Relaxen

RELAX! Dat wordt ons motto deze week. Even genieten van de zee, strand, rust enzo. Boekje, sapje, spelletje. Af en toe een duik in het zwembad. Niets hoeft, alles mag. En geen wekker zetten. Helaas heb ik (eindelijk!) een beetje last van spetterpoep, maar dat mag de pret niet drukken.. ik vind het niet erg, zolang we het toiletpapier maar binnen handbereik hebben.. hahaha..

Dus de hele dag lekker easy, 's middags weer naar het strand. Lekker lang gesnorkeld. Op ons gemakkie terug. Edy wist al waar we gingen eten. Dat had hij 's morgens al geregeld, haha. We zitten aan de kust, veel vis, maar bij het restaurantje van gisteren hadden ze alleen mahin mahin. En Edy wilde wel makreel, barracuda of tonijn proberen. Dat hebben we dus gedaan. Lekker. In een klein restaurantje, waar twee kinderen prachtig verkleed waren en samen met hun grote zus? mooie dansen vertoonde. Echt leuk. En alle vis was beschikbaar. Joepie. Grappig was dat de vader des huizes aan de zijkant op zijn eenvoudige barbecuetje de vis stond te grillen. Daar kan Edy nog iets van leren.. haha.. Lekker gegeten en natuurlijk moesten we allemaal even een dansje meedoen. Help!

Vroege vogel
Helaas is mijn oude ritme helemaal weg. Sinds de Mentawai ben ik echt met zonsopgang wakker, hier rond een uur of zes, en soms val ik nog even in slaap, maar soms lukt dat ook niet en lig ik nog lekker na te doezelen. Overdag een tukkie doen is voor mij geen optie. Dat betekent natuurlijk wel dat ik 's avonds rond een uur of half tien een flinke inzinking krijg. Ik kon bij het eten alleen maar gapen.. En dan thuis nog even lezen, vallen mijn ogen dicht en lig ik een uurtje te pitten. Rond elf uur gaan mijn oogjes weer open en kan ik mijn boek verder lezen.. haha... Ik blijf toch een avondmens.

Nog een duik en snorkelen bij Amed

Al om 7.30 uur aan het ontbijt, komt de dame ons vertellen dat we pas om 09.00 uur kunnen. Balen, want dan komen de andere toeristen en is het drukker. Maar ze kon ook iemand anders regelen. Prima. Dus een andere knul kwam Mischa helpen bij zijn eerste duik. Helaas ging het een beetje knullig. Mischa kreeg nog zeepsop in zijn oog en bibberde van de kou (of zenuwen?). Met zijn allen weer naar zee gelopen, Mischa lag al in het water, bleek het vest van Edy gescheurd en lag zijn duikfles los. Verdorie. Weer later. Een gids weer heen en weer gerend, en met een nieuw vest het water in. Mischa ging goed. Uitstekend zelfs. Hij vond de zee fijner en makkelijker dan het zwembad. De gids bleek onder water aardiger, nam hem aan de hand mee en Mischa kon genieten. Ook hij is bijna 40 minuten onder water geweest. Fijn. Hij vond het prachtig.

Ook Yoeri ging weer lekker. Edy en ik met de camera op pad, ik had een extra lamp voor mooie beelden. Helaas ging het niet zo fijn en makkelijk als de vorige dag. Er bleek veel stroming te zijn, mijn schoenen lieten steeds los en het was druk onder water. Toch weer genoten. Veel gezien, wat een vissen. Ook mooi om onder wrakstukken te kijken, daar is toch weer ander leven. Gaaf. Toen was ik Edy weer bijna kwijt. Al die duikers lijken veel op elkaar. Duiken is toch weer super.

Naar Amed
Alles afgehandeld en de taxi in. Op naar Amed. Daar moet prachtig koraal te vinden zijn. Weer een stukje rijden, langs de kust. Woester landschap, ruiger, minder groen en stukken droger. Het is hier aan de kust ook veel warmer dan in Ubud. Zweten.

Amed is eigenlijk niet eens echt een dorpje, ik vind het meer een langgerekte straat, waar huisjes aan staan. Aan het einde is een ruime baai, die vol ligt met vissersboten. Een soort catamaran. Alleen dan met een dunne kano ertussen. We werden met de taxi ergens afgezet, geen idee waar. Het was er zo afgelegen dat we graag verder wilde. Dus reden we nog een stukje door. Toen kwamen er een paar winkeltjes en restaurantjes. We wisten eigenlijk niet goed waar we nu precies moesten slapen. Sommige guesthouses zaten vol, andere weer te duur. We kwamen uit bij Citra Lesteri. Alleen wel chic. Zwembad, eigen ‘cottage' en veranda. Onze badkamer kon je een feest in geven. Zoooo groot. Een prachtige plant er in. En het douche water kwam uit de theepot.. haha.. Er lagen handdoeken en toiletpapier. Luxe hoor! Toch wel heerlijk. De boys doken al snel het zwembad in. Lekker fris!

's Middags gaan lopen, op zoek naar koraal en strand. Het zwarte kiezelstrand is er genoeg, voor het koraal moesten we naar de baai lopen, een klein kwartiertje verder. En toen kwamen ook de steeds luxere hotelletjes. Prachtig! We slepen al weken onze twee snorkels mee, dus nu eindelijk het water in. En het was een feest! Direct koraal onder je voeten, tientallen vissen, groot en klein. Ik blijf het mooi vinden. De jongens vonden het snorkelen ook geweldig. Als je wat verder zwemt, richting zee en rotsen, kom je echt nog veel meer vis tegen. Het leuke was ook dat je allerlei soorten vis zag. Diverse kleuren. Echt angstig groot maar ook superklein. Pofferfish gezien, en barracuda's. Als je niet onder je kijkt, maar vlak aan de oppervlakte zie je ook veel vis. Die hebben geen vakantie, ik heb scholen zat gezien. Echt, de onderwaterwereld zo dichtbij blijft mooi.

's Avonds lekker easy naar huis gelopen, paar boodschapjes gedaan en bij Wawa Wewe lekker gegeten. Met een live reggae bandje. Lachen. Ook free wifi, dus konden we snel weer de mailtjes lezen. Maar het weblog uploaden ging echt niet. Jammer, maar dat moet maar ergens anders weer.

De diepte in!

Op tijd op. We gaan naar Tulamben. Een duikspot in het oosten van Bali. Er ligt een wrak, het Amerikaanse koopvaardijschip Liberty, dat in de Tweede Wereldoorlog op slechts 100 meter voor de kust door de Japanners tot zinken is gebracht. Jammer voor hen, maar oh zo fijn voor ons. Een superduikplek. Uiteraard was ik natuurlijk weer lichtelijk nerveus, omdat het jaren geleden is dat ik een duik heb gemaakt. Misschien wel acht jaar. Dus een gids mee voor Edy en mij. Altijd fijn. Maar nog leuker: Yoeri wilde wel een proefduik maken. Dus hij ook mee. Eerst de uitrusting aan, alle apparatuur in orde en Yoeri mocht oefenen in het zwembadje. Het ging goed. Toppie.

De flessen gingen met de brommer mee, dus we hoefden niets te dragen. Super. Bij de zee was het gelukkig niet zo druk meer. Overdag komen er hordes toeristen langs, die een kijkje komen nemen. Wij waren er om een uur of drie, dan zijn de meeste alweer vertrokken. Dus het water in, flippers aan en langzaam naar beneden.

En het was weer als vanouds. Fantastisch. Prachtig wrak. Veel vissen, klein en groot. Supergroot. Edy heeft nog gefilmd en ik zag er eigenlijk hartstikke stoer uit, goed drijfvermogen, niet zwaaiend door de zee.. haha.. Er was ook geen stroming, we konden alles goed zien. Super. Papagaaien vissen, grouper, barracuda, anemoonvisjes, kleine aquariumvissen, gele met stippen. Ik weet al die namen niet meer, maar het was toppie. Koraal, kleuren, schelpen. Yoeri ging ook hartstikke goed. Zelfs op 15 meter geweest. Hij vond het leuk en denkt dat hij nu al alleen kan duiken. Hahaha.. Puber!

Alleen op de wereld
Mischa moest natuurlijk op ons wachten. Maar die heeft, helemaal alleen, boven het wrak gesnorkeld. Het eerste wat hij zei: ‘'ik zie vissen!' Hahaha.. Yoeri kwam na 40 minuten weer boven, wij na ruim een uur. Edy zijn lucht was bijna op, maar die van mij niet. Ik ben een spaarbrander.. hahah.. Ga met mij duiken, ik doe zuinig met mijn ademhalen, dan kan ik langer onderblijven.. hihi.
Maar duiken doe je met een buddy, dus als Edy omhoog moet, moet ik ook..

Met zijn allen heerlijk gegeten bij Deep Blue. Een leuk guesthouse, met koud water. We hebben de onderwaterfilms bekeken. Super leuk. Mischa is zo enthousiast dat hij morgen ook wil. Dat mag. Wel spannend. Op tijd naar bed, moe en morgen om 08.00 klaar voor onze tweede duik.

Wandeling rond Ubud: zin in een mars?

Echt lekker geslapen. Ontbeten met een lekkere pannenkoek en vers fruit. We hadden 's middags afgesproken met gids Edy, die een leuke wandeling had ontdekt. In de ochtend was hij even aan het werk en ben ik met de kids op zoek gegaan naar een bookstore. Yoeri heeft zijn boeken uit, dus inruilen voor nieuwe literatuur. Echt veel gelopen. Weinig leuke boeken tegengekomen. Veel vragen of je met de taxi wil. Neen, dus. Langs het Ubud paleis gelopen, de markt en ergens in een steegje een bibliotheekje gevonden. Leuk hoor. Je boek inwisselen kon voor 5.000 roepies, niet veel dus, maar het geld kwam goed terecht. Yoeri heeft drie dikke boeken gekocht en ik heb genoten van een toerist die Balinese dansles kreeg. Echt veel gelopen. Pff.. warm en lui.

Wandelen
Met zijn allen afgesproken en gaan wandelen, eerst door Ubud heen. Ik weet de weg al aardig te vinden. Edy voorop als gids. Hij ging er al snel in een marstempo vandoor. Haha. Bij een hotel omlaag en omhoog gelopen. Mooie route. Leuk uitzicht. Onderweg met zijn allen wat gedronken en natuurlijk lekker kletsen en genieten van de omgeving. Hier was het ook echt rustig.

Mars
De scholen doen mee aan een soort mars/wandelcompetitie, dus overal zie je groepen jongens of meiden in speciale tenues lopen. Het heeft te maken met 17 augustus, onafhankelijksdag maar het fijne weet ik er niet van. En ja hoor, Edy heeft een leuk idee en vraagt of onze boys mee mogen lopen. Hahaha.. Het mocht. Dus die lange blanke jongens erbij, en in tempo en naast elkaar een stuk mee marsen. Geen gezicht. Lachen. Later bleek dat de scholen met die marsen geld, gesponsord door de overheid, kunnen verdienen. Overal starten deze wandelcompetities en diegene die het eerste de finish over gaat, heeft gewonnen.

Verder gelopen, bleek het nog zo'n zes kilometer te zijn, maar het leek nog veel langer. Langs de weg terug. Wel mooi, maar druk en razend verkeer naast je. We werden het zat. Pfff... al uren gelopen. Dus op zoek naar een restaurantje. Bij Nicks gegeten. En toen in het donker, door de rijstvelden en steegjes terug naar het centrum. Daar moest Edy ineens huppelen op straat, snel een restaurantje in.. jaja.. spetterpoep. Afscheid genomen van de Strobbetjes. Die gaan naar Java, wij naar Telumban. Jammer, maar we zien ze zeker weer in Nederland, om de films te bekijken.

Kecak dans

Om 19.00 uur zou de Kecak en fire dans beginnen. Sulendra, onze eigenaar van het guesthouse, deed mee en bleek ook nog verschillende solo's te moeten zingen. Knap hoor! In de tempel, waar de voorstelling gehouden werd, kwamen we de moeder en dochter uit Haarlem tegen. Lachen. Yoeri meteen kletsen. Al snel kwamen er tientallen mannen op, in zwart-wit geblokte sarong, met bloot bovenlijf en een bloem (rood/wit) achter hun oor. Dit moesten de apen voorstellen. Dan wordt er een verhaald vertoond, over Rama, Sita en het gouden hert. Over Rhawana. En Hanoman, de witte aap. De apen maken een speciaal geluid en dansen. Speciaal!

Sanghyang Jaran Dance
Na het verhaal kwam een man op een zgn. paard (Jaran), soort dans uitvoeren. Er werd een groot vuur gemaakt en de man liep er met zijn blote voeten doorheen. Don't try this at home. Zijn voeten waren aan het eind helemaal zwart, maar geen blaar te vinden. Apart.

Taman Curry
Na het dansen bij onze Taman Curry een hapje gegeten. De jongens zijn net vuilnisbakken. Trek! Pizza salami voor Levi gevonden! Weer lekker gekletst en naar bed.

Downhill mountainbiken: super!

De bikes stonden klaar. Helmpje op en even oefenen. Gelukkig heb ik al eerder ervaring opgedaan in Italië en Frankrijk met mijn mannen. Het blijft leuk. Eerst over de weg, naar beneden, eigenlijk superdeluxe want je hoeft je echt niet in te spannen. Toen een onverharde weg op. Helaas hadden we een eerste valpartij van Amanda. Balen. Twee kapotte knieën en blauw. Zij had al jaren niet gefietst, wat wil je in New York, daar pak je gewoon de taxi. Toch verder, voorop de gids en achterop een gids als bezemwagen. De auto kwamen we soms weer tegen, altijd handig als je een lekke band zou hebben ofzo.

Het fietsen was heerlijk. Je ziet veel meer. Kinderen zeggen hallo en lachen. Roepen om snoep, water of geld. En wij scheuren lekker voorbij. Het is de meest leuke manier om een land te ontdekken. Door en langs de rijstvelden, door dorpjes, langs tempels. Echt heeerlijk. Genieten. Af en toe stopte de gids om ons uitleg te geven.

Balinese huizen
De Balinese huizen zijn altijd omgeven door een muur. Om boze geesten buiten te houden. Er is altijd een (familie) tempel. En de huizen staan in een bepaalde richting, op verschillende niveau's, gebouwd. Er is een ruimte waar ceremonies worden gehouden, een gemeenschappelijke ruimte en ook een huisje (soort tempel) waar de rijst bewaard wordt. In een huis werden we verwelkomd en rondgeleid terwijl de heer des huizes op de bamboepijpen (gamelan) speelde. Ook Kai en Mischa mochten even oefenen.

Weer verder fietsen. Even bij de tempels stilgestaan. Elk dorp heeft altijd (minimaal) drie tempels. De grootste is voor ceremonies. Toen weer verder, over de wegen, door smalle paadjes en langs de rijstvelden. Ook even door een rijstveld gelopen. Met zijn allen achterelkaar aan. Enkele velden waren al geoogst, anderen net gepoot. Ze staan best wel diep. Flink in de modder. Moest weer aan Siberut denken. Wat lijkt dat nu al lang geleden. Met water wordt alles via kanaaltjes geïrrigeerd. Terwijl ik klets en kijk, glijd er een stukje dijk af en ja hoor, lig ik met een been languit in de modder. Iedereen lachen, in zo'n kanaaltje snel alles schoongemaakt, wel een natte schoen.

Downhillen..
En weer verder. Alleen maar naar beneden. Soms even opletten op de keien, maar vooral genieten. Nog even bij een watervalletje gekeken. We hebben welgeteld een heuvel op moeten fietsen/lopen. De rest allemaal down. Makkie. Ruim 40 kilometer volgens het foldertje gefietst. Toen weer in de auto en op naar het huis van de gids, waar we rond vier uur onze lunch zouden krijgen.

Surprise
Wat een verrassing. Dit hadden we nog nooit meegemaakt. Allerlei lekkers stond voor ons klaar. Sate, tempé, tahoe, rijst, drie soorten groenten, satésaus. Heerlijk! Zijn vrouw had gekookt. Ondertussen kregen we een dansvoorstelling van de jongens. Kinderen die in een rij dansen. Echt prachtig om te zien. En toen nog van de meisjes. Echt Balinese dans. Heerlijk om naar te kijken. Toen de auto's in en weer thuisgebracht. Voor het eerst na de toer pas betaald. Dat zegt genoeg. Superdagje.

Zoek de poep!

Vandaag op tijd op. Om 08.30 uur worden we opgehaald. We gaan met zijn allen sportief downhill mountainbiken. Leuk. Eerst met de auto richting Mount Batur. Daar staan de mountainbikes klaar en gaan we door de rijstvelden naar beneden. Leuk!

Met de bus naar Joop en Geral. Blijkt dat er zeven personen in kunnen, maar we zijn met zijn achten. Dat gaat hem niet worden met die lange lijven en benen. En anderhalf uur met zijn vieren op de achterbank: nee dus. Dus komt er een extra autootje. Maar daar kan maar een persoon in. Ik dus. De anderen rijden door en ik ben blij dat ik nog snel mijn portemonnee heb gepakt. Haha..

Busje vol
In de bus zitten Amanda en Karma, een journalist en Engelse lerares uit New York. En Malcolm, advocaat en Carice uit Perth. We gaan ook nog Just en Married ophalen.. uit Egypte. Haha. Volle bus en gezellig. Kletsen en lachen. Onderweg bij een schitterend rijst-terrassen-veld uitgestapt voor een fotootje. Ja, hopelijk heeft Edy die gemaakt, want ik had geen camera bij me. Kindertjes om ons heen, die kaarten willen verkopen. In de bus weer verder. Op zoek naar de zeven....

Zoek de poep
Volgende stop. In een soort van fabriekstuin rondgewandeld. Allerlei verschillende bomen, planten en struiken. Het bewijs is geleverd: de ananas groeit uit de grond en niet aan de boom, Mischa. Vanille, kruidnagel, bananen, cacao, papaya, koffiebonen. Van alles wat. Speciaal is de koffie Luwak. Luwak is een soort van buidelrat, die koffiebonen eet. Hij poept de bonen weer uit. Door het fermentatieproces blijkt de boon een diepere, heerlijkere smaak te hebben. Jaja.. Men gaat dus op zoek naar poep. Dan de bonen eruit halen, goed wassen, schilletje eraf en zo'n 45 minuten op een houtskoolvuurtje branden. Drogen, fijn malen met de stamper en je hebt een speciaal bakje Luwak koffie. Natuurlijk erg duur. We hebben een bakkie op, het was lekker, maar of het nu echt zo anders smaakt? Ik weet het niet..

We hebben daar ook allerlei andere koffie geproefd. Ginger, ginseng, vanille, chocoladekoffie. Maar ook lemon tea. Yoeri vond de chocoladekoffie lekker. Toen weer verder met de auto. We hadden nog een ontbijt te goed.

Mount Batur
Met zijn allen ontbeten, ik denk om 12 uur, nasi goreng met kroepoek en fruit, op het terras met uitzicht op de Mount Batur. Mooi. Gekletst en verhalen over het meer gehoord. Toen eindelijk richting de fietsen. Leuk!

Acht apies in het apenbos

Pfff.. net als vroeger. Om 6.30 werd ik wakker van de herrie van Ubud. Honden en hanen. Heftig. Wat een herrie. Het houdt gewoon niet op. Net alsof ze een supergezellig feest hebben. Zelfs mijn oordoppen helpen niet. Het geluid gaat er gewoon doorheen. Wat kunnen die hanen kukelen. En wat kunnen die honden blaffen. Maar de hanen maken de meeste herrie. Niet meer in slaap gevallen. Dus weer een korte nacht. Haha..

De Strobbe's
Twintig jaar geleden Edy en ik een jaar weggeweest naar Zuid-Oost Azië, Australië en Nieuw-Zeeland. Heerlijke herinneringen. In Thailand zijn we Joop en Geral tegengekomen. Het klikte en we hebben later een trekking in de Chang Mai/Rai met hen gedaan. In Nederland hebben we contact gehouden. We kregen kinderen, toevallig ook allebei twee knullen. Af en toe met elkaar op vakantie gegaan en natuurlijk zien we elkaar jaarlijks in Noord of Zuid-Holland.
We hebben ooit eens gezegd, dat als de kinderen groot zijn, we hen mee zouden nemen en hen de plekjes in Thailand te laten zien. Jarenlang kwam het er niet van. Totdat wij de beslissing hebben genomen om dit jaar te gaan. Indonesië lag me meer aan het hart, meer contact met de mensen omdat we een beetje Indonesisch spreken, de natuur (jungle) en lekkerder eten. Tja, toen wilde de Strobbetjes ook wel graag en hebben vier weken Bali tegoed. Helaas vallen de vakanties niet gelijk in de regio's, dus zien we hen een paar dagen op Bali. Zij moeten al snel naar Java, want willen voor de Suikerfeesten beginnen terug zijn op Bali. En wat is het speciaal dat we hen nu hier weer ontmoeten. Toppie.

Apenbos
Dus met zijn allen naar Monkey Forest gegaan. Gezellig lekker bijkletsen en met zijn allen het bos in. Twintig jaar geleden vond ik het doodeng. Edy is toen gebeten door zo'n rot aap. Hij zegt dat hij mij wilde redden. Die apen hingen aan je, pakte alles wat bewoog. Ik wilde toen het bos uit, maar er waren toen ook veel wilde honden. Tja.. en dan moet je kiezen of je langs die honden of apen het bos uit zou gaan. Dan ben je even bang! Dus mijn herinneringen waren niet echt positief. Bovendien waarschuwen ze nog steeds voor hondsdolheid (Edy heeft toen een prik moeten halen, ik weet nog steeds niet of het geholpen heeft, hahaha). Maar met zijn achten kon er toch niets gebeuren?

Apen, veel apen. Klein en groot. Het viel eigenlijk wel mee. Geen eten bij ons, en gewoon kijken hoe anderen de apen bananen gaven. Alle honden zijn, denk ik, verbannen, we hebben er geen een gezien. Het bos was mooi. Stenen paden en veel groen. Ook nog een komodo, wel van steen, gezien. Leuk voor wat foto's.

Het bos uit en door Ubud gewandeld. Vele winkeltjes, galerieën, toerbureautjes, restaurantjes. Ubud is echt een plaatsje met veel kunstenaars. Tempels en dansvoorstellingen. Biologische en organisch eten. Massage salons. Alles voor het goede evenwicht en gezondheid. Het culturele hart van Bali.

Worteltjestaart

Wij kregen ondertussen trek en hebben, zittend op de grond, een organische maaltijd verorbert. Lekker. En de worteltjestaart was het allerlekkerste toetje wat ik in heel Indonesië op heb. Jammie. Toen naar huis, slapen. Ik hoor de hanen en honden al minder...