Tijd voor de terugreis. Terug door de jungle. Nu niet langs het steile, lange stuk, maar de kortere, minder steile weg door de diepe modder. Bijna iedereen liep mee vanuit de Uma. Gezellig. We zijn al best wel ervaren. Het lopen gaat makkelijker en met een stok helemaal. Eerst door het water. Toch de schoenen maar uit, stapt Mischa in een stuk rotan. Jakkes. Wel 20 splinters in zijn voet. En iedereen zo lief voor hem. Meteen de veiligheidsspeld van de ketting en de splinters eruit halen. Wel balen voor mijn scheetje, maar ja, that's life. Na het water de schoenen aan en weer lekker door de modder. Wandelen in de blub, tot je enkels. Door water heen baden, over stenen, dan weer boomstammen en wortels. Even bukken omdat er ineens een gigantische boomstam over het pad heen ligt. En een bloedzuiger van je arm wegschieten. Veel vlinders gezien. Mooi. Na een paar uurtjes weer bij de betonnen weg aangekomen. De terugweg lijkt altijd makkelijker en sneller te gaan. Kopje koffie in het dorp gedronken en toen verder gelopen naar het tweede huis van Amangresik. Klein. Leeg. Rustig. Eigenlijk wel lekker, even geen grote familie om je heen.

Dorpsschool
Sommige kinderen gaan naar de dorpsschool, meestal wat verder weg. Altijd in uniform, op en top en schoenen aan. De lessen beginnen voor de jongste om 08.00 uur en de ouderen hebben 's middags les. Bahasa Indonesia staat in ieder geval op het programma.

Waterval
Vlakbij was een lekkere waterval. Tijd voor een jungle douche, dat was hard nodig. Want het blijft plakkerig warm. Hoge luchtvochtigheid. Het water was heerlijk, zelfs koud. De waterstralen kwamen keihard naar beneden. Gaaf. In de jungle niet teveel meenemen, dus als enige vrouw moest ik me ook wassen met de Badedas fles (speciaal voor mannen: 2 ineen). Dus ik rook weer heerlijk naar man.

's Avonds kwamen de buurtjes langs. Amangresik had petroleumkaarsjes gemaakt. Het bleek een donkere nacht, waarin het ook nog veel regende. Ik heb lekker, maar wel onrustig geslapen. Eerst omdat de buurtjes lang bleven zitten kletsen, wat een kletskousen. Zelfs mijn oordoppen hielpen niet. . En weer keurig net voor de zon opkomt, was ik weer klaarwakker. Ik voel me al snel een echte Mentawai.