Pfff.. net als vroeger. Om 6.30 werd ik wakker van de herrie van Ubud. Honden en hanen. Heftig. Wat een herrie. Het houdt gewoon niet op. Net alsof ze een supergezellig feest hebben. Zelfs mijn oordoppen helpen niet. Het geluid gaat er gewoon doorheen. Wat kunnen die hanen kukelen. En wat kunnen die honden blaffen. Maar de hanen maken de meeste herrie. Niet meer in slaap gevallen. Dus weer een korte nacht. Haha..

De Strobbe's
Twintig jaar geleden Edy en ik een jaar weggeweest naar Zuid-Oost Azië, Australië en Nieuw-Zeeland. Heerlijke herinneringen. In Thailand zijn we Joop en Geral tegengekomen. Het klikte en we hebben later een trekking in de Chang Mai/Rai met hen gedaan. In Nederland hebben we contact gehouden. We kregen kinderen, toevallig ook allebei twee knullen. Af en toe met elkaar op vakantie gegaan en natuurlijk zien we elkaar jaarlijks in Noord of Zuid-Holland.
We hebben ooit eens gezegd, dat als de kinderen groot zijn, we hen mee zouden nemen en hen de plekjes in Thailand te laten zien. Jarenlang kwam het er niet van. Totdat wij de beslissing hebben genomen om dit jaar te gaan. Indonesië lag me meer aan het hart, meer contact met de mensen omdat we een beetje Indonesisch spreken, de natuur (jungle) en lekkerder eten. Tja, toen wilde de Strobbetjes ook wel graag en hebben vier weken Bali tegoed. Helaas vallen de vakanties niet gelijk in de regio's, dus zien we hen een paar dagen op Bali. Zij moeten al snel naar Java, want willen voor de Suikerfeesten beginnen terug zijn op Bali. En wat is het speciaal dat we hen nu hier weer ontmoeten. Toppie.

Apenbos
Dus met zijn allen naar Monkey Forest gegaan. Gezellig lekker bijkletsen en met zijn allen het bos in. Twintig jaar geleden vond ik het doodeng. Edy is toen gebeten door zo'n rot aap. Hij zegt dat hij mij wilde redden. Die apen hingen aan je, pakte alles wat bewoog. Ik wilde toen het bos uit, maar er waren toen ook veel wilde honden. Tja.. en dan moet je kiezen of je langs die honden of apen het bos uit zou gaan. Dan ben je even bang! Dus mijn herinneringen waren niet echt positief. Bovendien waarschuwen ze nog steeds voor hondsdolheid (Edy heeft toen een prik moeten halen, ik weet nog steeds niet of het geholpen heeft, hahaha). Maar met zijn achten kon er toch niets gebeuren?

Apen, veel apen. Klein en groot. Het viel eigenlijk wel mee. Geen eten bij ons, en gewoon kijken hoe anderen de apen bananen gaven. Alle honden zijn, denk ik, verbannen, we hebben er geen een gezien. Het bos was mooi. Stenen paden en veel groen. Ook nog een komodo, wel van steen, gezien. Leuk voor wat foto's.

Het bos uit en door Ubud gewandeld. Vele winkeltjes, galerieën, toerbureautjes, restaurantjes. Ubud is echt een plaatsje met veel kunstenaars. Tempels en dansvoorstellingen. Biologische en organisch eten. Massage salons. Alles voor het goede evenwicht en gezondheid. Het culturele hart van Bali.

Worteltjestaart

Wij kregen ondertussen trek en hebben, zittend op de grond, een organische maaltijd verorbert. Lekker. En de worteltjestaart was het allerlekkerste toetje wat ik in heel Indonesië op heb. Jammie. Toen naar huis, slapen. Ik hoor de hanen en honden al minder...