijk. Dus we vragen of hij ons bij een Touroperator kan afzetten. Kunnen we meteen ons vertrek morgen regelen en misschien meeliften.

Toer
En dat lukte. Ergens afgezet waar toeristen stonden en we konden voor 25.000 roepies p.p. mee. En meteen informatie over Kawah IJen. Dus een toertje geregeld. En gratis mee omhoog. Heerlijk. Alles geregeld. Rond 20.30 uur bij ons hotel. Meteen eten. Druk en we hebben anderhalf uur moeten wachten. Balen. Ik stort langzaam in, na 19 uur wakker zijn. Ik kreeg als eerste mijn eten en heb de jongens (die nog steeds wachtten) achtergelaten. En ik viel al snel in een diepe slaap.