Vandaag weer actie. We gaan naar Celukanbawang. Een havenstadje. Twintig jaar geleden zijn we daar geweest, voor een weekje, om te wachten op een lift op een vrachtschip. Toen geen toerist te bekennen, wel mooie herinneringen aan de warung, het eettentje met de plank aan de muur en de zee. Ik heb foto's van toen meegenomen. We wilden toch even kijken hoe het daar nu zou zijn.

Scooter
Het leukste zou zijn om die afstand met de scooter te overbruggen. Ik heb geen brommer ervaring, dus mocht ik even oefenen op de scooter van Binne. Even wennen, maar het lukte, dus vast ook wel met een kind achterop. Dus hebben we een scooter gehuurd. Eigenlijk een kleine motor. En ik mocht mijn eigen tempo rijden.. haha. Allemaal een helm op en daar gingen we. Ik reed natuurlijk voorzichtig. Het is niet wennen om links te rijden, maar wel om rotondes te nemen of voor te sorteren. Schakelen hoefde niet, alles ging automatisch. Alleen geen achteruit knopje.. haha.

Het was een niet al te drukke weg langs de kust, die we moesten volgen. Dus prima om te oefenen. En het ging natuurlijk steeds beter. Ik weet nog steeds niet wat de maximale snelheid in Indonesië is, maar in Nederland blijkt het 45 km. p/uur te zijn. Jaja.. we zijn soms sneller gegaan.. haha.

Scooteren is heerlijk. Je voelt je heerlijk vrij. Je kunt alles om je heen lekker bekijken en toch flinke afstanden overbruggen. Onderweg nog even ‘file' gehad van de mars/wandelgroepen. Wat een drukte. Daarna weer lekker scheuren. Yoeri zat bij Edy achterop en die twee samen genoten ook. Onderweg even tanken, waar je uit een wodka fles een litertje benzine voor 5.000 roepies (zo'n 40 cent) krijgt. Toen in Celukanbawang aangekomen. We herkenden de straat nog en reden direct naar zee. Grote schepen, aanbouw en nostalgie. Maf. Daar even gestopt, op een soort van braakliggend terrein. En ja hoor, daar wilde Yoeri even proberen te brommen. Dat mocht. Help. En daar ging mijn lange slungel, gewoon alsof hij dit al jaren doet, als een stoere puber op de brommer rondjes toeren. Hij genoot natuurlijk. En je snapt het al: toen wilde Mischa ook. Help. Hij is pas elf! Maar Edy is ook jong geweest, en die vond het best. En voor ik het wist ging Mischa er ook vandoor. Ik kreeg de zenuwen, maar eigenlijk ging het ook met hem prima. Een keertje even vast in het zand, maar daar kwam grote broer motormuis om hem eruit te trekken.

We hadden het hele end willen fietsen. Het bleek toch wel ruim veertig kilometer te zijn. Gelukkig hebben we het op de scooter gedaan. En zoals Mischa zei: 'Mam, het is goedkoper dan fietsen, want nu hoef je maar twee scooters te huren, anders vier fietsen!' En dan blijkt ook nog dat de scooter slechts 30.000 roepies (1,80!) kost en een fiets 20.000. Haha..

Aan de weg gaan kijken bij de warung. Er zaten twee mannen en een agent. Meteen behulpzaam en praten. Koffie erbij van een tandeloze dame. Zij bleek de warung overgenomen te hebben van Fatima, onze vriendin van vroeger. Helaas bleek de familie verhuisd te zijn naar Banyar, zo'n drie uur naar het zuiden. Maar wat zo leuk was: die ene man ging even weg en kwam terug met hun telefoonnummer. En hij meteen bellen. Edy heeft met de dochter van Fatima gesproken, met haar moeder ging het niet zo goed, die lag in het ziekenhuis. Zij wist nog van ons en had de foto's nog. Ongelooflijk. En ze nodigde ons uit om langs te komen. Helaas hebben we hier geen tijd meer voor. Toch leuk om iets van hen te horen.