Tijd voor actie. Eindelijk. Genoeg stad en auto's gezien: de natuur in! We hebben een guide mr. Moly, gevonden. Een man van 54 die samen met zoon Farao (zo noemde Edy hem) ons mee zou nemen de Merapi op. Een actieve vulkaan van 2889 meter. Geen kleintje dus. En helemaal speciaal. We gaan de sunset zien. De zon komt rond 6 uur op. De beklimming is ca. 5 uur. Reken maar uit. Overdag geprobeerd te slapen. Dat lukte dus niet. Helaas slaap ik nog steeds slecht. Spanning, tijdsverschil of gewoon de leeftijd? Geen idee. Dus met weinig slaap de avond in.

De donkere nacht in...
We vertrokken om een uur of elf voor de nachtelijke tocht. Eigenlijk niet goed geweten wat we precies zouden gaan doen. Wel goed voorbereid. De hoofdzaklampjes kwamen goed van pas (bedankt opa!). Eerst met de bemo naar de voet van de Merapi, Kotu Baru. Daar werden onze namen doorgegeven. Zouden ze ons komen halen als we het niet volhouden?

Jungle bergtrek
Rond half twaalf gaan lopen. De nachtelijke stilte in. En meteen rustig omhoog. Uitzicht op Bukittinggi. Prachtig al die lichtjes. Het is maf om 's nachts te lopen. Achter elkaar aan. Smalle paden. En meteen steil omhoog. Op je ademhaling letten. Het eerste half uur is altijd het zwaarst. De jongens gaan prima. Gelukkig zijn ze sportief en oh zo stoer. Af en toe even bij ademen, maar eigenlijk in een constant tempo omhoog. Klimmen, steil. Soms je handen erbij en optrekken. Soms door donkere gangen. Modderig. Af en toe glad. Tja.. waar zijn we aan begonnen?

Steil, steil, steil... alleen maar omhoog!
Over boomwortels, rotsen en dan weer door dichte begroeiing een klein paadje op. En maar klimmen. Hijg, hijg.. Af een toe een slok water. Zweet kwam lekker door. Dat is nog wat anders als een uurtje steppen bij de GGD. En de jongens hielden het nog steeds vol. Mijn hart maakte overuren. En dan wetende dat je nog verder omhoog moet. Helaas geen recht stuk gezien. Rond een uur of twee kwamen we bij een oud kampvuurtje. We kregen het fris, dus lekker bij het vuur gezeten, lekker opwarmen. Bleek dat we zo vlot gelopen hadden, dat we een uurtje moesten wachten. Want hoe hoger, hoe kouder. Heerlijk uitgerust voor even.. dan is het zwaar om weer verder te gaan..

Steil, steil, steil... alleen maar omhoog!
En dan denk je dat je er bijna bent. Nog niet op de helft.. hoe is het mogelijk? Dan slaat de kou toe. En toen kwam de regen. Schuilen is er niet echt bij. Je wordt niet zeiknat van de regen, omdat je nog tussen de bomen loopt, maar wel klef, warm, nat. En natuurlijk is de grond natter, waardoor elke stap omhoog zwaarder wordt, omdat je bang bent dat je uitglijdt. Heftig. Lichamelijk ging het, maar dan moet je geestelijk verder. En baal je. Mischa werd het zat. Wie niet? Haha. Terug is nog geen optie. Dus moet je je kind stimuleren, terwijl ik zelf eindelijk besef waarom ik deze vulkaan 20 jaar geleden niet heb beklommen. Haha.

Een uur voor de top
Regen. Nat. Kou. Letterlijk rillingen over ons lijf. Onder een paar takken proberen te schuilen/liggen. Mr. Moly maakt ontbijt. Terwijl ik dicht tegen Mischa aanlig om mijn kind te warmen, maakt Mr. Moly koffie. Hij heeft een flesje petroleum bij zich. Af een toe een scheut op de vlammen. En het ergste gebeurt: de vlam vat het plastic! Wat op Mischa en mij lag. De vlammen slaan om ons heen, Yoeri pakt het plastic op en werpt het weg. Ik gil. Mischa gilt. Het lijkt of zijn broek in vuur staat. Maar het was zijn schoen. We schrikken ons kapot. Ik roep om water. Mijn hart zit in mijn keel. Door de regen was alles snel uit. Mischa zijn broek is heel, zijn schoen ook, alle vlammen snel genoeg weggeslagen. Dus ook niets verbrand. Iedereen geschrokken maar goed afgelopen. Heftig.

Ontbijt
Koffie was lekker, lauw maar niet koud. Pancakes, koekjes. Maar voor het eerst in mijn leven kan ik niet eten. Totaal geen trek. Dus met moeite iets naar binnen gepropt. Yoeri zit er ook doorheen. Hij wil en kan niet meer. Liever gewoon terug. Keiharde realiteit: we zullen die top bereiken.

Op naar de top!
Het laatste uur was zwaar. Je benen willen niet meer. Zwaar. Geen bomen. Alleen maar rotsen en stenen. En omhoog. Steil. En bewolkt. Dus geen supermooie zonsopgang. En daar hebben we het voor gedaan. En dan eindelijk die top. Gewoon een steen met een hekje eromheen. Maar dan voel je het geluk door je lichaam stromen. We did it!!!

Krater
Dan zie en ruik je de zwavel. Donkere ondergrond, her en der een plantje. Rest een grote, hele grote kale vlakte. De krater was indrukwekkend. Jaarlijks vieren jongelui hier oud en nieuw. Al heeft zelfs een zoon van mr. Moly de vulkaan nog nooit beklommen. En met zijn jarenlange ervaring als gids bleek dat hij nog nooit 's nachts een kind meegenomen had, de Merapi op. Klasse, Mischa! Koud en wind. Verschrikkelijk veel wind. Je waaide bijna weg. Nog rondom gelopen voor het mooie uitzicht. De foto's laten het zien. Je voelt je te gek. Alive and kicking.

The way down
En alles wat je naar boven klimt, gaat dus ook weer steil naar beneden. Afdalen is vaak nog erger dan klimmen. Tenen krullen op in je schoenen. Op elke stap letten, want door de regen is het glad. Tuurlijk af en toe via je billen naar beneden glijden. Je benen zijn zo moe, dat ze trillen. En ook hier af en toe kapot. Maar je moet door. Op jezelf. Niemand anders kan voor je lopen. En tuurlijk lukt het. Want het einde is in zicht. Vijf uur op, vijf uur down. We dit it.

Team
Het is ongelooflijk hoe we dit met zijn viertjes gedaan hebben. Ik krijg er echt nog tranen van in mijn ogen. Een loeizware tocht. Twaalf uur. Fysiek, maar ook geestelijk. Doorzetten terwijl je denkt niet meer te kunnen. Over grenzen heen gaan. Edy is een ongelooflijke inspirator. Hij stimuleert en motiveert. Mischa is een kanjer. Hij kon niet meer, maar er was geen weg terug. Je moet het zelf lopen. Je kunt niet gedragen worden. Dus toch hield hij vol. Met een traan en een lach verder. Yoeri zie ik nog zitten, als een dood vogeltje, zeiknat, met zijn regenjas over hem heen. Maar dat is ook mijn zoon die mij het laatste stuk naar boven getrokken heeft. Kom maar mam, geef me een hand! Om de beurt zaten we er doorheen (jaja.. Edy natuurlijk niet). En om de beurt pepten we elkaar op. Fantastisch. En dan is die top bereiken ongelooflijk. Magnifiek. We did it!! And I won't do it ever again... haha..

Werk gaat door
Edy aan het werk, office Bukittinggi: 'Sorry, ik was even niet bereikbaar. Ik zat twee dagen op een vulkaan.'