Op naar de Bromo: 10 uur bussen

Wat een speciaal ontbijt, bakkie thee met twee kleffe toast. Ik denk dat er jam tussen zat.. Gezellig gekletst met twee Amsterdammers en hun zoon Rowan. De boys gingen nog even zwemmen. Om 10.30 uur zouden we worden opgehaald, komt het busje al om 10.00 uur! Tja.. haasten dus.. Nog steeds niet gewend dat ook in Indonesië steeds meer op tijd gebeurt. Busje met 10 mensen. Twee Nederlandse meiden, een moeder met dochter en een Frans stelletje. We hadden een lange busreis voor de boeg. Zo'n 10 uur. Onderweg even een kopje koffie gedronken. In het busje lekker kletsen, boekje lezen, muziek luisteren en over de highway van Java lekker scheuren.

King of the Road
In Indonesië heeft elke buschauffeur een aparte ziekte. Het ‘Karten' syndroom. Ze denken allemaal dat ze een veel smaller voertuig rijden, dan diegene die ze daadwerkelijk besturen. Het gevolg is dat zij plotseling van richting veranderen, hun eigen weg forceren, optrekken, remmen, dichtbij komen en toeteren, maakt niet uit waarom. Zo is het. De bus is de koning. Conclusie: laat elke bus voorbij, totdat ze een medicijn voor dit syndroom hebben gevonden. (Vrije vertaling: uit een folder van Yogja)

10 uur bussen
We zitten zo'n tien uur in de bus. We dragen altijd een geldbuidel, een tasje met de paspoorten, geld en tickets. Ook Yoeri heeft zijn eigen geldbuidel. Mischa niet, Edy heeft de spullen van Mischa op zijn buik. Omdat we zo'n lange reis hadden, deden we de geldbuidels in onze dagrugzak. Dan zweet het niet zo. Weer verder over de highway. Onderweg bij een Rumah geluncht. Ik had nasi rames. Best wel lekker. Toen weer in de bus, verder naar de Bromo. Het bleek een eind.

Yoeri op zijn Frans
Onze scheet zat achterin de bus, naast een Française. Nu had hij de kans om zijn Frans bij te spijkeren. Helaas is dan niet gelukt. Hij wilde alleen lichamelijk contact. Het was zo komisch, Yoeri viel in slaap en ruste met zijn koppie tegen de kleine Française aan. Echt lachen. Ik zei nog tegen haar dat ze hem terug moest duwen, maar ze vond het niet erg. Hahaha.. Later in de bus zat Yoeri een keer voorin, toen naast een Indonesiër. Die duwde hem dus wel hardhandig terug.. hahaha..

In Probolinggo aangekomen moesten we uit de bus, overstappen naar een andere. Nog even gesteggel dat we met zijn allen naar binnen moesten, om de toer te bekijken. Toen in de transit en nog een uur omhoog de bergen in, op naar Nadia Hotel. Wat een end nog. Wel mooie omgeving, voor zover we konden zien in het pikkedonker.

Rond half negen bij Nadia aangekomen. Grote kamer met deken en warme douche. Joepie. In het restaurant gaan eten. Ook daar weer een kaart met heel veel keuze, maar bij een heleboel zei het arme joch dat ze het niet meer hadden. En ook geen bier voor Edy. Haha.. Na het eten naar onze kamer. Tijd om naar bed te gaan, behalve dat we moe zijn moeten we ook om drie uur op.. Gaap. Het leven van een backpacker is zwaar.

Paspoort weg
Ondertussen pak ik alle spullen uit, ook de dagrugzakken. Geldbuideltjes er weer uit, blijkt dat we de geldbuidel van Edy niet hebben. Grtgrrrheaaahhh!!??? Wat is dat nu weer? Constant zit ik Yoeri achter zijn vodden dat hij zuinig op zijn tasje moet zijn, het niet moet laten slingeren... en nu is Edy het kwijt! Potverdrie. Balen. Maar het is al laat, dus we moeten morgen maar verder zoeken. Al lijkt het onmogelijk, want Edy zegt dat hij het in de dagrugzak heeft gedaan en die heb ik twee keer leeggehaald en op zijn kop gezet. Potjandosie. Dit kost tijd, geld en vooral veel moeite. Heel veel moeite.

Regeldingen en met de trein naar Solo

Vandaag weer verder. We gaan naar Solo. Dat scheelt weer een uurtje. Maar eerst nog even de regeldingen doen. Mischa heeft een tweedehands boek ‘Over de rand' gezien en wil nu zijn kinderboek omruilen. Vroeger kon dat overal, nu zien we het voor het eerst in Yogja. Ik heb hem geld meegegeven en hij is zelf op pad gegaan. En hij blijkt een uitstekende handelaar te zijn. Hij heeft nog 20.000 roepies voor zijn boek gekregen. Lachen. We merken echt dat hij zoveel leert en meer durft. Dat is echt super. Hij stapt veel eerder ergens op af, zegt bij het eten precies wat hij wil en heeft zijn bekkie klaar. Terwijl hij een tijdje terug niet eens naar de Plus ‘durfde' om een boodschap te halen. Natuurlijk weet je zeker dat zo'n reis bijdraagt aan zelfstandigheid en dat je kind ‘groeit', het is alleen al zo leuk dat je het ook direct ziet en meemaakt.

Adri
En Yoeri en ik zijn nog even bij Adri langsgegaan. Een schitterende man, die met een lach en humor zijn batikdoeken probeert te verkopen. Hij noemde mij steeds Anti Jolanda (tante). En hij had een mooi doek voor onze slaapkamer. Met vissers. Dus elke dag langs, beetje lachen, pingelen. Maar we gaan vertrekken, dus laatste kans. Uiteindelijk bleek dat we nog discussie hadden over vier euro. Yoeri zei: 'Mam, waar hebben we het nu eigenlijk over?'. Dus het doek gekocht. Mooi. En veel gelachen. Iedereen blij. Nu moet ik van Adri elke avond aan hem denken, omdat het doek boven ons bed komt te hangen.. hahaha.

Kantor Pos
Tijd voor Kantor Pos. We hebben een grote doos gevuld. Eigenlijk met allerlei rotzooi. Flink zwaar. Zo'n 15 kilo. Dus met Yoeri op pad om de doos weg te brengen. Hij in een becak. Een fiets met een kuipje. Ik dacht dat het dichtbij was, dus ik erachter aan lopen. Lachen. Het bleek dus verder dan gedacht, want pakketjes moesten naar een ander kantoor. Door de drukke Malioborostreet. Ik voelde me net een detective, omdat ik tussen alle drukte door, steeds de becak volgde. Echt lachen. Maar na een paar kilometer, ontbijt er weer uitgelopen, bij het pakketjeskantoor aangekomen. We werden meteen buiten geholpen, de doos werd dichtgeplakt, een meelzak eromheen en dichtgenaaid. Papier binnen ingevuld en ja hoor: pakketje klaar. Eind oktober, drie maanden later, hoop ik dat de postbode bij ons thuis aanbelt. Het pakket is goed gevuld, met allerlei leuke dingen... Straks zijn we alles vergeten, dus dan is de pret om het uit te pakken des te groter.

Solo
Thuis nog een bakkie koffie en toen met rugzakken op weer op weg. We wilden de trein naar Solo pakken. Langs het spoor gelopen en wat een mazzel: na 10 minuten zou de trein vertrekken. Joepie. Een luxe trein. En binnen een uur konden we in Solo uitstappen.

Met twee becaks naar een Cakra homestay gereden. Prachtig Javaans gebouw, met een soort veranda, huis in het midden, zwembad achter, gamelan ruimte en veel groen. Het zag er echt mooi uit. Gelukkig hadden ze nog twee kamers. Helaas was de mandi (en toilet) buiten de kamer, dus 's nachts iets aan om naar de wc te gaan. Ik had nog even op mijn bed gelegen. Helaas lag er een spiraal onder mijn ruggewervel. Mannetje erbij gehaald en gezegd dat hij op het bed moest gaan liggen. Lachen. Hij begreep het direct en ik kreeg een nieuw matras.

De boys doken meteen het zwembad in. Lekker. Niet te warm, maar ook niet ijskoud. 's Avonds bij een echte Bistro gegeten. De menukaart stond vol met allerlei westers eten. Het water liep ons al in de mond, ook bij het zien van de toetjes. Edy bestelde een biertje, maar die staat de hele vakantie al best wel droog. Ook hier was geen alcohol. Sorry meneer, dit is een family-restaurant. Haha. Ook was veel van de kaart niet mogelijk. Alles op. Laat naar huis gelopen en lekker geslapen. Morgen verder reizen naar de Bromo.

Drielandenpunt: Indonesië/Rusland/Holland

Dus met Irta, Indonesische, en Lena, Russische op pad gegaan. Ik dacht dat Irta zou rijden, maar er stond een auto met chauffeur klaar. Ze vonden het zo leuk dat we meegingen 'I am so happy!' zei Irta, en wij vonden het natuurlijk ook leuk. We moesten weer een uur rijden, om naar het strand, Sudak Beach te gaan. Dus in de auto lekker kletsen, we kregen water. Ik voelde me alleen zo flut omdat we niet superveel geld en geen camera bij ons hadden. Maar Lena mailt nog wat foto's dus dat komt wel goed. Irta studeert voedseltechnologie en komt in augustus voor haar studie naar Den Haag. Leuk, die gaan we dus nog wel een keertje zien. En Lena heeft zij bij een soort van uitwisseling met Rusland ontmoet. Lena is nu bij Irta op bezoek en ze vieren samen vakantie. In de auto over verschillende dingen gekletst, het eten in Rusland, de scholen, de vakanties, de verschillen etc. Mischa viel in de smaak bij de meiden. Hij kan ook steeds beter Engels praten. Echt super. Onderweg nog een beetje de omgeving bekeken. Het wordt vlakker richting de kust. Wegen blijven prima. Na ruim anderhalf uur bij de zee aangekomen. En dat was fantastisch!

Hoge golven
Een prachtige baai, wit zandstrand, rotspartijen aan de rand van de baai maar vooral: huizenhoge golven van wel vier of vijf meter. Ongekend. Dit zie je alleen op televisie. En niemand op het strand. Ja, als echte Hollanders meteen uit de kleren en het water in. Heerlijk. De golven waren niet direct dichtbij, maar iets verder van het strand. Je kan er helaas niet inspringen, want dan mis je waarschijnlijk wel de vlucht naar huis. Veel te gevaarlijk dus. Maar oh, wat mooi om te zien. Helaas dus geen bewijzen, haha.. maar de herinnering is je mooiste foto!

Lekker gezwommen, even over het strand gelopen, schelpen en krabbetjes. Mischa gleed nog uit en schrammen op zijn been. En toen kregen we nog een heerlijke kokosnoot van Irta. Warm kokossap, met een rietje drinken. En met een lepel de zachte kokos eruit halen. Je kon er wat ijs en suiker bij doen. Apart. Ik vind de harde, gedroogde kokos lekkerder. Haha.

Toen weer verder. Met een handdoek van Irta, lief hè, hebben we ons allemaal afgedroogd. Ze had al eerder gevraagd of we bij haar thuis wilde eten. Haar moeder wilde graag voor ons koken. Tja. Eten zeggen we natuurlijk nooit nee tegen. Dus weer verder in de auto en terug richting Yogjakarta.

Thuis bij Irta
Weer een lange reis. Onderweg veel verkeer. Wij zeggen natuurlijk iedereen gedag, zwaaien veel. En Irta en Lena moesten hier erg om lachen. Stilstaande motortjes waarmee we even knipoogden. Haha. En ze moesten zo om Mischa lachen. Het was ondertussen al rond half zeven toen we bij haar thuis aankwamen. Wij natuurlijk best wel nieuwsgierig. Heel hartelijk ontvangen door haar moeder, oma en oom. We moesten meteen zitten, kregen water en allerlei lekkers toegestopt. Verschillende soorten fruit geproefd, kroepoek, koekjes, tempeh, nootjes. Echt vreten gewoon. Schandelijk. Haha.. En alles was natuurlijk hartstikke lekker. Aan de muur hingen foto's, leuk om haar familie te zien. Haar moeder werkt in een kantine op school. Ze maakte thuis altijd veel klaar. En ze kan heel lekker koken en bakken. In de auto hadden we ook lekkere koekjes gegeten, olifantenoren, en Mischa kreeg echt een grote superzak zelfgemaakte koekjes mee. Vet lekker! Ik kreeg meteen een nieuwe jurk, een blauwe. Mooi en hij paste goed. Echt lief. Wat een verwennerij.

Uit eten
Helaas aten we niet bij haar thuis, maar mochten we mee uit eten. Afscheid genomen van haar oma en moeder. Oom ging mee. Dus weer de auto in en naar een superchic restaurant gereden. Dat heb ik weer. Kom ik met mijn zoute lijf, afgedankte korte broek en zonder oorbellen weer aan. Maar we mochten naar binnen. Het bleek een groot hotel, met zwembad, diverse restaurants en een designlift die je alleen in Amerikaanse films ziet. We gingen dim-summen. Joehoe. Lekker. Irta zocht allemaal heerlijke dingen uit. Aan de ronde tafel en draaien maar. Van allerlei hapjes geprobeerd, thee erbij gedronken en ons eigenlijk helemaal vetrond gegeten. Schandelijk gewoon. Maar het was ook zooo lekker. En gezellig. Irta en haar oom zorgde zo goed voor ons. Ongekend. En we werden getrakteerd. Ongelooflijk. Wat een verwennerij. Toen met de auto weer naar hartje centrum gebracht. Bijna voor de deur afgezet. Snel afscheid genomen en hen hartelijk bedankt. We zien elkaar nog op Bali en anders zeker in Den Haag. Leuk! Wat is het toch heerlijk om zo spontaan mensen te ontmoeten, te praten met andere culturen en zo'n leuke middag te hebben.

Tuben en (weer) een sprong in het diepe

Na een superontbijt: thee, toast met omelet, bananenchocolade pancake en fruit, in de auto en anderhalf uur rijden. Aardige chauffeur. Door de verkeersdrukte van Yogjakarta naar een rivier ergens hier ver vandaan. Wat gaan we doen? Tuben! Zwembroek aan, zwemvest en waterschoentjes aan en in een opgeblazen band gaan zitten. Helaas hadden ze geen maat 46 voor Yoeri, dus die ging in zijn eigen sandalen. En dan het water in. We zijn gaan tuben op de rivier en in de grot. We verwachten er niet teveel van, want de rivierstand is laag. Maar we zullen zien. Toch heel weinig meegenomen, want je weet nooit of je je spullen (veilig) kan achterlaten. Dus een beetje geld, niet veel, geen telefoons, camera etc. Toch jammer, want nu konden we onze prachtige tocht niet vastleggen. Haha..

In mijn badpak en zwemvest in het busje. Staand in de open lucht, wat ben ik toch blij dat ik geen lenzen meer heb. Even een stukje rijden, dwars door een plantage, en toen de rivier op. Twee gidsen een voorop en een achterop. Ook een Indonesische meid Irta en Russische Lena gingen met ons mee. Wat blijkt, niet zelf de rivier af maar achterelkaar getrokken/geduwd worden door een gids. Wat een lachertje. We mochten eruit om soms even te zwemmen, maar het stelde eerlijk gezegd niets voor. Geen stroomversnelling, geen actie.. maar gewoon lekker hangen in een band.. Ook leuk, hoor.. hihi.

Eng

Na een tijdje kwamen we bij een punt waar op ca. zes meter een soort plateau stond. En ja hoor, daar moest je natuurlijk vanaf springen. Eerst naar boven klauteren en dan gaan. Ik dacht, na die gammele brug, dat doe ik gewoon even. Echt niet. Dit was ENG!! Ik weet niet waarom. Tussen de rotsen, je moet ver genoeg springen, anderen staan te gillen en ook eng te doen. Ik deed het bijna in mijn broek. Dus Yoeri eerst. Die vond het leuk. Ik kreeg de kriebels.

I dit it!
En natuurlijk sprong ik ook. Grr.. wat eng. Je moet recht naar beneden, maar ik maakte geloof ik, een bommetje, waardoor mijn tere billen uit elkaar gerukt werden.. AUW!! Dat deed zeer, daarbij een adrenalinestoot en hartkloppingen. Pfff.. waarom wil ik er toch gewoon bijhoren? Hahaha.. Toch wel een lekker gevoel natuurlijk. En ik ben zelfs nog een keer gegaan! Lena stond boven en ik heb zo moeten lachen. Zij liep elke keer naar voren en wapperde met haar handen alsof ze wilde vliegen. En dan gaan, nee, toch maar niet. Wel tig keer maar uiteindelijk sprong ze ook. Mischa kreeg ook de kriebels, wilde wel, durfde niet, kreeg de zenuwen en ging toch niet. Knap dat mijn kanjer zelf bepaalt wat hij wil.

In de grot
In de band nog een stukje verder. Relaxed. Edy zag nog roze eitjes van een sprinkhaan. Vreemd. Toen met zijn allen eruit en in het openluchtbusje terug. De grot in. Van tevoren moesten we bidden voor de goede afloop.. haha.. Ook de grot stelde niets voor, we mochten niet gillen, eruit of gek doen. Dus rustig door de gidsen door die grot getrokken. Pfff.. wel pikkedonker, vleermuizen en mooie stalactieten, van die kegels die van onder en van boven heel langzaam groeien. Nog onder een speciale wat druppels opgevangen, zodat ik mooi blijf. In de grot nog even eruit, de twee meiden vroegen of we zin hadden om met hun mee te gaan naar het strand. Weer een uurtje rijden. En we konden mee terug naar Yogja. De jongens vonden het gezellig, dus leuk, spontaan mee.

Eerst nog even geluncht, dat zat erbij in, dus nasi goreng gegeten. Toen onze chauffeur uitleggen dat we niet mee terug gingen. Haha.. dat begreep hij niet. Dus Irta ging even naar hem toe. Ik denk dat hij niet eerder meegemaakt had, dat toeristen niet mee terug gingen.. haha.

Shoppen!

Eigenlijk wilden we naar de tempel: Prambanan. Maar we hadden eerlijk gezegd niet zo'n zin in weer een uur reizen en ruïne tempel en waren al een beetje laat. Dus de was verzameld, eindelijk onze dekbedhoezen eens laten wassen, Edy zijn werkmail even lekker bijgewerkt en pas rond een uur of elf richting het paleis van de Sultan. Helaas. Die heeft tijdens de ramadan de openingstijden aangepast, dus konden we niet naar binnen. Ook kon Edy de heer niet overtuigen dat we een afspraakje met de Sultan hadden. Haha.. Lachen.

Shoppen
Dus alternatief: shoppen. Heerlijk gestruind door Yogja. Lekker bij Batik-shops langs geweest. Schilderijen bekeken. De winkelmall ingegaan, Edy heeft twee echte Levis-spijkerbroeken gekocht. Bij de Mac een ouderwetse driedubbele cheeseburger gegeten. Lekker. En toen verder inkopen gedaan. Pingelen, weglopen, kijken wat je nodig hebt. Zonnebrillen, sarongs (duur!), hebbedingetjes, batikdoek, armbandjes.. rotzooi op en top, maar oh, zo leuk. Dat wordt dus een kistje verschepen naar Holland, wel jammer dat het soms drie maanden duren.. haha..

Lekker dagje gehad en rondgestruind. Yoeri heeft zijn boek, die hij heeft gehaald bij de bookstore, mede door het inleveren van zijn eigen boek, al bijna uit. Ook Mischa leest nu graag. Leuk. Weer lekker gegeten, nog even lekker mijn blog bijgewerkt met foto's en nu slapen. Morgen weer een actieve dag: we gaan TUBEN.. in een grot en op de rivier.. Spannend!

Op naar Yogjakarta... ons favoriete winkelparadijs

Reizen naar Yogjakarta. Na een ontbijt van kleffe toast met jam, alle spullen gepakt en lopend naar de busterminal. Mischa moest wennen aan zo'n grote rugzak op zijn rug. Toen met de bus richting Yogjakarta. Anderhalf uur toeren. Hobbel de bobbel, maar weer over de highway. Wel anders, dan 20 jaar geleden. Ook alles is fixed price. Afdingen lukt niet altijd meer. Dat is eigenlijk wel makkelijk, maar ook zo vreemd. In Yogjakarta weer een ander busje moeten nemen, naar Malioborostreet. En daar op zoek in Gang 1 en Gang 2 naar een leuk losmen (guesthouse). We hadden al eerder gebeld, toen was alles vol. Nu konden we alles bekijken, dus Yoeri en ik zijn verschillende losmen afgegaan. Uiteindelijk aangekomen bij Lotus, die vond Yoeri het leukst. Gezellig met balkonnetje, waar je andere lui tegenkomt. En ontbijt. En wifi.. Wel zo makkelijk.. hahaha. Wel moest hij weer op het grote bed met Mischa. Jakkes. Want er waren geen twin beds beschikbaar.

Shoppen
Na een overheerlijke lunch lekker gaan wandelen over Malioborostreet, de grote straat waar vroeger allerlei kraampjes stonden met superveel spulletjes. Eerlijk gezegd viel het een beetje tegen. Kleding, zonnebrillen en prularia. Meer niet. Wel heerlijk gestruind en prijzen opgevraagd. Ook nog meegenomen naar een batik-zaak. Schilderijen kijken. Nu zijn we gewend, dus dat ze om vier uur dichtgaan, vandaag voor het laatst zijn etc.; daar trappen we niet meer in. Niet te enthousiast overkomen. Hahaha..

Thuis even overleggen wat we verder gaan doen. Het blijft toch altijd plannen, ook al heb je een paar weken vakantie. En verder lekker even internetten, blog bijwerken, boek lezen en kletsen. Gezellig.

Langs de Javaanse plantages… op de fiets

Met het busje weer naar huis, de jongens mochten even achteruit hangen. Gevaarlijk! Thuis lekker even relaxed, toen fietsen gehuurd (€ 1,60 per dag) en langs de hekken van de Borobudur gereden. Heerlijk snel uit het dorpje en de rustige velden in. Ook op de fiets vind ik het altijd leuk om alles te ontdekken. Er waren tabaksplantages, papaya en cacao-bomen. Edy weet hartstikke veel en kan de jongens zo mooi alles uitleggen. Ook rijstvelden. Door dorpjes en langs de plantages heen. En in de dorpen natuurlijk als een koningin voorbij gaan. Lachend, wuivend en hello, hello roepend. Het is zo leuk om die gezichten te zien. Ergens in zo'n dorpje komt er een man op ons af. Spreekt Nederlands en wil zo graag met ons praten. Prima. Dus even op zijn bankje zitten, krijgen we meteen thee en een snack (en het is ramadan, hè! Dus dat is erg lief van ze!). En hij vertelt het verhaal dat zijn oma ooit getrouwd is met een KNIL- militair. Naar Nederland is vertrokken waar ze een tweeling kreeg. De een bleef in Nederland en de ander trouwde met een Indonesiër en vertrok terug naar Indonesië. Hij had dus familie in Nederland, maar kon dus al jaren niet naar hen toe.. geen geld natuurlijk. Na een foto en hartelijke handdruk weer verder op de fiets. Super.

Tofu en pottenbakken

Onderweg nog een tofu fabriekje tegengekomen en een pottenbakkerijtje. Yoeri en Edy mochten even proberen iets moois te maken. Je snapt dat dat niet helemaal gelukt is.. haha.. Verder gefietst en in de velden zagen we kinderen vliegeren, en mensen aan het werk op het land. Vlakbij huis nog een groot voetbalveld, waar militairen bezig waren. Indrukwekkend, donkere Indonesiers met camouflage-kleuren op hun gezicht. Ik had sjans met een groep brommerjochies, die met me op de foto wilde. Thuis met Tim en Rosemaria, uit Amsterdam maar met een zachte G gekletst. Gezellig. Tijd vliegt om.

Raften en een sprong in het diepe...

Vandaag laat op: om 9 uur! werden we opgehaald om te gaan raften! Op rivier de Elo. De waterstand is natuurlijk niet superhoog, dus de verwachtingen waren laag.. haha.. Zwemvest aan, helm op en heerlijk de rivier een paar uur afgedaald. Best wel geinige stroomversnellingen. Goofy, onze guide, deed er alles aan om het ons naar ons zin te maken. En diegene die droog zou blijven, mocht de volgende keer gratis mee. Haha. Mischa mocht op de punt zitten en werd al snel lekker nat. Ook moesten we een keer spinnend door de stroomversnelling heen. Lachen, draaien en draaien..

Bungy zonder touw
Na een tijdje zagen we een gammele bamboebrug, vraagt Goofy of we hier vanaf willen springen. Ik dacht dat hij een geintje maakte. Nee, dus. Mischa zei als eerste dat hij wel wilde. Ik kreeg al de kriebels, want de brug was echt gammel (max. 1 persoon) en vijf meter hoog, maar het leek natuurlijk wel 15 meter. Mischa kreeg ook de kriebels, dus stoere mam (ja, ja.. hoe oud was ik ook alweer?) ging als eerste van de familie. Goofy ging als eerste om voor te doen hoe het moest. Lopen over de brug, dan zitten, je vasthouden aan de dunne draden en je laten hangen. Dan jezelf recht naar beneden laten vallen. Als ik eraan denk krijg ik nog de kriebels. Maar natuurlijk toch gedaan! Kippenvel!! En ja hoor, ook de boys sprongen.. Mischa zelfs twee keer!

Wasstraat
Toen weer verder in de raft. Prachtige omgeving. Af en toe wat hagedissen gezien. Een ijsvogeltje. Langs de oever gaat het Javaanse leven gewoon verder. Mensen bij het water die zich wassen. Kinderen die spelen. Lekker in hun blootje in het water springen. Een vader die zijn kindjes wast. Jongens die de was doen. Een knul die zand verzamelt uit het water, blijkt voor een huis te zijn. Het blijft mooi om vanaf het water alles te zien. En iedereen die toch vreemd kijkt naar die blanke toeristen die hello roepen. Iedereen glimlacht wel hartstikke leuk terug. Na zo'n drie uur raften bij het eindpunt aangekomen. Daar verwend met rijst, kip en kroepoek. En een helder groente (bloemkool)soepje. Lekker. Ook nog gezwommen in een zwembad. Ze willen daar een bungy-jump gaan maken, met een duik in het zwembad. Zag er eng uit, al heb ik eerder zo'n jump gemaakt!