Om drie uur 's nachts wordt er op mijn deur geklopt. Nee, niet Sinterklaas. Good Morning! Snel de warme kleren aan, hempie, t-shirt, nog een t-shirt, vestje, dik vest, lange broek, wandelsokken en nog een lekkere sjaal die ik in Yogjakarta heb gekocht. Hopelijk is het genoeg, want het is echt heeel koud.

Lopen naar de Bromo
De jongens hadden nog kleine oogjes, maar ik vind het zo tof, ze doen gewoon mee. Toen de donkere nacht in. Alle ‘normale' toeristen gaan natuurlijk met de jeep naar boven, maar wij gingen met Inge en Regina mee. Zij wilde nl. gaan lopen naar de Bromo. Spannend natuurlijk. Wel eerst met het busje, waar we bij het begin van het park zijn afgezet. We moesten om 7.30 uur weer bij het busje terug zijn. Makkie, want het was een uurtje lopen (en weer terug) en we moesten gewoon de jeeps volgen.

Eerst over de weg, donker en lekker naar beneden. Ik vind in het donker lopen natuurlijk weer lastig. Dus opnieuw blij met het hoofdlampje van opa. Tuurlijk waren de meiden ook blij, want we zagen gewoon echt niet waar we liepen, en als je in een gat valt of struikelt is je leuke reis over. Je voeten zijn het belangrijkste als je backpackt.

Haast
Edy en Yoeri hadden er zin in en hielden er goed de pas in. Ik loop liever mijn eigen tempo, maar voor een zonsopgang kun je easy gaan, dan moet je er op tijd bij zijn. Dus voor mijn gevoel in marstempo verder. Na de weg, kwamen in een soort zandvlakte met af en toe wat sprieten gras. Er stond nog een mannetje, die riep of we een gids wilde. Nee, hoor.. dat hoefde we niet. Hij riep nog iets na, het leek of-ie zei dat we de verkeerde weg namen.. Tuurlijk niet, Edy voorop, dat moet lukken. Ondertussen werd het lichter en kon het lampje uit. Dat blijft altijd mooi. Het licht wat langzaam de natuur in komt. De jeeps waren niet meer te zien, maar ze waren naar rechts gegaan, dus door het zand lekker vlot doorgaan.

Te laat voor zonsopgang
Bij de berg aangekomen, kreeg ik het lichtelijk benauwd. We hadden al een uur gelopen, denk ik, we hebben geen horloges bij ons en de berg kon je echt niet in 30 minuten beklimmen. Edy schelden op de toeragent, want niemand kan zo vlot doorlopen. Maar ok, dan geen zonsopgang, maar mooie foto's. Dus omhoog. Pittig. Redelijk steil over een slechte asfaltweg. Edy ging er al snel van door. Yoeri was de fotograaf en stopte af en toe voor mooie plaatjes. En maar weer omhoog. Pfff... warm, hart klopte weer pittig en de benen stonden weer strak. Jaja.. dan word ik steeds stiller en kan niet meer kletsen. Regina en Inge hadden het ook zwaar. Die liepen in hun dikke gehuurde winterjassen rond, maar nu werd het natuurlijk superwarm. Regina legde haar jas langs de weg, die later natuurlijk meegenomen was.

Nog maar een paar kilometer!
En verder klimmen, en verder. Het uitzicht was echt heel mooi, maar er waren nog teveel bomen en bij een krater verwacht je toch echt minder vegetatie. Naast de weg stonden paaltjes met Bromo erop. Zouden we nu toch wel goed lopen? Er moest nog een stenen trap met 253 treden komen. Toen kwamen er brommertjes naar beneden, en kwam er een jeep voorbij. Ik hield hem aan maar hij reed snel door. Ik dacht al meteen dat we niet eens ons eigen busje van 7.30 uur zouden kunnen halen, zo lang deden we erover. Terwijl we echt vlot doorliepen! Gelukkig stopte twee brommertjes, die vertelde dat het nog zo'n twee of drie kilometer! naar boven zou zijn. NEEEN.. Dat konden we natuurlijk nooit volhouden. Puff, puff.. De gezelligheid zakte.. haha.. Toen kwam er een andere jeep naar beneden. We hielden hem tegen, een Duitse toerist achter het stuur. We vroegen of dit de Bromo was. Nee, dit was de Bromo Area. De vulkaan was achter ons, aan de andere kant!! Grgghhgrgrhhgg??!!!

In de Lonely Planet staat de waarschuwing dat je de goede weg moet volgen, de stenen trap. Tja. Dat heb ik nog een paar keer gezegd. Maar er staat niet dat hoe je daar komt..

Jeeplift
Ik smeekte de Duitser bijna of we alsjeblieft mee mochten naar beneden. En vroeg of hij Edy had gezien. Ja dus. Een stuk hoger. We mochten mee en hij was zo superlief om de jeep om te keren en Edy op te halen. Aardige man, hè? Edy lag in de berm op ons te wachten, gelukkig is Yoeri hem niet achteraan gerend. Toen met jeep naar beneden. De jongens vonden het natuurlijk super. Lekker de berg af, oh, wat was ik blij dat ik niet dat hele end terug hoefde te lopen. Het bleek dat we bijna bij de top van Penanjakan waren aangekomen, die op 2800 meter hoogte ligt! We waren door de zandzee rond de Batok Krater naar de buitenste kraterrand gelopen.

Bromo
De Bromo is de bekendste vulkaan op Java. De berg is 2392 meter hoog. De vulkaan ligt samen met twee andere vulkanen in een zandzee van 8 bij 10 kilometer. Je kunt lopen naar de krater van de Bromo. In 2004 is de vulkaan (onverwachts) uitgebarsten en zijn er zelfs twee toeristen omgekomen.

Toch de Bromo
Met de jeep bij het begin van de Bromo aangekomen. Duitser hartelijk bedankt en toen weer klimmen. Mijn kuiten stonden strak. Er waren al wat toeristen, drankkraampjes staan klaar maar het mafste is alle paardjes die je omhoog kunnen brengen. Mijn mannen gingen al lopend naar boven, maar ik kreeg natuurlijk al die mannen met paard langs me, die vroegen of ik mee wilde. En hoe hoger, hoe goedkoper.. hahaha.. Maar nee, ik vond dat ik moest lopen, zo ver was het niet eens. Lekker door het dunne zand, sjaal voor je mond, want het fijne stof kwam overal doorheen. Dan nog even een trapje op en eindelijk: we waren op de Bromo. Tja.. je moet er iets voor doen. Het uitzicht en de omgeving van de Bromo is prachtig. De krater was klein. Eigenlijk (oeps) vond ik de Bromo een beetje tegenvallen. Waarschijnlijk omdat iedereen hier zo lyrisch over is geweest. Onze Merapi op Sumatra was indrukwekkender, veel groter en niet toeristisch.

Te laat
Ondertussen werd het later. Zien we ineens Sandra en Tom die we bij de Borobudur hebben ontmoet. Ik snel regelen: kunnen we een liftje krijgen naar de plek waar ons busje wacht? Geen probleem. Twee personen konden mee. Dus Mischa en ik als een speer weer naar beneden. Sandra viel nog van haar paard af, beugel brak, ze had gelukkig niets. Ons busje stond er nog. Ik kon hem tegenhouden. Toen nog wachten op Edy, Yoeri, Inge en Regina. Zij hadden ook een lift geregeld en kwamen na ruim een half uur ook aan. Vergeet Inge haar Adidasvest in de jeep. Pff.. het zat niet zo mee deze vroege ochtend. Gelukkig bood onze chauffeur meteen hulp en belde rond. Ze heeft later haar vest in het hotel terug gekregen. Lief hè?

Moe
Toen weer thuis. Even ontbijten. En ik natuurlijk weer zoeken naar de geldbuidel van Edy. Dat blijft toch door je hoofd heen spoken. Waardeloos. Iedereen bed gaan liggen. En slapen. Helaas is mij dat niet meer gelukt. Ook waardeloos, want ik houd het natuurlijk niet vol als ik vanaf drie uur op ben..