Relaxen
Beetje uitslapen en de was wegbrengen. Schrik niet.. wel 11 kilo! Haha.. En dan hebben we expres service aangevraagd, want we wilden het natuurlijk de volgende dag weer terug hebben. Toen lekker gaan wandelen in Bukittinggi. Naar het Panorama Park en daar de Japanse tunnels bekeken. Donker, indrukwekkend. In het park stikte het van de apen. Ik blijf het stomme beesten vinden, loerend op elk stukje etenswaar. Maar de jongens vonden het prachtig. Ook toen een apie uit een flesje dronk. Toen zelf langs hutjes naar de vallei gewandeld. Weer een ronde slingerweg naar beneden en het bos in. Genietend van de rust en stilte. Even weg uit de stad.

Afvalberg
Wij aan de wandel, komen we bij een klein huisje, met een soort box ervoor waarop ook in het Engels staat of we willen bijdragen aan het schoonhouden van het pad. Dat willen we wel. Want de afvalberg is hier nog steeds gigantisch. Alles wordt op straat gegooid, uit busjes, uit woningen en gewoon laten vallen. Het is echt heel erg. Naast de stank, blijkt men ook niet te beseffen dat ze het bij elkaar op een hoop moeten gooien. Ook in de natuur zien we dat. Op de Merapi zei Edy, dat als je de weg niet meer weet, je gewoon de snoeppapiertjes moet volgen. Maf dus. Ook later op de boot zie je de plastic zakjes (ja, die krijg je ook voor alles) in de oceaan verdwijnen. Zelfs de stranden zijn vies omdat er zoveel afval ligt. Ik hoop dat men beseft dat dit een enorm probleem is/wordt.

Kopi tidak gula (koffie zonder suiker)
Bij de gelddoos stond een klein huisje, en een ouder echtpaar kwam op ons af. Prachtig mooie mensen. Heer van 74 bood ons kopi aan. Jongens kregen thee. De Indonesiërs zijn echte zoetekauwen. Overal veel suiker in. Dus bij elk kopje thee of koffie meteen aangeven dat je geen gula hoeft. Ook zoetjes heb ik nog niet gevonden.. haha.. In ons allochtone Bahasa Indonesisch gepraat, over afval en de vallei. Hij had liever Nederlanders dan Indonesiërs, omdat die betalen en alles schoon houden. We mochten niet betalen voor de koffie, dus een extra donatie in de gelddoos gedaan. Voor de jongens haalde hij nog suikerriet, met een kapmes schillen en dan in stukjes hakken. We kregen een zakje mee. Zuigen, zoete sap eruit en de rest kan weg. Apart snoepje!

Koto Gadang
Lekker wandelen. Klimmetje, langs de werkers die een trap aan het maken waren. Flink steil, ik moest even op adem komen, komt er zo'n heer aan die mijn hand pakt en samen lopen we naar boven. Al die kerels lachen. Langs de bananenbomen naar het zilverdorpje gelopen: Koto Gadang. Onderweg nog een eendenfarm gezien. In het dorpje was net de school uit. Alle meisjes gesluierd, wat pennen weggegeven. De jongens waren aan het voetballen. En Mischa moest natuurlijk even zijn kwaliteiten laten zien. Alleen was hij de enige met schoenen en stak huizenhoog boven de jongens uit. Echt leuk. Er waren wel veertig kinderen. Allemaal gillen, lachen. Ik was omringd door de meisjes. Er kwam nog een heer langs, die Nederlands sprak, hij had nog een broer van 94 die in A'dam woonde. Ik vind die oudere mensen hier zo mooi. Prachtige uitstraling! Ook kwam er nog een militair en hebben we de twee dorpsgekken ontmoet. Wereld is klein.. haha. Toen begon het ineens gigantisch te regenen. Alle kinderen ineens weg. Schuilen en wachten. Schemer viel in. Geen busje te zien. Als echte backpacker moet je geduld hebben, dus hopen dat er nog iets komt. Terug was geen optie. Na een tijdje kwam er toch een busje, terug naar huis (zeker nog een uur gereden!). 's Avonds lang gebabbeld over de tocht naar Siberut, wat we kunnen verwachten, moeten meenemen etc.