Borobudur

Ramadan is begonnen. Even wennen. Opletten dat we niet publiekelijk alles in onze mond stoppen. Het was weer een vroegertje. Om 5 uur op. Voor de zonsopgang bij de Borobudur. Lekker hoor. Ik kon mijn bed echt niet uitkomen, maar toch al snel met zijn allen naar de overkant. Want het guesthouse kijkt dus uit op de Borobudur. Echt tof. Komen we daar aan, blijkt dat het hek nog dicht is, gaat het pas om 6 uur open. Her en der werden mensen wakker, en al snel konden we een kop thee drinken. Na een 20 US dollar ticket pp betaald te hebben, mochten we naar binnen.

En de Borobudur was niets veranderd. Haha.. Prachtig park eromheen. Gids Edy vertelde alles over de stenen, reliëf met verhalen, de Buddha, stupa's en het nirwana. Ook nog een film gezien waarin alles nog even mooi verwoord werd.

Thuis lekker nog even ontbeten, met toast en ei en fruit. Toen even pitten om bij te komen. Rest van de dag lekker relaxed, gelezen en gekletst. 's Avonds een sateetje geit gegeten, klinkt toch anders als sate kambing. En met Tom en Sandra uit Amsterdam gekletst.

Op de vlucht...

Reisdag, vroeg op, ontbijt bij Sri, nog even warm douchen. Naar Padang Airport. In de lucht mijn reisverslag lekker bijgewerkt en heerlijk met een Indonesische dame gepraat, die naar Engeland gaat om haar PGD in de media te halen. Zij houdt zich bezig met de verschillen tussen de mannelijke en vrouwelijke journalist in Indonesië. Ze las een boek over feminisme. Prachtig om even te praten over haar studie, haar vier kinderen die ze straks voor 3 jaar moet achterlaten. Maar ook over de euro, Griekenland en de dak- en thuislozen in Rotterdam.

Naar (Yog)Jakarta

Om 10.45 vertrok onze vlucht (1:35 minuten) naar Jakarta. Daar tot 17.30 moeten wachten op de volgende vlucht naar Yogyakarta. De wachttijd vooral gebruikt om mijn verhalen lekker op de laptop te tikken. Jongens ipod (joehoe) en boekjes lezen. Ook nog even bij de Health Port op het vliegveld langsgeweest, ik werd gek van de jeuk. Zo'n lief Indonesisch meisje die schrok van al mijn bulten.. haha.. en toen de dokter belde, die er ook naar moest kijken. Dus een hormoonzalfje, allergie-pilletje en de jeuk ging echt weg. Super. Volgens mij heb ik last van muggebulten, sandflys (irritante kleine steekvliegjes) en platjes. Jaja.. Ik denk dat we wat bedwantsen in Siberut zijn tegengekomen. Maar gelukkig wordt de jeuk minder.

Taksi
In Yogyakarta een taxi genomen, wat een luxe, maar er gaan geen busjes meer. Voor iedereen een reep chocola gehaald. Jammie! En lekker, voor de deur van Guesthouse Lotus afgezet. Tegenover de Borobudur. Met zijn viertjes op de kamer, Yoeri lekker dicht tegen zijn broer of de muur aan. Je begrijpt dat een puber dat niet wil. En Mischa ook niet. Maar geen keuze, rest was vol. En de ouders willen natuurlijk het grootste bed.

Warm water, schone kleren, volle buik, groot bed...

Rond 7 uur 's morgens zagen we het vasteland. Super. Weer veilig thuiskomen. Heerlijk... en nergens meer van afhankelijk. Snel de backpacks opgehaald en door naar Spice Homestay. Warm gedoucht met mijn eigen bodygel, nagels geknipt, haartjes geschoren (haha), deodorant en dagcreme opgedaan.. Heeerlijk fris en fruitig. Lekker ontbeten met toast, koffie en de hele dag lekker relaxed.De jongens meteen weer op de Ipod en tafeltennissen.

Wasje
Onze berg was nog naar de Quips gebracht, waar ze binnen een paar uur (zonder droger!!) onze was strak in het plastic klaar hadden. Het was echt leuk om met een volle zak (7 kilo?) was over mijn schouder, stoer en alleen, een paar kilometer te lopen, op zoek naar Quips. En natuurlijk gelukt. Stipt 21.00 uur klaar.

Pizza hutje
Daarna wilde de boys naar de Pizza Hut. Leuk na zo'n trekking, maar die toko lag volgens mij aan de andere kant van Padang. Donker, geen busje te vinden, dus lopen. Onderweg op mijn slippers, ik kan echt beter in de jungle dan op straat lopen, plat op mijn knieën en handen gegaan. Twee gaten in mijn lange dure Bukittinggi broek (3,20), maar ook twee schaafknieën. Balen. Gelukkig maakte de pizza veel goed. We zaten alleen allemaal bommetje vol. Door Adhe, de schattige Indonesische ober, heerlijk geholpen. Bediening met een stralende lach en wapperende handjes. Buiten natuurlijk laat. We hebben geen horloges, maar het leek wel 23.00 uur. En bijna geen verkeer meer. Dus zoeken naar vervoer. Gewoon naar een auto lopen en vragen: taksi? Haha.. nee, dat lukte dus niet. Dus naar de grote weg, weer wandelen, de pizza uitbuikend, en gelukkig op een gegeven moment een echte taksi (duur! Wel vier euro) gevonden. En voor de deur afgezet. Fijn. En lekker in een echt bed slapen. Heerlijk.

Trots en voldaan

Wat heerlijk om een week in de jungle bij de Mentawai te verblijven. Een unieke ervaring die ze ons nooit meer afnemen. Ik ben supertrots op mijn mannen en ook een beetje op mezelf.

Tien uur schommelen...

We halen onze vlucht natuurlijk niet. Balen. Wel gebeld, we kunnen een dag later vertrekken, maar dit kost veeeel extra en we komen nu pas na 18.00 uur (en eerst 14.00 uur) in Yogyakarta aan. Je zou een speedboot kunnen huren, maar die kost ca. 7 miljoen roepies. Dat is bijna 600 euro. Je bent dan wel in drie uur aan de overkant, haha.. Maar dat doen we niet. We gaan gewoon met de ferry. Als-ie gaat. Sommige zeggen dat hij pas om 23.00 uur vertrekt, of zelfs 03.00 's nachts. Niets is zeker. Ik heb nog nooit zo veel naar het vaste land verlangt. Haha.

Wachten
In het stadje (groot woord) was niet veel te doen. We sliepen naast de benzinepomp voor de boten, waar men met een brandende sigaret aanwees dat er nog genoeg benzine in de vaten zat. Brr.. Lekker geflaneerd, koekjes gekocht en een fles cola. En iedereen hello en kijken. Gelukkig konden we aan het eind van de middag naar het huis aan het strand.

Achterop de brommer, om de beurt..
Bij het huis aan het strand heerlijk in de warme zee gezwommen. Zout water in je mond. Lekker. Achterop de brommer met Teddy naar het haventje. En dan een voor een. Ik eerst, toen Yoeri, daarna Mischa en uiteindelijk kwam Edy aan. Ik blijf het spannend vinden als we apart reizen, wat als ze mijn kind even ergens anders mee naar toe nemen?

Houten ferry
Bij de haven lekker Padang food gegeten. En naar de ferry gelopen. Oeps, dat was wel even schrikken. Een (kleine) houten boot. Veel herrie van de motoren, Edy zei later dat we er eigenlijk nog even een foto van hadden moeten maken, want de oude Nissan diesels werden op inventieve wijze aan de praat gehouden. De wc's (staand natuurlijk, wel schuin want ik ben zelfs te lang), werden goed doorspoeld met zeewater, wel oppassen dat je niet zeiknat wordt. In het ruim lag iedereen door elkaar, tussen de spullen. Maar wat bleek tot onze vreugde: we hadden een hut! (Beter: hutje!) Twee stapelbedden, gratis airco (gewoon de patrijspoort open doen en hopen dat er niets uitvalt...) en dunne matrassen. Te vies om op te liggen, dus onze hoeslakens en opblaasbare kussentjes kwamen weer van pas.

Schommelen
Even op het achterdek met Mischa gezeten, maar toen al snel lekker gaan liggen. Wat schommelde de boot! Je ligt dwars op de boot, dus je hoofd ging naar achter en dan weer naar voren. Erg idioot. Bleek later dat we toch door een storm zijn gegaan. Alles kraakte, dat komt door het hout, maar dan lijkt het net of de boot de 10-uur durende reis niet vol kan houden. Helaas had ik ook al eerder gehoord, dat het wellicht soms nog wel zes uur langer kan duren. Afhankelijk van het weer en zee-omstandigheden. Help! Ook geen reddingsvesten gezien, wel boeien waar je op kunt liggen.. En dan een boot met ruim honderd mensen.. En toch schiet er dan even door je heen.... als het schip zinkt, dan ben je met elkaar en we hebben een rijk leven gehad...

Maar natuurlijk ging alles goed. We hebben uitstekend geslapen, even wakker geworden omdat de regen door de patrijspoorten spatte.. en natuurlijk omdat ik weer moest plassen..

Geen ferry! Kots en spetterpoep

Het had deze nacht veel geregend. Gelukkig hoefden we niet ver. Met de Pong-pong weer een paar uurtjes naar het eerste huis van Amangresik. Als je er dan weer terug komt lijkt alles gewoon en vertrouwd. Vond zelfs de boomstammen minder eng. Gek hoe snel je gewend raakt en je je aanpast aan je omgeving. Bij het huis van Amangresik geluncht. Vader liet zien hoe hij gif maakt, voor het doden van de apen, herten en zwijnen.

Apen schieten
De Mentawai maken hun eigen gif. Zij gaan op pad met pijl en boog. Het gif wordt gemaakt van bladeren (van een speciale plant), soort tabak en chili. Kneden, klein maken, sap eruit en op de pijlpunt verwarmen. De pijl heeft inkepingen en het gif is dodelijk. Door de inkeping blijft de pijl lekker hangen, waardoor er genoeg gif in het lijf komt. Meestal gaan ze jagen op apen, herten, maar ook een wild pig wordt door een pijlpunt gedood. De chili (lekker pittig) zorgt ervoor dat je hart sneller gaat kloppen, het soort tabak zorgt ervoor dat je slaperig wordt.

Moesson
Toen met de pong-pong weer terug. Onderweg begon het gigantisch te regenen. Niet zomaar een buitje, maar een hoos, stortbui. Geen regenjas tegen bestand, al hadden we die ook niet bij ons. Met bakken kwam het uit de hemel. Ik zat met de jongens en we maakten er maar het beste van. Lekker hard zingen, lachen, hun onder een plastic zak. Ik helemaal doorweekt. Nee, niet alleen mijn shirt, maar tot op de naad van mijn onderbroek.. haha.. Edy hoefde ook geen regenpak want die was uit voorzorg al zonder T-shirt aan boord gekropen. Zijn pongpong, met Amangresik aan het roer was onderweg nog gestopt omdat de regen door de tankdop in de benzine was gekomen. De oplossing lag natuurlijk in de jungle. Amangresik sprong met zijn kapmes van boord en hakte een stuk boomschors van een boom die hij over de tank en motor heen spande om deze te beschermen tegen de regen. Probleem was in een paar minuten verholpen en ze konden weer doorvaren in de stromende regen.

Geen ferry

Eindelijk bij het dorpje aangekomen, waar ik bij de kerk even (stiekem) heb zitten plassen. Al merkte je dat niet met al dat water. Onze pong-pong driver stond naast ons te rilllen. Oh, wat was het koud. Toen hoorde we het vervelende nieuws dat de ferry niet zou gaan. Die stond nog op het vaste land, met panne. Een dag later wel, misschien. De ferry gaat maar twee keer per week. Op dinsdag en vrijdag. Potjandosie, we moeten donderdag om 08.15 uur in Padang uitvliegen. Dat zou dus niet gaan lukken. Balen. Dat gaat veel (extra) geld kosten.

Op naar de stad
Verder de rivier op, naar de main town op Siberut. Helaas zat er door al die regen water in de tank, en moest onze driver heel veel moeite doen om alles uit de tank te krijgen. Met t-shirt alles schoonmaken en na vele pogingen, ik denk een klein half uur later, konden we verder varen.. Fijn.

Kots en spetterpoep
Slapen in een soort huis wat je doet denken aan dames die het voor het geld doen.. haha.. Kleine vierkante kamertjes, een bed en mandi delen. Wel een fan. Heerlijk. Handdoeken waaiden weer droog. Nog even Padang food gegeten. Wat ik erna lekker uitgekotst heb. Geen idee, maar het viel verkeerd. Eigenlijk zijn we nog helemaal niet ziek geweest. Edy en Mischa hebben alleen wat last gehad van zgn. spetterpoep, een prachtige term, verzonnen door mijn oudste kanjer. Haha. Tuurlijk moeten we elkaar op de hoogte houden van de ontlasting.. Yoeri vond het eerst maar niets, maar kan nu in duidelijke termen aangeven hoe hij gepoept heeft.. haha. Het is van belang om te weten of het goed gaat met de poep en pies, zodat we weten of je lichaam goed reageert op de warmte, bereiding en (andere) etenswaren.

Tot je enkels in de blub...

Tijd voor de terugreis. Terug door de jungle. Nu niet langs het steile, lange stuk, maar de kortere, minder steile weg door de diepe modder. Bijna iedereen liep mee vanuit de Uma. Gezellig. We zijn al best wel ervaren. Het lopen gaat makkelijker en met een stok helemaal. Eerst door het water. Toch de schoenen maar uit, stapt Mischa in een stuk rotan. Jakkes. Wel 20 splinters in zijn voet. En iedereen zo lief voor hem. Meteen de veiligheidsspeld van de ketting en de splinters eruit halen. Wel balen voor mijn scheetje, maar ja, that's life. Na het water de schoenen aan en weer lekker door de modder. Wandelen in de blub, tot je enkels. Door water heen baden, over stenen, dan weer boomstammen en wortels. Even bukken omdat er ineens een gigantische boomstam over het pad heen ligt. En een bloedzuiger van je arm wegschieten. Veel vlinders gezien. Mooi. Na een paar uurtjes weer bij de betonnen weg aangekomen. De terugweg lijkt altijd makkelijker en sneller te gaan. Kopje koffie in het dorp gedronken en toen verder gelopen naar het tweede huis van Amangresik. Klein. Leeg. Rustig. Eigenlijk wel lekker, even geen grote familie om je heen.

Dorpsschool
Sommige kinderen gaan naar de dorpsschool, meestal wat verder weg. Altijd in uniform, op en top en schoenen aan. De lessen beginnen voor de jongste om 08.00 uur en de ouderen hebben 's middags les. Bahasa Indonesia staat in ieder geval op het programma.

Waterval
Vlakbij was een lekkere waterval. Tijd voor een jungle douche, dat was hard nodig. Want het blijft plakkerig warm. Hoge luchtvochtigheid. Het water was heerlijk, zelfs koud. De waterstralen kwamen keihard naar beneden. Gaaf. In de jungle niet teveel meenemen, dus als enige vrouw moest ik me ook wassen met de Badedas fles (speciaal voor mannen: 2 ineen). Dus ik rook weer heerlijk naar man.

's Avonds kwamen de buurtjes langs. Amangresik had petroleumkaarsjes gemaakt. Het bleek een donkere nacht, waarin het ook nog veel regende. Ik heb lekker, maar wel onrustig geslapen. Eerst omdat de buurtjes lang bleven zitten kletsen, wat een kletskousen. Zelfs mijn oordoppen hielpen niet. . En weer keurig net voor de zon opkomt, was ik weer klaarwakker. Ik voel me al snel een echte Mentawai.

Een dagelijkse dag in de jungle...

Uitslapen. Zondag. Iedereen vroeg op, maar wij bleven lekker onder onze klamboe liggen. 's Nachts eruit met mijn zaklampje op mijn hoofd. We zijn rustig op gestaan, drie toast met ei en kaas gegeten. Jammie. Toen mochten we mee met de shaman. Even een lendedoekje maken.

Lendedoekje
De lendedoek ‘Loin Cloth' wordt gemaakt van een jonge stam van een boom. Ongelooflijk hoe dat kan. De shaman heeft het ons laten zien. Allereerst kap je dus een boompje. Uiteraard met een lekker groot hakmes. Dan maak je twee inkepingen met het mes, in de schors van de boom. Je zet je mes eronder en kan dan de schors van de boom scheiden. Je houdt dan een hele lange lap over. De boom heeft sappen aan de binnenkant, die net als lijm zijn. Die kun je later met olie verwijderen. Dan pak je wat bladeren, legt die op de lap en je zet je voet erop. Je trekt de lap langs de bladeren, zodat alle lijm en oneffenheden verwijderd worden. De lange schorslap neem je mee naar de rivier. Hier spoel je deze lekker af. Je pakt een grote boomstam, legt de lap erop en gaat met een soort van plank hard op de schorslap slaan. Kracht gebruiken. Yoeri en Mischa hebben geholpen, maar het bleek flink werk te zijn. Slaan tot je een ons weegt, of in ieder geval tot alle vezels uit elkaar getrokken zijn. Het blijkt echt te werken. Prachtig. Ik vraag me altijd af wie dit ooit bedacht heeft. Als de hele lap platgeslagen is, dan wordt hij afgespoeld en te drogen gehangen. En klaar voor gebruik.

Edy moest natuurlijk een lendedoekje voor. De jongens wilden voor geen miljoen. Dus Edy met de Shaman onder de klamboe, om zijn nieuwe kledingstuk om te doen. Het resultaat zie je op de foto's. Zoek de verschillen, hahaha.

Vissen
Ja, ik mocht mee vissen. Altijd gedacht dat dit voor mannen was uitgevonden, maar hier doen de vrouwen het. Lumang had een prachtige bamboe rok gemaakt, die ze met een rotantouwtje vastzette. Ik stond daar in mijn sportbh en dan krijg je toch even vrouwen onder mekaar, dus ze voelde aan mijn borsten en vond het heel wat.. hahaha... Borsten uit Holland. Die zijn wel wat groter en vetter dan die van de Mentawai. Dus gekleed op pad naar de rivier. Kinderen mee. Die huppelen door het water over de stenen. Mijn blote voeten deden na een paar meter al zeer. Pfff.. zwaar. Natuurlijk ook bijna geen vis gevangen, alleen een krab. En dan lopen door het water. Zij allemaal supersnel, komt die slak uit Holland erachteraan.. zonder vis. Jaja.. we hebben echt heeel ver gelopen, door en langs het water. En door de jungle weer terug. Ik vond het eigenlijk superzwaar.

Werken?
Vroeger moest de man op pad. Voedsel verzamelen, apen schieten, huisje bouwen. Wij kwamen bij de ‘rijke' lui, die de hele dag op hun kont zaten. Roken en kletsen. Het is ongelooflijk. Net een stelletje oude wijven. Echt waar. Ik snap nu dat ze rijk worden van die maffe Hollanders die ze een keertje komen opzoeken.. hahah..

Chicken Tonight
We werden al snel verrast dat er een kip geslacht zou gaan worden. Jammie. En dat ging, mede door onze moslimgids, op de bloedvergieten manier. Dus niet gewoon nekje breken. Yoeri en Mischa stonden er bij en keken er naar. Dat heb je met een vader die weet wat stropen/slachten is. Haha. De kok heeft er 's avonds een heerlijke chicken curry van gemaakt.

Kind zijn
De kinderen hebben het super. De hele dag lekker spelen en ravotten. Op en tussen bomen. In de rivier. Spelen met je hakmes of verstoppertje spelen. Of gewoon een touwtje waarmee je een spelletje doet. Gewoon lekker kind zijn, dus.

Saturday Night
Het was weer volle bak in de Uma. Mischa en Yoeri verveelden zich niet, ze speelden al tikkertje met de kinderen. En natuurlijk konden ze het nooit winnen. 's Avonds hebben ze gezongen en gedanst. Ongelooflijk. Dat heb ik ze nog nooit op die manier zien doen. Maar iedereen lachen en geinen. Echt gezellig. Super als er geen computer in de buurt is.. dan moet je wel socializen. En als de kids het leuk hebben, hebben de ouders het ook naar hun zin.

En Mischa wordt trouwens ook een handelaar. Hij heeft zijn t-shirts niet weggegeven, maar geruild voor katapulten. Haha.. En zijn korte broek mochten ze wel zo hebben.

Wel maf dat je weinig foto's kan maken, of filmen. We kunnen de batterij natuurlijk niet opladen, dus moeten echt bewust een foto maken. En je weet nooit wat je nog te wachten staat.. haha..

Eigen sleutel
Allen zijn gek op armbanden, kettingen en sieraden. Gelukkig had ik genoeg bij mij. Iedereen heeft dan ook een ketting om zijn nek. Vaak hangt daar een veiligheidsspeld aan voor als je een splinter in je voet hebt en die moet eruit. Maar ook een sleutel. Vaak hebben de moeders en vaders ieder een eigen locker die op slot kan. Daar worden de privé spulletjes bewaard, zoals sigaretten, naalden enzo. Want als iedereen zo maar langskomt, ben je wellicht ook zo je spullen kwijt..

Poep, pies, jungle, bloot...

Poep en pies...
Toch wel redelijk geslapen. De zon komt om 6.15 uur op. Vaak ben ik voor het licht wakker. Dan kan ik even lekker in de open lucht naar het toilet. Jaja.. de poep en piesverhalen blijven het zelfde. Bij dit huis had je twee richtingen: de ene was naar het riviertje (steil naar beneden, dus tandenpoetsen is er niet bij). De rivier is echt alleen voor wassen. Plassen doe je de andere kant op. Dan ga je langs de varkens, blub en zoek je op het vlakke stuk en plekje voor jezelf. Maar eigenlijk moet je zover mogelijk van het huis gaan zitten. Tja.. dat is soms wel lastig, want hoe verder hoe blubberiger en viezer. En 's nachts is het nog erger. Dan ga ik met mijn hoofdlampje op, de donkere nacht in. Zoekend naar een rustig (en veilig) plekje. Takjes schuren langs je benen en kriebelen. Jungle-geluiden. Soms zou ik gewoon willen piesen als een vent. Maar helaas. Ik ben als een meisje geboren...

Na het ontbijt gingen we terug naar de rivier. Twee pong-pongs stonden klaar. Erg dunne kano's, niet wiebelen want dan lig je er echt naast, stonden voor ons klaar. Gewicht verdelen. Dus Edy met Mischa en ik met Yoeri in een kano. En toen de rivier op. Met een kleine propeller erachter, scheurden we over de rivier. Weer heerlijk. Mooie omgeving, veel groen. En na een tijdje zie je weer eens een huisje. Soms een tegenligger: Aloita, dat is de Mentawai groet. Genietend van een ronkende motor en een magnifieke omgeving. Na ca. 3 uur mochten we eruit. Weer zomaar aan de kant, even aanmeren, kano's op de kant en een stukje lopen naar een dorpje. Weer over boomstammen, eng! Bij het dorpje kregen we koffie. Veel kinderen. Sommigen speelden domino. Mischa vond het leuk.

Jungletrek
Toen begon onze tocht. Over een betonnen weg, die helaas glad was. Ruim anderhalf uur lopen. Natuurlijk geen effen weg, maar oppassen dat je niet struikelt of uitglijdt. En dan ineens stopt de weg en gaat-ie over in het groen. De echte jungle. Steil. Weer klimmen. En helaas ook hier weer modder, glad en blub. Je wilt je schoenen sparen, maar het lukt gewoon niet. Onze kok, Amansabia, maakt een stok. Hakmes, kappen, ruwe stukken eraf en heerlijk, veel meer steun. Het lopen zelf gaat zo gemakkelijk. Mede door de Merapi hebben we genoeg kilometers en klimmen/dalen in onze benen zitten. De Shaman wandelt mee. Prachtig. Het was een mooie tocht, weer anderhalf uur. Prachtige natuur, zo groen, vol en bloeiend. Magnifiek. Nog leuker dat je het niet echt zwaar is, maar je gewoon heerlijk in de jungle loopt.

Bij de Uma (huis) aangekomen, komt Lumang op ons af. Een oude vrouw, supermager, grijze haren met een stralend gezicht. Meteen zoenen. Dus ik voelde me meteen thuis. Wat een mooi mensje. Vol met tatoeages. Ze zag er erg oud uit, dat komt mede door het ontbreken van vitamine C. Ze blijkt weduwe te zijn. Ze heeft alles dondersgoed in de gaten en in de hand. Als ze lacht zie je weinig tanden en wat er wel zit, is bruin. Ze rookt als een ketter. Ze kijkt met volle lach naar mijn kinderen, en geeft aan dat ze wel mogen blijven en ik mag gaan. We begrijpen elkaar zonder de taal te spreken en ik moet natuurlijk ook gigantisch lachen. Het zit goed tussen ons..

Tatoeages
De Mentawai zijn trots op hun tatoeages. Ook vrouwen hebben tatoeages all over. Ze maken deze zelf, met kleurstof uit een bepaalde plant. Naaldje erbij (of veiligheidsspeld) en krassen maar. Het is vooral ijdeltuiterij en voor decoratie. Het is niet dat het een specifieke betekenis heeft. Ik zou best wel een tatoe willen, maar liever niet tijdens deze reis.. hihi.

De deur staat open
De Mentawai bestaan veelal uit een zgn. clan, met een opa en daaronder kinderen en familieleden. De clan waar wij waren, had ca. 60 familie's. De Uma, het centrale huis, was erg groot. Iedereen komt dan ook aan. En blijft slapen, als het nodig is. De deur staat letterlijk altijd open. Haha. Het huis waar wij verbleven had twee grote ruimtes en een soort van veranda. Meestal is er een open keuken (whaha..) aan de voorkant en twee stookplekken aan de achterkant van het huis. Er zijn verschillende openingen, waardoor je naar binnen kan komen. Altijd welkom geheten door de varkens of apenkoppen die bij de ingang hadden. Soort trofeeën of alleen decoratie? De Mentawai zijn erg gastvrij. Iedereen mag en kan komen. Alles wordt ook gedeeld. Vooral de sigaretten, haha.. Ze roken zich nog hartstikke dood met al die kretek sigaretjes.

Na de heerlijke fried rice werd ik snel meegenomen naar het achterste gedeelte van het huis. Ik mocht helpen met Sago maken.

Vrouwen en eten
We hebben natuurlijk nog oudere dames gezien, die lekker met de borsten bloot door het oerwoud gingen. Kapmes op je rug en hakken maar. De vrouwen zorgen bij dit volk voor het voedsel, en voor de kinderen. Meestal sago, een vrucht waar een soort meel uitkomt. Dit moet eerst gezeefd worden, dan in palmbladeren wikkelen, met een blad als touwtje eromheen. Dan zit alles strak bij elkaar en ontstaat een soort kokertje. Ik heb geholpen om dit te maken, maar het was zooo moeilijk. De kokertjes leggen ze boven het vuur. Omdraaien en roosteren. Pff... dat was echt bloedje heet om te doen. Respect! Als het klaar is, bladeren verwijderen en happen maar. Ik vond het niet super bijzonder. Zij eten dit dagelijks als ontbijt en avondeten. Ook eten ze wel eens Taro. Een wortel, die ze mengen met kokosnoot. Heerlijk. Echt zoet en lekker. De vrouwen vissen ook. In de rivier zaten kleine garnaaltje. Ze hebben er een gevangen, die deelde ze door twee en gaf ze aan de kinderen. Kleine vissen, krabbetjes, maar oh zo moeilijk te vinden. Een koker op je rug, waar je alle vis kunt in doen.

Samen dineren by candle light
Als er eten is, gaat het ook allemaal op. Hamsteren is er niet bij. Als de vrouwen koken gaat het net als bij mij thuis, overal een hapje van nemen, in je mond stoppen en smullen. De vrouwen hebben dus al flink gegeten als de rest van het eten klaar is. De kinderen eten soms mee. De mannen krijgen en eten dus altijd later. En natuurlijk met je rechterhand en op de grond.

Ceremonie
Als er een speciale ceremonie is, wordt wel met zijn allen gegeten. Als er bijv. een pig wordt geslacht, komen ze allen bij elkaar om samen te eten en te vieren.

Partij voor de dieren
De Mentawai zijn niet echt diervriendelijk. De partij voor de dieren zou hier geen stem verwerven. De honden worden op hun kop gemept, krijgen echt het allerlaatste niet eetbare, stugge restje wat veelal nog uit iemands mond komt. In de rivier sloeg het vrouwtje keihard op het water, bleek een insekt dood te meppen. Een soort sprinkhaan, die gestrekt lag.. haha.

Er blijken veel kinderen in deze familie rond te lopen. Gezellig voor de jongens. De kinderen lopen in gewone kleren. Sommige hebben maar twee t-shirts. Je begrijpt dat deze er niet erg schoon uitzagen.. haha. 's Avonds werden we verrast met spaghetti. Lekker. Er kwamen heel veel mensen langs, allemaal roken. En kletsen, kletsen, kletsen. Ouwehoeren gewoon. Je begrijpt niet waar ze het over hebben, want ze beleven totaal andere dingen. De kip die raar deed. Iemand die een sago heeft meegenomen. Later blijkt dat er ook zaken als ongewenst zwangerschap voorkomt, en heftige discussie over de boete die dan betaald moet worden. De mensen gaan ook lekker lang 's avonds door, al slapen ze nooit uit. Altijd met de zon op. Pff.. life is zwaar daar..

We hebben toen ook de Spaanse Mentawai (zie foto op mijn profiel) ontmoet. Mooie, rustige man. Ik was erg moe, dus mama dook lekker in de klamboe. Dun matje. Planken. Toch proberen lekker te slapen.

Nagelknipper
Oh ja. Nog even dit. Tja, hun voeten zijn natuurlijk bruin/zwart. De nagels kort. Hoe kan dat nou? Je gelooft het niet, maar met een kapmes knippen ze hun nagels kort. Ongelooflijk. Eng. Ik zou er zo naast gaan.