Gaap. Niet goed geslapen. De moskee had feest en stopte niet. Ik denk dat het bandje bleef hangen. En om 3 uur begon-ie weer. En het was koud!! We lagen onder een dun laken en dekentje. Al snel mijn vest aangetrokken. 's Morgens kwam Mischa bij me liggen en kregen we het lekker warm. Dik aangekleed om 4 uur ontbeten. Ei kwam zowat mijn neus uit... haha.. Alle spullen ingepakt en met de bus verder. Over een superslechte weg. Keien, stenen, gaten. In het donker. Mijn baarmoeder schudde door elkaar. Echt billen van de bank en vasthouden. Maar het was een hartstikke mooie route. Alles schommelde, maar natuurlijk kwamen we weer veilig boven bij Kawah IJen. Het was, denk ik, een uur of 5.30. Tja. Het leven van een backpacker is soms zwaar..

Kawah IJen
Kawah IJen is een vulkaan. Minder bekend dan de Bromo. In de vulkaan ligt een één kilometer breed turquoise gekleurd meer. Je moet een uur naar boven lopen, op een mooi pad. Dan kom je bij een prachtig uitzicht, boven wolken die voorbij vloeien en een mooie rotspartij. Je kunt nog afdalen naar de krater, maar dat werd afgeraden. Te gevaarlijk.

Bij de krater zijn zwavelmijnen. De wind stond goed en we roken het amper, anders ruik je echt rotte eieren. Mannen lopen helemaal naar beneden, hakken het zwavel af en vervoeren dit in twee manden naar boven, de krater uit en dan de hele berg weer naar beneden. Onvoorstelbaar hoe ze het voor elkaar krijgen. Manden vervoeren over een pad wat eigenlijk geen pad is. Ook ongelooflijk dat ze dit gewoon op hun slippers en zonder bescherming lopen. Zwaveldampen slaan namelijk op je adem en ogen. Boven aan de kraterrand stond een lekker windje en was het frisjes. Maar het uitzicht was echt adembenemend. Dit is een van de ongekende highlights van Java.

Werk
De mannen hebben dus twee manden aan een stok op de schouder, en wisselen van schouder terwijl ze lopen. Even wat getallen:
• Gem. 70 tot 80 kilo in de manden
• Drager weegt gem. 50 - 60 kilo
• Dragers lopen gem. drie keer per dag de berg op en af, en de krater in.
• Per kilo verdienen deze mensen 660 rp. Dat is ongeveer .... roepies per dag.

Reken maar uit wat ze verdienen. Weinig voor het superzware werk wat ze doen. Ze waren wel echt super gespierd.. haha. Ook verkochten ze kleine dingetjes van zwavel, schildpadden, torentjes en Donald Duckjes. Daar vingen ze meer geld voor dan voor het sjouwen.

Samen met Martin, Greet, Lotte en Barbara hebben we de tocht gelopen. Een Hollands gezin uit Laren. Gezellig de berg op en af. Wel jammer dat Mischa een beetje sloom was, ik heb hem naar boven gecoacht, door me achter de rotsen te verstoppen, de wave te doen, lieve woordjes te fluisteren en roepen, en gek te doen. Gelukkig werd ik het zat toen we bijna boven waren, en Mischa boos dus hij rende de berg op! Haha. Toen waren we er. En wederom heeft mijn kanjer het gewoon zelf gedaan. Haha. We hebben echt genoten van het uitzicht. Wonderbaarlijk. En dan te beseffen dat die mannen hun werk gewoon doorgaat, terwijl wij weer rustig verder vakantie vieren. Maf.

Beneden aan de berg weer even lekker bijkomen. Plassen voor 16 cent (duur!) en een heerlijk bakkie koffie. Toen weer de bus in. Andere route, doorrijden naar Banyuwangi, aan de oostkust van Java, waar we de ferry naar Bali pakken. Weer een heerlijke weg naar beneden, vol stenen en keien en lekker wiebelen. Maar nu zijn we er beter aan gewend. Ik blijft het knap vinden dat de chauffeurs het allemaal redden, want ik moet er niet aan denken dat we pech zouden krijgen. Dan sta je echt in de middle of nowhere. En voor ons reed een busje waar de reserveband onder de auto vandaan viel. Ook hebben we nog mannen gezien die de weg (een klein stukje) aan het asfalteren waren. Wellicht komt de weg de komende jaren nog goed..

Oost-Java
We hebben nu Oost-Java ontdekt. Het is een prachtig stukje ongerepte natuur. Daar moeten we zeker nog een keer naar terug. Niet deze reis, maar later. Ongelooflijk mooi.