Met het busje weer naar huis, de jongens mochten even achteruit hangen. Gevaarlijk! Thuis lekker even relaxed, toen fietsen gehuurd (€ 1,60 per dag) en langs de hekken van de Borobudur gereden. Heerlijk snel uit het dorpje en de rustige velden in. Ook op de fiets vind ik het altijd leuk om alles te ontdekken. Er waren tabaksplantages, papaya en cacao-bomen. Edy weet hartstikke veel en kan de jongens zo mooi alles uitleggen. Ook rijstvelden. Door dorpjes en langs de plantages heen. En in de dorpen natuurlijk als een koningin voorbij gaan. Lachend, wuivend en hello, hello roepend. Het is zo leuk om die gezichten te zien. Ergens in zo'n dorpje komt er een man op ons af. Spreekt Nederlands en wil zo graag met ons praten. Prima. Dus even op zijn bankje zitten, krijgen we meteen thee en een snack (en het is ramadan, hè! Dus dat is erg lief van ze!). En hij vertelt het verhaal dat zijn oma ooit getrouwd is met een KNIL- militair. Naar Nederland is vertrokken waar ze een tweeling kreeg. De een bleef in Nederland en de ander trouwde met een Indonesiër en vertrok terug naar Indonesië. Hij had dus familie in Nederland, maar kon dus al jaren niet naar hen toe.. geen geld natuurlijk. Na een foto en hartelijke handdruk weer verder op de fiets. Super.

Tofu en pottenbakken

Onderweg nog een tofu fabriekje tegengekomen en een pottenbakkerijtje. Yoeri en Edy mochten even proberen iets moois te maken. Je snapt dat dat niet helemaal gelukt is.. haha.. Verder gefietst en in de velden zagen we kinderen vliegeren, en mensen aan het werk op het land. Vlakbij huis nog een groot voetbalveld, waar militairen bezig waren. Indrukwekkend, donkere Indonesiers met camouflage-kleuren op hun gezicht. Ik had sjans met een groep brommerjochies, die met me op de foto wilde. Thuis met Tim en Rosemaria, uit Amsterdam maar met een zachte G gekletst. Gezellig. Tijd vliegt om.