Vandaag weer verder. We gaan naar Solo. Dat scheelt weer een uurtje. Maar eerst nog even de regeldingen doen. Mischa heeft een tweedehands boek ‘Over de rand' gezien en wil nu zijn kinderboek omruilen. Vroeger kon dat overal, nu zien we het voor het eerst in Yogja. Ik heb hem geld meegegeven en hij is zelf op pad gegaan. En hij blijkt een uitstekende handelaar te zijn. Hij heeft nog 20.000 roepies voor zijn boek gekregen. Lachen. We merken echt dat hij zoveel leert en meer durft. Dat is echt super. Hij stapt veel eerder ergens op af, zegt bij het eten precies wat hij wil en heeft zijn bekkie klaar. Terwijl hij een tijdje terug niet eens naar de Plus ‘durfde' om een boodschap te halen. Natuurlijk weet je zeker dat zo'n reis bijdraagt aan zelfstandigheid en dat je kind ‘groeit', het is alleen al zo leuk dat je het ook direct ziet en meemaakt.

Adri
En Yoeri en ik zijn nog even bij Adri langsgegaan. Een schitterende man, die met een lach en humor zijn batikdoeken probeert te verkopen. Hij noemde mij steeds Anti Jolanda (tante). En hij had een mooi doek voor onze slaapkamer. Met vissers. Dus elke dag langs, beetje lachen, pingelen. Maar we gaan vertrekken, dus laatste kans. Uiteindelijk bleek dat we nog discussie hadden over vier euro. Yoeri zei: 'Mam, waar hebben we het nu eigenlijk over?'. Dus het doek gekocht. Mooi. En veel gelachen. Iedereen blij. Nu moet ik van Adri elke avond aan hem denken, omdat het doek boven ons bed komt te hangen.. hahaha.

Kantor Pos
Tijd voor Kantor Pos. We hebben een grote doos gevuld. Eigenlijk met allerlei rotzooi. Flink zwaar. Zo'n 15 kilo. Dus met Yoeri op pad om de doos weg te brengen. Hij in een becak. Een fiets met een kuipje. Ik dacht dat het dichtbij was, dus ik erachter aan lopen. Lachen. Het bleek dus verder dan gedacht, want pakketjes moesten naar een ander kantoor. Door de drukke Malioborostreet. Ik voelde me net een detective, omdat ik tussen alle drukte door, steeds de becak volgde. Echt lachen. Maar na een paar kilometer, ontbijt er weer uitgelopen, bij het pakketjeskantoor aangekomen. We werden meteen buiten geholpen, de doos werd dichtgeplakt, een meelzak eromheen en dichtgenaaid. Papier binnen ingevuld en ja hoor: pakketje klaar. Eind oktober, drie maanden later, hoop ik dat de postbode bij ons thuis aanbelt. Het pakket is goed gevuld, met allerlei leuke dingen... Straks zijn we alles vergeten, dus dan is de pret om het uit te pakken des te groter.

Solo
Thuis nog een bakkie koffie en toen met rugzakken op weer op weg. We wilden de trein naar Solo pakken. Langs het spoor gelopen en wat een mazzel: na 10 minuten zou de trein vertrekken. Joepie. Een luxe trein. En binnen een uur konden we in Solo uitstappen.

Met twee becaks naar een Cakra homestay gereden. Prachtig Javaans gebouw, met een soort veranda, huis in het midden, zwembad achter, gamelan ruimte en veel groen. Het zag er echt mooi uit. Gelukkig hadden ze nog twee kamers. Helaas was de mandi (en toilet) buiten de kamer, dus 's nachts iets aan om naar de wc te gaan. Ik had nog even op mijn bed gelegen. Helaas lag er een spiraal onder mijn ruggewervel. Mannetje erbij gehaald en gezegd dat hij op het bed moest gaan liggen. Lachen. Hij begreep het direct en ik kreeg een nieuw matras.

De boys doken meteen het zwembad in. Lekker. Niet te warm, maar ook niet ijskoud. 's Avonds bij een echte Bistro gegeten. De menukaart stond vol met allerlei westers eten. Het water liep ons al in de mond, ook bij het zien van de toetjes. Edy bestelde een biertje, maar die staat de hele vakantie al best wel droog. Ook hier was geen alcohol. Sorry meneer, dit is een family-restaurant. Haha. Ook was veel van de kaart niet mogelijk. Alles op. Laat naar huis gelopen en lekker geslapen. Morgen verder reizen naar de Bromo.