Wat een speciaal ontbijt, bakkie thee met twee kleffe toast. Ik denk dat er jam tussen zat.. Gezellig gekletst met twee Amsterdammers en hun zoon Rowan. De boys gingen nog even zwemmen. Om 10.30 uur zouden we worden opgehaald, komt het busje al om 10.00 uur! Tja.. haasten dus.. Nog steeds niet gewend dat ook in Indonesië steeds meer op tijd gebeurt. Busje met 10 mensen. Twee Nederlandse meiden, een moeder met dochter en een Frans stelletje. We hadden een lange busreis voor de boeg. Zo'n 10 uur. Onderweg even een kopje koffie gedronken. In het busje lekker kletsen, boekje lezen, muziek luisteren en over de highway van Java lekker scheuren.

King of the Road
In Indonesië heeft elke buschauffeur een aparte ziekte. Het ‘Karten' syndroom. Ze denken allemaal dat ze een veel smaller voertuig rijden, dan diegene die ze daadwerkelijk besturen. Het gevolg is dat zij plotseling van richting veranderen, hun eigen weg forceren, optrekken, remmen, dichtbij komen en toeteren, maakt niet uit waarom. Zo is het. De bus is de koning. Conclusie: laat elke bus voorbij, totdat ze een medicijn voor dit syndroom hebben gevonden. (Vrije vertaling: uit een folder van Yogja)

10 uur bussen
We zitten zo'n tien uur in de bus. We dragen altijd een geldbuidel, een tasje met de paspoorten, geld en tickets. Ook Yoeri heeft zijn eigen geldbuidel. Mischa niet, Edy heeft de spullen van Mischa op zijn buik. Omdat we zo'n lange reis hadden, deden we de geldbuidels in onze dagrugzak. Dan zweet het niet zo. Weer verder over de highway. Onderweg bij een Rumah geluncht. Ik had nasi rames. Best wel lekker. Toen weer in de bus, verder naar de Bromo. Het bleek een eind.

Yoeri op zijn Frans
Onze scheet zat achterin de bus, naast een Française. Nu had hij de kans om zijn Frans bij te spijkeren. Helaas is dan niet gelukt. Hij wilde alleen lichamelijk contact. Het was zo komisch, Yoeri viel in slaap en ruste met zijn koppie tegen de kleine Française aan. Echt lachen. Ik zei nog tegen haar dat ze hem terug moest duwen, maar ze vond het niet erg. Hahaha.. Later in de bus zat Yoeri een keer voorin, toen naast een Indonesiër. Die duwde hem dus wel hardhandig terug.. hahaha..

In Probolinggo aangekomen moesten we uit de bus, overstappen naar een andere. Nog even gesteggel dat we met zijn allen naar binnen moesten, om de toer te bekijken. Toen in de transit en nog een uur omhoog de bergen in, op naar Nadia Hotel. Wat een end nog. Wel mooie omgeving, voor zover we konden zien in het pikkedonker.

Rond half negen bij Nadia aangekomen. Grote kamer met deken en warme douche. Joepie. In het restaurant gaan eten. Ook daar weer een kaart met heel veel keuze, maar bij een heleboel zei het arme joch dat ze het niet meer hadden. En ook geen bier voor Edy. Haha.. Na het eten naar onze kamer. Tijd om naar bed te gaan, behalve dat we moe zijn moeten we ook om drie uur op.. Gaap. Het leven van een backpacker is zwaar.

Paspoort weg
Ondertussen pak ik alle spullen uit, ook de dagrugzakken. Geldbuideltjes er weer uit, blijkt dat we de geldbuidel van Edy niet hebben. Grtgrrrheaaahhh!!??? Wat is dat nu weer? Constant zit ik Yoeri achter zijn vodden dat hij zuinig op zijn tasje moet zijn, het niet moet laten slingeren... en nu is Edy het kwijt! Potverdrie. Balen. Maar het is al laat, dus we moeten morgen maar verder zoeken. Al lijkt het onmogelijk, want Edy zegt dat hij het in de dagrugzak heeft gedaan en die heb ik twee keer leeggehaald en op zijn kop gezet. Potjandosie. Dit kost tijd, geld en vooral veel moeite. Heel veel moeite.