Ubud!

Een uurtje naar het binnenland: naar Ubud. Vroeger was dat de place to be op Bali. Alle backpackers verzamelden zich hier. Vele losmens, onverharde wegen. De markt die 's avonds helemaal werd omgebouwd, met lange tafels en banken, waar je ineens kon eten. En de heftige herrie van apen en honden en natuurlijk Monkey Forest. In Nederland hebben we een docu van Adriaan van Dis gezien. Daar zagen we al dat Ubud erg veranderd was. De romantiek van weleer is natuurlijk verdwenen.

Back in Ubud

Ubud is nog steeds een stad(je) met vele kunstenaars. De weg er naar toe laat vele schilderijen, batikdoeken en houtsnijwerk zien. Maar het is er zo druk geworden. Weer vele brommertjes, auto's en tientallen mannen die met een A4-tje in hun hand staan: taxi? De wegen zijn geasfalteerd, de vele losmens verdwenen. Net als de low-budget backpacker. De meeste toeristen komen nu met een trekkoffer. Haha. We zijn met de taxi naar een guesthouse gebracht, die volgens anderen erg leuk moest zijn. Aangekomen bleek het echt helemaal niets. Vies, vuil, spinnenwebben, donker, smerig. En als ik het zeg, is het echt zo! Dus verder gaan zoeken. Lastig, bleek toch wel een beetje druk te zijn. Dus op een gegeven moment de tassen ergens achter gelaten en gaan zoeken. En gelukt. Bij Sulendra een mooie kamer, met uitzicht op de vallei, gevonden. Voor een prikkie. Heerlijk om even rond te kijken, dan heb je meteen het beste plekkie.

De Strobbe's komen
Vanavond komen de Strobbe's aan. Om 19.15 uur in Den Pasar. Wij gaan eerst even lekker smikkelen bij Taman Curry. Jammie. Toen richting hun guesthouse gelopen. Yoeri had het er al eerder over gehad, dat hij het zo leuk vond om hen op te wachten op het vliegveld. Zie je het al voor je? Helaas bleek dat hun vervoer niet met een busje was, dus konden we niet mee. En anderhalf uur heen en weer terug met de taxi had ik eigenlijk ook geen zin in. Dus hebben we hen opgewacht bij hun slaapplek. Het duurde even, maar het was zo leuk om Joop, Geral, Kai en Levi daar te zien. We wilden nog een biertje met zijn allen drinken, maar helaas ging Ubud al slapen en alle kroegjes gingen dicht. De Strobbe's hadden natuurlijk een superlange reis achter de rug, dus even lekker gekletst en pitten.

Offer(s) brengen

Lekker nog een relaxdagje. We krijgen weer een ontbijtje, terwijl Enny weer de offers brengt. Ongelooflijk, wat een gedoe toch elke dag. Ze komt met een supergroot rond dienblad waar van alles op ligt, in mandjes van palmbladeren. Terwijl we kletsen geef ik aan dat we nog een nachtje willen blijven pitten. Ze schrikt zich een apenhoedje: 'Oh nee, dat kan niet, ik heb net de kamer aan een andere toerist beloofd. Oh, nee, hoe moet dat nou? I'm so sorry!' En ik krijg een heel verhaal te horen, dat zijn bagage er al staat etc. Ok. Geen probleem, Sanur was toch erg duur, dus we passen ons programma aan. Nog even lekker een duik in de zee, thuis douchen (warm!) en spullen pakken. Bagage even beneden zetten en lunchen. Dan met de taxi naar Ubud. Eigenlijk vond ik het wel prima, al hebben we weer geen echte relaxdag.. haha. Luieren is voor baby's. Hihi.

Hindoeïsme
Het geloof op Bali is hindoeïstisch met elementen van het boeddhisme. Het geloof in de natuur en in de vergoddelijking van voorouders. Alles is geordend in paren, hemel en hel, rein en onrein, goed en kwaad. De ene is net zo belangrijk als de andere, voor het evenwicht, de harmonie. Ze moeten deze tegengestelde krachten evenveel aandacht schenken. Dus ze huldigen de goden en demonen in gelijke mate.

Offer
Mischa zei het al: 'Wat een gedoe, zoveel offers brengen.' Elke Balinees begint de dag met een offer te brengen. In een van bananenblad gevlochten mandje, worden bloemen, rijst, bladeren en vruchten gedaan. Bij de voordeur, de familietempel, maar ook in de auto of op de brommer om de goden te verheugen of de demonen mild te stemmen. Een wierookstokje erbij zodat het kwaad ver weg blijft. Vaak zo'n vijf keer per dag wordt een offer gebracht. En dan zo'n 35 mandjes per keer. Pfff. Echt een gedoe.

Strand
Op naar het strand, Mischa's nieuwe bal mee. En wat blijkt: het is vloed. Het water staat hartstikke hoog, geen zeewier te bekennen en we kunnen echt zwemmen. Super. Lekker. Bijna weer spijt dat we wegmoeten, maar ach, het wordt vanzelf weer eb. Lekker met de bal overgegooid en van de zee genoten. Dat gaan we nog vaker doen. Haha.
Bij de buren lekker geluncht. Een heerlijk broodje camembert met bacon gegeten. Schande, Frans eten op Bali, maar het was echt een heerlijk andere lunch. Toen naar huis, de taxi stond al te wachten. Het blijft vreemd dat alles op tijd gaat. Haha.

Sanur aan de beach

Relaxen. Heerlijk. Ontbijtje op de veranda en voor de rest: rust. Niets hoeft, alles mag. Dus beetje ruimen, laptoppen, boekje en uitrusten. Toen op ons gemakkie naar het strand, aan de overkant van het guesthouse. Tja, dat viel een beetje tegen. Veel wier en erg ondiep. We waren een van de weinigen die op het strand lagen. Wel lekker, even plat. Af en toe komen er mensen langs met de vraag of je een massage wil, of watersporten. Nee, we willen even lekker liggen.

Mischa mist zijn waterspeeltjes maar gaat al gauw met zand aan de slag. Yoeri leest een boek. Ik ben in Mischa's boek begonnen, over de tweede wereldoorlog in Denemarken. Spannend. Even de zee in, vindt Edy weer een zeester. Prachtig. Meteen bekijks.

Flaneren

Toen op pad, even lunchen. In Sanur kun je echt lekker eten. Van alles wat. Ook gewoon weer even brood. Zalig. Na de lunch weer even shoppen voor een waterspeeltje. We willen iets van een racket ofzo. Helaas was dat niet te vinden, wel een balletje Angry Birds gevonden, voor 0,80 cent. Dan kunnen we overgooien in de zee, of gewoon even voetballen. Ook een soort van winkelcentrum ingegaan, waar de gamelan muziek echt giga hard was. Bleek op de bovenste verdieping, als lokkertje, gewoon de hele band live te spelen. Weer even allerlei souvenirtjes bekeken en in de supermarkt frisdrank, koekjes en chips gekocht. Jaja.. relaxen moet met lekker eten en drinken. En we hebben een koelkastje op onze kamers, dus lekker koude drankjes.. jammie.

Was
Ook voor de was op pad gegaan. Bij ons vlakbij vroegen ze 20.000 per kilo. Tja, we zijn alweer enige tijd in Indonesië dus weten de prijzen. En ja hoor, in een steegje, ergens achteraf bleek het maar 15.000 te zijn. Dus ik met mijn 8 kilo wasgoed (drie tasjes) over straat. Nog geprobeerd te pingelen bij ons vlakbij, maar nee, dat lukte niet, dus voor veertig cent de kilo een stuk verder gelopen. Haha.. voel me echt een backpacker. De was is morgenmiddag klaar. Super. Wat een makkie..

Luxe dineren
's Avonds bij een chic restaurant gegeten, met live muziek. Leuk, drie mannen met gitaar. Lekkere oude nummers. Edy en Mischa hadden garnalen. Yoeri saté en ik had gehoord van een Hollandse knul dat de mahin mahin erg lekker moest zijn. Een speciaal visje. En het was lekker! Helaas bleek het niet mogelijk om voor Edy een Irish coffee te maken. De slagroombus zat vast, bij de buren iets opgehaald, maar het mocht niet baten. Dus met Bali coffee (een gewoon bakkie prut) op, naar huis.

Office Sanur
Een eigen zaak is leuk. Fantastisch eigenlijk, want als de zaken goed gaan kun je lekker lang naar Indonesië op vakantie. Maar je hebt geen vrij, zoals een ambtenaar. Haha. Dus Edy moet zijn mail binnenhalen, af en toe een telefoontje plegen of een aanbieding maken. Werk gaat door. Begrijpelijk.

Bali..

Tegen twaalf uur kwamen we bij de ferry aan. Lekker op tijd. Onze rugzakken gepakt en we moesten overstappen op een andere bus. Helaas een public bus. Zo'n grote waar 50 man in kunnen. Dus lokaal. Dus vol. Dus genept door de toeroperator. Balen. Ik zat zowat bij een Indonesische volslanke dame op schoot. Help! Alle rugzakken waren achterin op een hoop gegooid. De bus ging op de ferry. Daar konden we er gelukkig uit. Greet bleef in de bus en wilde ook op onze zakken passen. Lief.

Bijverdienen
Op de ferry lachen. Gejoel uit het water. Liggen er jongens en mannen in, met duikbril op, hard roepend of we een muntje in het water wilde gooien. En dan vissen zij het natuurlijk snel op. Schitterend. Ik liep door naar boven, naar het dek, spreekt een Indonesische knul mij aan en knijpt een beetje in mijn bovenarm. Ik meteen adrem en zeg in zijn taal dat ik er niet van gediend ben. Ik eindig in het Nederlands met de woorden: Stoute jongen. Ja, zitten er dus Nederlanders die meteen moeten lachen. Ik ook. Nog erger, blijkt later dat hij op de boot ook centjes probeert te verdienen met een massage. Hahaha.. Hij wilde gewoon werken. Op de boot moesten we lunchen. Helaas te laat voor de zakjes bamboe met rijst. Bleek later gewoon witte rijst met sambal, dus eigenlijk nog wel blij. Op de ferry hadden ze pop-mie. Dat is gewoon mie in een bakje, kruiden erbij en heet water en smikkelen. Mischa had dit al eens gegeten. Dus vier pop-mie gehaald en het smaakte erg lekker. Na ruim een half uur aan de overkant maar het was meteen anderhalf uur later. Jawel, Bali verschilt een uur met Java. Ja, zo gaat de tijd helemaal snel.

Een paar uur bussen
Weer in de bus, gelukkig ander plekje gevonden en naast Edy en Mischa in de gammele bus lekker gezeten. Spelletje, omgeving verkennen, af en toe wegvallen (weet je nog hoe vroeg we opgestaan zijn?) en rustig verder rijden. Na een paar uur kwamen we in Den Pasar, busterminal aan. Alleen weinig bussen te bekennen. Echt een nieuwe terminal, veel eettentjes maar weinig mensen, behalve taxichauffeurs die je mee willen nemen. Help! Wat een gedoe. Dus onderhandelt over een prijs, want we wilden naar Sanur. Alle rugzakken in de auto en gaan. De drukke wegen op en nog ruim drie kwartier naar de badplaats aan de oostkust van Bali.

Sanur
Wat een drukte. Wat een verkeer. Soms zelfs stilstaan in de file. Ook hier overal brommers en scooters. Ongelooflijk. Ik blijf me verbazen dat er zo weinig ongelukken gebeuren. Maar nu hoorde ik dat vooral kinderen tussen de 10 en 16 jaar omkomen. Zij rijden veel te hard. En officieel mogen ze natuurlijk niet eens een brommer besturen. Ook blijkt bij Kuta, waar het ook heel druk moet zijn, elke dag drie mensen omkomen in het verkeer. Daar schrok ik toch wel van. Want we reizen nu al een paar weken en het lijkt telkens, ondanks de heftige rijstijlen, toch weer goed te gaan.
We moesten even zoeken naar Enny's guesthouse. Daar hadden we geboekt. Edy ging uit de taxi om te zoeken. We waren eerlijk gezegd een beetje bezorgd over onze kamers. Maar wat bleek. Het zag er super uit. Veranda, lekker groot, schoon bed, warm en koud water, airco, tv (jaja.. Edy heeft nog even de Olympische spelen gezocht), koelkast en de jongens vlakbij. Helaas hadden zij een kraantje die onder stroom stond, dus elke dag zaten hun haren netjes in de krul.. hahaha.. Maar we waren blij. Hier zouden we in ieder geval twee nachtjes blijven. En even lekker relaxen!

Flaneren
Na een warme douche de straat opgegaan. Flaneren door het toeristische Sanur. Wat een blanken! Echt veel Hollanders, Duitsers, Fransen, Engelsen etc. Wat een mensen. Ik moest er echt even aan wennen. Veel souvenirshopjes, restaurants, toerbureautjes, massagesalons etc. Pff.. ik wil rust! We hebben lekker gesmikkeld in een Italiaans restaurant. Wel meteen 15% bovenop de rekening, voor govermenttax en service. Wat is Bali duur! Dat is wennen. Na het eten terug naar ons plekje en heerlijk geslapen.

Vulkaan Kawah IJen

Gaap. Niet goed geslapen. De moskee had feest en stopte niet. Ik denk dat het bandje bleef hangen. En om 3 uur begon-ie weer. En het was koud!! We lagen onder een dun laken en dekentje. Al snel mijn vest aangetrokken. 's Morgens kwam Mischa bij me liggen en kregen we het lekker warm. Dik aangekleed om 4 uur ontbeten. Ei kwam zowat mijn neus uit... haha.. Alle spullen ingepakt en met de bus verder. Over een superslechte weg. Keien, stenen, gaten. In het donker. Mijn baarmoeder schudde door elkaar. Echt billen van de bank en vasthouden. Maar het was een hartstikke mooie route. Alles schommelde, maar natuurlijk kwamen we weer veilig boven bij Kawah IJen. Het was, denk ik, een uur of 5.30. Tja. Het leven van een backpacker is soms zwaar..

Kawah IJen
Kawah IJen is een vulkaan. Minder bekend dan de Bromo. In de vulkaan ligt een één kilometer breed turquoise gekleurd meer. Je moet een uur naar boven lopen, op een mooi pad. Dan kom je bij een prachtig uitzicht, boven wolken die voorbij vloeien en een mooie rotspartij. Je kunt nog afdalen naar de krater, maar dat werd afgeraden. Te gevaarlijk.

Bij de krater zijn zwavelmijnen. De wind stond goed en we roken het amper, anders ruik je echt rotte eieren. Mannen lopen helemaal naar beneden, hakken het zwavel af en vervoeren dit in twee manden naar boven, de krater uit en dan de hele berg weer naar beneden. Onvoorstelbaar hoe ze het voor elkaar krijgen. Manden vervoeren over een pad wat eigenlijk geen pad is. Ook ongelooflijk dat ze dit gewoon op hun slippers en zonder bescherming lopen. Zwaveldampen slaan namelijk op je adem en ogen. Boven aan de kraterrand stond een lekker windje en was het frisjes. Maar het uitzicht was echt adembenemend. Dit is een van de ongekende highlights van Java.

Werk
De mannen hebben dus twee manden aan een stok op de schouder, en wisselen van schouder terwijl ze lopen. Even wat getallen:
• Gem. 70 tot 80 kilo in de manden
• Drager weegt gem. 50 - 60 kilo
• Dragers lopen gem. drie keer per dag de berg op en af, en de krater in.
• Per kilo verdienen deze mensen 660 rp. Dat is ongeveer .... roepies per dag.

Reken maar uit wat ze verdienen. Weinig voor het superzware werk wat ze doen. Ze waren wel echt super gespierd.. haha. Ook verkochten ze kleine dingetjes van zwavel, schildpadden, torentjes en Donald Duckjes. Daar vingen ze meer geld voor dan voor het sjouwen.

Samen met Martin, Greet, Lotte en Barbara hebben we de tocht gelopen. Een Hollands gezin uit Laren. Gezellig de berg op en af. Wel jammer dat Mischa een beetje sloom was, ik heb hem naar boven gecoacht, door me achter de rotsen te verstoppen, de wave te doen, lieve woordjes te fluisteren en roepen, en gek te doen. Gelukkig werd ik het zat toen we bijna boven waren, en Mischa boos dus hij rende de berg op! Haha. Toen waren we er. En wederom heeft mijn kanjer het gewoon zelf gedaan. Haha. We hebben echt genoten van het uitzicht. Wonderbaarlijk. En dan te beseffen dat die mannen hun werk gewoon doorgaat, terwijl wij weer rustig verder vakantie vieren. Maf.

Beneden aan de berg weer even lekker bijkomen. Plassen voor 16 cent (duur!) en een heerlijk bakkie koffie. Toen weer de bus in. Andere route, doorrijden naar Banyuwangi, aan de oostkust van Java, waar we de ferry naar Bali pakken. Weer een heerlijke weg naar beneden, vol stenen en keien en lekker wiebelen. Maar nu zijn we er beter aan gewend. Ik blijft het knap vinden dat de chauffeurs het allemaal redden, want ik moet er niet aan denken dat we pech zouden krijgen. Dan sta je echt in de middle of nowhere. En voor ons reed een busje waar de reserveband onder de auto vandaan viel. Ook hebben we nog mannen gezien die de weg (een klein stukje) aan het asfalteren waren. Wellicht komt de weg de komende jaren nog goed..

Oost-Java
We hebben nu Oost-Java ontdekt. Het is een prachtig stukje ongerepte natuur. Daar moeten we zeker nog een keer naar terug. Niet deze reis, maar later. Ongelooflijk mooi.

Op weg naar Kawah IJen

Op weg naar Kawah IJen. 's Morgens lekker uitgeslapen, we konden een hele nacht pitten! Douchen en ontbijt. Met Inge en Regina. Gezellig. Toen tassen pakken. Toen gaf Yoeri een harde gil. Edy's tasje met de paspoorten zaten in zijn rugzak. Wat een bak. Wat stom. Wat achterlijk. Maar oh, wat heerlijk, fijn, super. Dat scheelt twee dagen gezeur bij de ambassade in Den Pasar. En wat denk je? Wie heeft nu dat tasje in de rugzak gedaan? Edy zegt dat hij dat niet heeft gedaan. En ook Yoeri weet van niets. Tja... ik denk dat Edy ons wel vet mag trakteren in Nederland, want het was wel zijn tasje.

Vertrek
Om 10.10 vertrokken we van Nadia Hotel. Weer een uurtje naar beneden, in een busje waar ik zelfs mijn benen niet kwijt kon. Toen transit. Lekker een kopje koffie gedronken met spekkoek en Sylvia, een Italiaanse die in Frankrijk woont en goed Engels spreekt. Met Mischa voorin de andere bus in en richting Kawah IJen. Lekker lang getoerd langs de Javaanse wegen. Druk, veel getoeter, maar ook mooie landschappen. Bij het strand Pantai Putih? geluncht. We moesten alleen anderhalf uur wachten op het eten en als je wil toeren, baal je daar wel van, maar ok.

Nog even met de meiden op de foto en weer verder. Toen richting de bergen, door de bossen, valleien en mooie uitzichten. De weg werd een beetje slechter, nog slechter en we hadden echt een heel stuk over de stenen/keien. De auto schommelde, we zagen een truck vol met mensen, die bijna omviel. Oeps, dat was op het nippertje. Onderweg nog een truck op zijn kant zien liggen, die vol suikerriet zat. Maf. In het donker verder en aangekomen bij Arabic Homestay.

Het is hier prachtig, hoog, fris en we hebben een luxe huisje, met vier kamers. Twee daarvan voor ons. Schone bedden, warme douche en toiletpapier. Het is een complex met mooi aangelegde tuinen, een fontein en overdag volgens mij een prachtig uitzicht. Helaas gaan we dat niet zien, morgen om 3.30 uur op om naar Kawah IJen te gaan. Ik word al moe bij de gedachte. Nu eerst lekker smikkelen.

Tja, geen keus. Voor veel geld een buffet. Nee, niet zoals in Holland, all you can eat. Gewoon een bak rijst, ei, noodles en een paar stukken kip. Wel lekker, want we hadden trek. En een soort vegetarische kippensoep. Dat ging er lekker in, met bloemkoolstukjes. Ik mis de tomatensoep van oma.

Camera-geld
Bij de kamer kwam iemand langs om geld te incasseren, entree voor het nationaal park. Dat wisten we, weer 25.000 roepies p.p. Maar nu wilde hij ook camera geld. Voor twee kamers 30.000. Dus slimme Edy zegt, we zijn een family, we hebben maar een camera. Dus 15.000 roepies. Haha.. foutje, daar had die man niet van terug. Dat geld steken ze natuurlijk in hun eigen zak.. hihi..

Ik wilde nog even bellen met mams, maar helaas. Geen netwerk zo hoog in de bergen. Dus proberen te pitten...

Politiebezoek

's Middags eruit. Even lunchen. Tja. Toen met zijn allen nog verder naar Edy's geldbuidel gezocht. Niet gevonden. Echt balen. Dus moeten we aangifte gaan doen. Het is een uur naar Probolinggo, maar dat moet dan maar. Ook moeten we kijken hoe we wegkomen uit het Nadia Hotel, want het is nog ver naar Kawah IJen, onze volgende bestemming. In de Lonely Planet gelezen dat de busterminal in Probolinggo waarschijnlijk de meest lastige is. Veel gedoe, onredelijke prijzen en afwachten of alles gaat zoals je afspreekt. Ook wordt er veel gestolen. Kortom: daar word je ook niet vrolijk van als je op eigen gelegenheid door wilt reizen. Maar eerst aangifte doen. Van verlies.. grrgg.. het blijft echt zo vervelend.

Busje komt zo
Dus met een busje naar beneden. Het bleek de laatste bus van die middag te zijn, dus lekker volgestouwd met mensen en rommel. Ik zat met Mischa achterin. Ze wilden nog een persoon naast ons zetten, maar dat ging echt niet! Terwijl mijn billen best wel wat dunner zijn geworden.. hahah.. Yoeri vond het maar niets, die zat ook helemaal klem. Een uur naar beneden tuffen.. Ik blijf het leuk vinden om gewoon lokaal te reizen..

Politiebureau
In de stad aangekomen op zoek gegaan naar een politiebureau. Daar aangekomen konden ze ons niet helpen, we moesten naar een groter bureau. Hij wilde ons brengen, maar dat kon pas een half uur later. De tijd gaat snel, dus dan maar met een bemo. Bij het ‘hoofd'bureau mochten we direct zitten. Er werd een Engelssprekende agent gezocht. Wij alles uitgelegd en alle papieren in orde maken. Paspoorten, geld, tickets etc. alles noteren. Eindelijk klaar. Ik zat naast de aardige agent, en moest natuurlijk alles verbeterden, hij had nog nooit Mijnsheerenland ingetikt.. haha.. Moet hij nog een formulier invullen. Blijkt dat hij een voorbeeld heeft van een andere Hollander, en dat formulier gaat hij exact overtikken. Engels blijkt niet altijd te kloppen. En dan moeten onze gegevens op dat formulier. Pfff.. veel werk, maar ja, we hebben het nodig voor de ambassade in Den Pasar. Ik voel me net een secretaresse.

Edy kletst
Edy is ondertussen aan het kletsen met de andere agenten. Lachen, praten. De kids praten met een knul, die detective is.. haha.. en hij wil direct op facebook met Yoeri. Het wordt donker. Dan kunnen de mannen weer eten. Dus we krijgen een soort sapje met zoete kokos aangeboden. Erg apart. Dan zijn eindelijk alle papieren klaar. Handtekeningen eronder en pff.. klaar. Het is ondertussen 19.00 uur. Er gaan geen bussen meer. Dat wordt een taxi. Ze bieden ons aan om ons naar het hotel te brengen. Lief. Maar als ze horen dat we bij de Bromo (een uur rijden) zitten, blijkt het helaas niet te kunnen. Wel kan hij ons ergens anders droppen. Edy geeft aan dat als er geen werk meer is in Rotterdam, ik prima bij de Indonesische politie kan gaan werken. Afdeling aangifte. Haha.

Politieauto
Dus met zijn allen in een politiejeep. Yoeri voorin. Twee agenten achterin het boevenhokje. Lachen. De zwaailichten gaan even aan. Politie is hier je beste vriend. Haha.. De agent probeert nog een taxi te regelen, giga duur natuurlijk. Dus we vragen of hij ons bij een Touroperator kan afzetten. Kunnen we meteen ons vertrek morgen regelen en misschien meeliften.

Toer
En dat lukte. Ergens afgezet waar toeristen stonden en we konden voor 25.000 roepies p.p. mee. En meteen informatie over Kawah IJen. Dus een toertje geregeld. En gratis mee omhoog. Heerlijk. Alles geregeld. Rond 20.30 uur bij ons hotel. Meteen eten. Druk en we hebben anderhalf uur moeten wachten. Balen. Ik stort langzaam in, na 19 uur wakker zijn. Ik kreeg als eerste mijn eten en heb de jongens (die nog steeds wachtten) achtergelaten. En ik viel al snel in een diepe slaap.

Eindelijk: de Bromo!

Om drie uur 's nachts wordt er op mijn deur geklopt. Nee, niet Sinterklaas. Good Morning! Snel de warme kleren aan, hempie, t-shirt, nog een t-shirt, vestje, dik vest, lange broek, wandelsokken en nog een lekkere sjaal die ik in Yogjakarta heb gekocht. Hopelijk is het genoeg, want het is echt heeel koud.

Lopen naar de Bromo
De jongens hadden nog kleine oogjes, maar ik vind het zo tof, ze doen gewoon mee. Toen de donkere nacht in. Alle ‘normale' toeristen gaan natuurlijk met de jeep naar boven, maar wij gingen met Inge en Regina mee. Zij wilde nl. gaan lopen naar de Bromo. Spannend natuurlijk. Wel eerst met het busje, waar we bij het begin van het park zijn afgezet. We moesten om 7.30 uur weer bij het busje terug zijn. Makkie, want het was een uurtje lopen (en weer terug) en we moesten gewoon de jeeps volgen.

Eerst over de weg, donker en lekker naar beneden. Ik vind in het donker lopen natuurlijk weer lastig. Dus opnieuw blij met het hoofdlampje van opa. Tuurlijk waren de meiden ook blij, want we zagen gewoon echt niet waar we liepen, en als je in een gat valt of struikelt is je leuke reis over. Je voeten zijn het belangrijkste als je backpackt.

Haast
Edy en Yoeri hadden er zin in en hielden er goed de pas in. Ik loop liever mijn eigen tempo, maar voor een zonsopgang kun je easy gaan, dan moet je er op tijd bij zijn. Dus voor mijn gevoel in marstempo verder. Na de weg, kwamen in een soort zandvlakte met af en toe wat sprieten gras. Er stond nog een mannetje, die riep of we een gids wilde. Nee, hoor.. dat hoefde we niet. Hij riep nog iets na, het leek of-ie zei dat we de verkeerde weg namen.. Tuurlijk niet, Edy voorop, dat moet lukken. Ondertussen werd het lichter en kon het lampje uit. Dat blijft altijd mooi. Het licht wat langzaam de natuur in komt. De jeeps waren niet meer te zien, maar ze waren naar rechts gegaan, dus door het zand lekker vlot doorgaan.

Te laat voor zonsopgang
Bij de berg aangekomen, kreeg ik het lichtelijk benauwd. We hadden al een uur gelopen, denk ik, we hebben geen horloges bij ons en de berg kon je echt niet in 30 minuten beklimmen. Edy schelden op de toeragent, want niemand kan zo vlot doorlopen. Maar ok, dan geen zonsopgang, maar mooie foto's. Dus omhoog. Pittig. Redelijk steil over een slechte asfaltweg. Edy ging er al snel van door. Yoeri was de fotograaf en stopte af en toe voor mooie plaatjes. En maar weer omhoog. Pfff... warm, hart klopte weer pittig en de benen stonden weer strak. Jaja.. dan word ik steeds stiller en kan niet meer kletsen. Regina en Inge hadden het ook zwaar. Die liepen in hun dikke gehuurde winterjassen rond, maar nu werd het natuurlijk superwarm. Regina legde haar jas langs de weg, die later natuurlijk meegenomen was.

Nog maar een paar kilometer!
En verder klimmen, en verder. Het uitzicht was echt heel mooi, maar er waren nog teveel bomen en bij een krater verwacht je toch echt minder vegetatie. Naast de weg stonden paaltjes met Bromo erop. Zouden we nu toch wel goed lopen? Er moest nog een stenen trap met 253 treden komen. Toen kwamen er brommertjes naar beneden, en kwam er een jeep voorbij. Ik hield hem aan maar hij reed snel door. Ik dacht al meteen dat we niet eens ons eigen busje van 7.30 uur zouden kunnen halen, zo lang deden we erover. Terwijl we echt vlot doorliepen! Gelukkig stopte twee brommertjes, die vertelde dat het nog zo'n twee of drie kilometer! naar boven zou zijn. NEEEN.. Dat konden we natuurlijk nooit volhouden. Puff, puff.. De gezelligheid zakte.. haha.. Toen kwam er een andere jeep naar beneden. We hielden hem tegen, een Duitse toerist achter het stuur. We vroegen of dit de Bromo was. Nee, dit was de Bromo Area. De vulkaan was achter ons, aan de andere kant!! Grgghhgrgrhhgg??!!!

In de Lonely Planet staat de waarschuwing dat je de goede weg moet volgen, de stenen trap. Tja. Dat heb ik nog een paar keer gezegd. Maar er staat niet dat hoe je daar komt..

Jeeplift
Ik smeekte de Duitser bijna of we alsjeblieft mee mochten naar beneden. En vroeg of hij Edy had gezien. Ja dus. Een stuk hoger. We mochten mee en hij was zo superlief om de jeep om te keren en Edy op te halen. Aardige man, hè? Edy lag in de berm op ons te wachten, gelukkig is Yoeri hem niet achteraan gerend. Toen met jeep naar beneden. De jongens vonden het natuurlijk super. Lekker de berg af, oh, wat was ik blij dat ik niet dat hele end terug hoefde te lopen. Het bleek dat we bijna bij de top van Penanjakan waren aangekomen, die op 2800 meter hoogte ligt! We waren door de zandzee rond de Batok Krater naar de buitenste kraterrand gelopen.

Bromo
De Bromo is de bekendste vulkaan op Java. De berg is 2392 meter hoog. De vulkaan ligt samen met twee andere vulkanen in een zandzee van 8 bij 10 kilometer. Je kunt lopen naar de krater van de Bromo. In 2004 is de vulkaan (onverwachts) uitgebarsten en zijn er zelfs twee toeristen omgekomen.

Toch de Bromo
Met de jeep bij het begin van de Bromo aangekomen. Duitser hartelijk bedankt en toen weer klimmen. Mijn kuiten stonden strak. Er waren al wat toeristen, drankkraampjes staan klaar maar het mafste is alle paardjes die je omhoog kunnen brengen. Mijn mannen gingen al lopend naar boven, maar ik kreeg natuurlijk al die mannen met paard langs me, die vroegen of ik mee wilde. En hoe hoger, hoe goedkoper.. hahaha.. Maar nee, ik vond dat ik moest lopen, zo ver was het niet eens. Lekker door het dunne zand, sjaal voor je mond, want het fijne stof kwam overal doorheen. Dan nog even een trapje op en eindelijk: we waren op de Bromo. Tja.. je moet er iets voor doen. Het uitzicht en de omgeving van de Bromo is prachtig. De krater was klein. Eigenlijk (oeps) vond ik de Bromo een beetje tegenvallen. Waarschijnlijk omdat iedereen hier zo lyrisch over is geweest. Onze Merapi op Sumatra was indrukwekkender, veel groter en niet toeristisch.

Te laat
Ondertussen werd het later. Zien we ineens Sandra en Tom die we bij de Borobudur hebben ontmoet. Ik snel regelen: kunnen we een liftje krijgen naar de plek waar ons busje wacht? Geen probleem. Twee personen konden mee. Dus Mischa en ik als een speer weer naar beneden. Sandra viel nog van haar paard af, beugel brak, ze had gelukkig niets. Ons busje stond er nog. Ik kon hem tegenhouden. Toen nog wachten op Edy, Yoeri, Inge en Regina. Zij hadden ook een lift geregeld en kwamen na ruim een half uur ook aan. Vergeet Inge haar Adidasvest in de jeep. Pff.. het zat niet zo mee deze vroege ochtend. Gelukkig bood onze chauffeur meteen hulp en belde rond. Ze heeft later haar vest in het hotel terug gekregen. Lief hè?

Moe
Toen weer thuis. Even ontbijten. En ik natuurlijk weer zoeken naar de geldbuidel van Edy. Dat blijft toch door je hoofd heen spoken. Waardeloos. Iedereen bed gaan liggen. En slapen. Helaas is mij dat niet meer gelukt. Ook waardeloos, want ik houd het natuurlijk niet vol als ik vanaf drie uur op ben..