Siberut, op naar de Mentawai
Rond 7 uur eindelijk op plaats van bestemming: Siberut! Haventje, vol met mensen, allemaal porters, die de boot leeg moeten halen. Kilo's zakken met meel of zand. Flink sjouwen. We gingen met een busje naar een prachtig huisje aan de baai. Daar aan het strand even bananenpannenkoeken gegeten. Superzoet. En meteen een lekkere duik genomen. Zee is warm. Jongens konden even biljarten en gitaren.Toen de rugzakken op, lopend verder. Langs huizen, een schooltje, wat winkeltjes. Mooi pad. Op weg naar de speedboat. Nee, niet zo'n echte speedboot, maar een kano met een grote(re) motor.. haha..
Mentawai op Siberut
Jarenlang, misschien al voor eeuwen, leven de Mentawai op Siberut. Een eiland dat vooral uit klei bestaat. Tropisch regenwoud met een rivier die er doorheen stroomt. Siberut bestaat uit meerdere eilanden. Veel surfers gaan naar het andere eiland, omdat de golven huizenhoog zijn en de stranden paradijselijk. Wij gingen naar het noordelijkste eiland: Siberut. Eigenlijk nog onontgonnen. Primitief. Het programma ‘Groetjes uit de Rimboe' is hier ooit met Hollanders opgenomen. En wat leuk is dat we de man die op de foto op ons weblog staat, hebben ontmoet. Hij is ooit naar Spanje geweest met datzelfde programma. De Mentawai zijn klein van stuk, maar geef een man een hand en het lijkt of je een bodybuilder vastpakt. Kleine voeten, die zich gemakkelijk door de jungle bewegen. Alles op blote voeten, altijd door de blub, de modder. Ik heb een prachtig boek, met schitterende foto's gezien van Robert Lindsey. Thuis ga ik het zoeken om aan te schaffen. Hierin staat de legende beschreven over de Mentawai.
Ruim anderhalf uur varen naar het huis van Amangresik, een shaman. Met de kano aangekomen, nee, geen steiger natuurlijk dus meteen met je schoenen in de blub. Echt blub. Modder. Ik wist het, maar het is toch vies. Rugzakken mee en lopen naar het huis. Door de blub, over boomstammen die natuurlijk glad zijn. Balanceren. Blijft wennen voor de lange, weldoorvoede Hollanders.
Het huis stond op palen. De trap was een smalle boomstam, met inkepingen voor maatje 34, maar niet voor onze schoenmaat (mt. 41 - 46). Dus heel voorzichtig naar boven, want je wil niet met je gat in de blub vallen.. haha.
Het rook er apart. Tuurlijk een lekker houtvuurtje, maar de warme geur van dieren was beter te ruiken: WILD PIGS. Stuk of 15 wild pigs liepen onder en rondom het huis. Stank! Maar ook daar raak je aan gewend.
Amangresik is een shaman. Supervriendelijk en behulpzaam. Strak lijf met een lendedoekje, vol tatoeages. Hij woont hier met zijn vrouw, Baigresik en heeft drie kinderen. Een getrouwd, een is weggelopen en een dochter. Ook zorgt hij voor het zoontje van zijn broer, omdat zijn schoonzus is overleden.
Shaman
Je kunt er zelf als knul voor kiezen om Shaman te worden. Dit is dus niet afhankelijk van je stand of je ouders ofzo. Als je Shaman wilt worden moet je wel aan een heleboel regels voldoen. Zo moet je 30 wild pigs (tja, zijn het nu varkens of zwijnen? Ik blijf ze maar wild pigs noemen, dat klinkt leuker.. haha) en ca. 50 kippen hebben. Je mag NOOIT meer paling of apen eten. Ja, opa. Een shaman zal je dus nooit willen worden! Je moet eerst getrouwd zijn voordat je Shaman kunt worden, waarschijnlijk omdat je vrouw dan ook bewust kiest dat haar man Shaman zal zijn. Je moet dus veel meebrengen. Ook om bijvoorbeeld genoeg lendedoeken te hebben. Die laat je dan door andere maken, waarna je ze met bijv. wild pig ‘betaalt'. En dan mag je een eigen leraar kiezen, die je de lessen van de Mentawai bijbrengt. Je moet zeker drie maanden op training. Allerlei taken volbrengen. Rituelen volgen, voordat je een echte Shaman wordt.
Lekker bloot
Alle mannen dragen ook een lendedoek. Je hebt er gem. 2 per week nodig. Ik gebruik meer onderbroeken, haha. De lendedoek wordt om je lichaam gewikkeld zodat je een soort string aan de achterkant hebt en een lapje aan de voorkant. Ik heb dus veel strakke, blote billen gezien.. leuke lui die Mentawaimannen.
Rotan schillen
Baigresik, de vrouw, was bezig om een mand te maken. Ze kon uitstekend vlechten. Ongelooflijk. Met de voeten op het vlechtwerk en dan de rotan in het rond laten gaan. Apart. Een stuk rokend hout erbij om de muggen te verdrijven. Het kapmes gebruiken ze voor alles: hun belangrijkste gereedschap. Zij was vaak even rotan aan het schillen. Lange stroken langs het kapmes halen, zodat een soort van touw ontstaat. Ze had 6000 stuks nodig voor de daken van hun nieuwe huis. Over een jaar willen ze waarschijnlijk van deze plek weg. Maar dan wel voorbereid. Ongelooflijk veel werk.
Taalbarrière
Zij hebben een eigen taal, en Mischa's favoriete woord was Kut Nalek... dat betekent: no worries. Echt waar, zelfs shirts met Kut Nalek gezien. En wij kunnen Bob Marley's song op zijn Mentawai's zingen.. haha.. Ook grappig is om nee te zeggen: Tak. Of ja: O-oo.. Dat moet je maar aan Yoeri vragen, die kon het zo goed. De taal was voor ons meteen de grootste barrière. Het is zo jammer (en vermoeiend) dat je niet gewoon met elkaar kan praten. Met handen en voeten kwamen we wel een heel end. En een lach doet ook veel. Gelukkig kon Ed, onze gids, de taal en kon hij als tolk dienen.
Verveling
En dan zit je bij iemand thuis. Een houten hutje. Thee drinken, kretek roken en kletsen. De jongens vroegen al snel, en nu? Wat gaan we doen? Tja.. dat is lastig, even weg zonder ipod, game of iets elektrisch. Buurt verkennen is ook gedoe, want door de blub ga je niet even een blokje om.
Edy stelde voor om op zijn Hollands te gaan vissen. De Mentawai zetten vaak netten uit of vissen met een handnet. Dan komt Edy met zijn vislijntje en haak. Haha.. Zij lachen en vragen waarmee hij gaat vissen. Ja wormen, die moeten we natuurlijk wel even zoeken. En ja hoor, twee wormen gevonden. Edy vissen en jawel, een vissie gevangen, die hij weer als aas kon gebruiken. Leuk, maar helaas geen big fish. Dus weer vegetarisch gegeten..
Michelin ster
Onze kok, was fantastisch. Wat kon hij lekker koken. Een jungle trip gaat alleen met een volle maag. Het is wel jammer dat er allemaal dragers mee moeten om ons eten te dragen. We hebben zo lekker gegeten. 's Morgens ontbijt met toast, ei en kaas. Of pancakes. Als lunch een nasi of mie goreng, maar ook een keer spaghetti. Zalig. We hebben hem vele malen gecomplimenteerd met het heerlijke eten. Super. Daar kan een mens de jungle mee door.
Slapen
Tijd om te pitten. Spannend. Klamboes werden opgehangen en zagen er goed uit. Dun matje, eigen opblaaskussentje en hoeslaken mee. Op de houten vloer, bestaande uit diverse planken. Elke keer als iemand over die planken loopt, kraakt je bed en voel je het op je rug. Maf hoor. Maar toch proberen te slapen, oordoppen in, ogen dicht en snaveltjes toe.
Op naar Siberut... lange reis...
Onze trip gaat beginnen. Rond 12.00 uur met een busje naar Padang. Daar de rugzakken afgegeven en klaar voor vertrek. Ik heb bijna al mijn ringen afgedaan. Sieraden zijn bijna taboe in de jungle. De Mentawai blijven net zo lang zeuren dat je je kettingen, armbanden of ringen afdoet. Het bleek later ook dat ze mijn oorringen helemaal te gek vonden. Echt iedereen wees ernaar en vele vroegen er om. Hahaha. En uiteindelijk heb ik ze ook weggegeven. Leuk hoor.
Helaas hadden we geen cabine (met dank aan de gids, die gejokt had), maar wel de VIP ruimte.. haha.. Een stoel die iets naar achteren kon, airco (die lekte) en een plastic matje. We konden dus gelukkig wel slapen op de grond, alleen jammer dat we niet alleen lagen.. er was een baby die de hele nacht gehuild heeft. Daar waren mijn oordoppen zelfs niet tegen bestand. We vertrokken 's avonds om acht uur en kwamen na 11 uur varen aan.
De markt op en naar Sakato
Relaxen. Beetje bijkomen. Lekker easy. Ik slaap nog steeds slecht met oordoppen en blinddoek (uit het vliegtuig) voor. Superveel lawaai, een hond die ze van mij mogen afmaken omdat hij echt niet gelukkig is. Hij heeft de halve nacht geblaft waardoor ik zelfs de moskee van 4.30 uur niet meer heb gehoord. Weer gepraat over de trip en toen gaan shoppen op de markt. Kadootjes kopen. Want als je ergens te gast bent, geef je kadootjes. Armbandjes, veiligheidsspelden en naalden. Jaja.. niet voor kleding, maar voor de tatoeages. En tijgerbalsem. Moeilijk te vinden, ze hadden vaak alleen maar leeuwenbalsem.. haha.. Ook de veiligheidsspelden met veel gelach en aan de hand van een dame, gevonden bij een klein kleermakertje. Maar het liefst hebben ze toch sigaretten. Een exclusief merk gehaald, waar we ze blij mee gaan maken.
Sakato
We weten onze weg nu wel een beetje te vinden in Bukittinggi. Eetstalletjes, de markt en Mischa is dol op de foe yong hai van Basko. Alles voor de trip gepakt, van de vier rugzakken en twee dagpakken moesten we nu naar twee rugzakken en een dagpak. Ook nog een paar extra koekjes, flesje drinken en snoepjes mee. 's Avonds naar Sakato. Net als 20 jaar geleden. Een muziek en dansvoorstelling van de Minangkabau, het volk van Sumatra. Ik had nog een foto gemaakt van ons kaartje van toen, waar de mensen hartelijk om moesten lachen, prijs was wel stukken hoger.. haha..
Even terug in de tijd. Diverse instrumenten, gamelan (potjes op zijn kop), trommels, fluit maar ook electrische gitaar, waardoor het lekker klonk. De dansen, wat zijn die meiden toch mooi met hun traditionele kleding, werden uitgelegd. Ook nog een stukje Pentjak Silat, zelfverdediging, wat de boys natuurlijk erg leuk vonden om te zien. Op het laatst nog een oogstdans, met kaarsen en door een berg gebroken servies lopen. Beetje toeristisch, maar leuk om nog een stukje cultuur mee te maken.
Toen laat, gelukkig droog, naar huis. Morgen richting de jungle. Spannend. Wat staat ons te wachten. We laten onze laptop, Ipod, Edy's en de Indonesische telefoon thuis. Alleen mijn telefoon opgeladen mee, als de batterij van onze fotocamera opraakt. We hebben ook een sportcam, waarmee Yoeri misschien nog iets kan filmen. Alle apparatuur thuis.. wat zullen de jongens zich vervelen.. haha.. Dit wordt keihard ervaren dat je ook zonder elektra kan leven... Haha... hopelijk..
Bukittinggi ontdekken…
Relaxen
Beetje uitslapen en de was wegbrengen. Schrik niet.. wel 11 kilo! Haha.. En dan hebben we expres service aangevraagd, want we wilden het natuurlijk de volgende dag weer terug hebben. Toen lekker gaan wandelen in Bukittinggi. Naar het Panorama Park en daar de Japanse tunnels bekeken. Donker, indrukwekkend. In het park stikte het van de apen. Ik blijf het stomme beesten vinden, loerend op elk stukje etenswaar. Maar de jongens vonden het prachtig. Ook toen een apie uit een flesje dronk. Toen zelf langs hutjes naar de vallei gewandeld. Weer een ronde slingerweg naar beneden en het bos in. Genietend van de rust en stilte. Even weg uit de stad.
Afvalberg
Wij aan de wandel, komen we bij een klein huisje, met een soort box ervoor waarop ook in het Engels staat of we willen bijdragen aan het schoonhouden van het pad. Dat willen we wel. Want de afvalberg is hier nog steeds gigantisch. Alles wordt op straat gegooid, uit busjes, uit woningen en gewoon laten vallen. Het is echt heel erg. Naast de stank, blijkt men ook niet te beseffen dat ze het bij elkaar op een hoop moeten gooien. Ook in de natuur zien we dat. Op de Merapi zei Edy, dat als je de weg niet meer weet, je gewoon de snoeppapiertjes moet volgen. Maf dus. Ook later op de boot zie je de plastic zakjes (ja, die krijg je ook voor alles) in de oceaan verdwijnen. Zelfs de stranden zijn vies omdat er zoveel afval ligt. Ik hoop dat men beseft dat dit een enorm probleem is/wordt.
Kopi tidak gula (koffie zonder suiker)
Bij de gelddoos stond een klein huisje, en een ouder echtpaar kwam op ons af. Prachtig mooie mensen. Heer van 74 bood ons kopi aan. Jongens kregen thee. De Indonesiërs zijn echte zoetekauwen. Overal veel suiker in. Dus bij elk kopje thee of koffie meteen aangeven dat je geen gula hoeft. Ook zoetjes heb ik nog niet gevonden.. haha.. In ons allochtone Bahasa Indonesisch gepraat, over afval en de vallei. Hij had liever Nederlanders dan Indonesiërs, omdat die betalen en alles schoon houden. We mochten niet betalen voor de koffie, dus een extra donatie in de gelddoos gedaan. Voor de jongens haalde hij nog suikerriet, met een kapmes schillen en dan in stukjes hakken. We kregen een zakje mee. Zuigen, zoete sap eruit en de rest kan weg. Apart snoepje!
Koto Gadang
Lekker wandelen. Klimmetje, langs de werkers die een trap aan het maken waren. Flink steil, ik moest even op adem komen, komt er zo'n heer aan die mijn hand pakt en samen lopen we naar boven. Al die kerels lachen. Langs de bananenbomen naar het zilverdorpje gelopen: Koto Gadang. Onderweg nog een eendenfarm gezien. In het dorpje was net de school uit. Alle meisjes gesluierd, wat pennen weggegeven. De jongens waren aan het voetballen. En Mischa moest natuurlijk even zijn kwaliteiten laten zien. Alleen was hij de enige met schoenen en stak huizenhoog boven de jongens uit. Echt leuk. Er waren wel veertig kinderen. Allemaal gillen, lachen. Ik was omringd door de meisjes. Er kwam nog een heer langs, die Nederlands sprak, hij had nog een broer van 94 die in A'dam woonde. Ik vind die oudere mensen hier zo mooi. Prachtige uitstraling! Ook kwam er nog een militair en hebben we de twee dorpsgekken ontmoet. Wereld is klein.. haha. Toen begon het ineens gigantisch te regenen. Alle kinderen ineens weg. Schuilen en wachten. Schemer viel in. Geen busje te zien. Als echte backpacker moet je geduld hebben, dus hopen dat er nog iets komt. Terug was geen optie. Na een tijdje kwam er toch een busje, terug naar huis (zeker nog een uur gereden!). 's Avonds lang gebabbeld over de tocht naar Siberut, wat we kunnen verwachten, moeten meenemen etc.
Lake Maninjau
Tijd voor het oude werk. Lokaal reizen. Dus gewoon met de bemo naar het busstation. Daar de bus gepakt (geluk, we waren de laatste) en een uur reizen door de prachtige omgeving van Sumatra. Rijstvelden, terrassen, af en toe een buffel. Groen, meer rust ook op de wegen. Heerlijk. Het laatste stuk bestond uit 44 haarspeldbochten. Elke bocht is genummerd. Lekker heen en weer geschud. Bij sommige bochten zaten aapjes. Het was alleen onmogelijk om een foto te maken, wiebeldewiebel.
Rondlopen
In het dorpje aangekomen ouderwets bakkie kopi gedronken. Naast de autowerkplaats waar ze aan het lassen waren, met en zonder zonnebril. De zon schijnt hier fel. Het is erg warm. Heet gewoon. Veel moslimkindertjes, in schooluniform. Het meer was een plaatje. Prachtig. Veel vissers. Veel vis. Magere katten. Mischa zag zijn botten. Ook nog wel honden, die eigenlijk onrein zijn, maar door hun blaffen geschikt om de oogst te bewaken. Dus mogen ze blijven.
Lunch
Heerlijk geluncht bij Cafe44 (denk aan de bochten). Aan het meer. Voor het eerst gado gado gegeten. Lekker. Mischa foe yong hai. En Yoeri zoetzure kip. Edy nasi special. Volle buik, dus konden we weer lopen. Imam kwam op ons aflopen. Een fosterparent kindje, die ook wel eens in Nederland is geweest. Hij runt de Engelse school en wilde gidsen. Hij vroeg of we Engelse les konden geven om 16.30 uur. Helaas is dat niet meer gelukt. Hij was zeer vriendelijk en wees ons de weg naar de waterval.
Waterval
En weer lopen. Jalan kaki. Terwijl de spieren nog gevoelig zijn van de bergtocht. Langs de rijstvelden, waar de huizen best wel mooi waren. Vruchtbare grond, veel vis dus een rijk gebied. Twee oude dames zaten heerlijk te kletsen. De mensen zijn nog steeds zo vriendelijk. Het is ook zo leuk dat we nog wat Indonesisch kennen. Onderweg zag ik een soort van bad in de tuin. Bleken graven te zijn. Mischa vond het eigenlijk wel handig, zo lekker dicht bij huis. De graven zijn vaak betegeld. We konden de rijstvelden nu beter bekijken. De dunne aaltjes zwemmen hier rond. Die worden gevangen en gedroogd. Opa kan hier zijn hart ophalen.. haha. We hebben ze alleen nog niet geproefd. Toen op zoek naar een pad richting de waterval. Dat was niet moeilijk. Door de brandnetels, ja natuurlijk met korte broek, een beetje stijgen en klimmen maar we zijn nu wat gewend. Mooie tocht. En een mooie waterval. Edy in zijn adamskostuum eronder. Oei, koud en natuurlijk een superharde stroom water naar beneden. Lekker afkoelen. Ook wij even lekker eronder. Rustig aan terug gelopen en onderweg nog een apie gezien. En een miljoenpoot en een bloedzuiger. Ook de bloemen staan mooi in bloei.
Nee, nee...
Bij het dorpje waren mannen vis aan het verzamelen. Uit netten, eerst vis scheiden, dan wegen, in een bak met water (met iets erin) en dan overgooien in een zak met water, waarin een zak met ijs hing. Snap je het nog? Dan werd er lucht in geblazen (zodat de vissen niet doodgaan) en de zak We waren natuurlijk best wel moe. Toch weer teruglopen. We waren al aardig moe van het lopen, dus een busje aangehouden. Nee, nee, zei de chauffeur. Dus Edy nogmaals vragen, blijkt dat het een privé-busje was.. haha.. Wij weer verder lopen.. blijkt de man het toch zielig te vinden en laat hij ons alsnog meeliften.. haha.. Auto vol met de familie, meiden giechelen en naar mijn mannen kijken. Nog kleine mosseltjes gegeten, net zonnebloempitten.. wel lekker. Blijken ze daar allemaal te vangen. Maar zoveel werk om ze te openen. Toen met de bus terug naar Bukittinggi. 's Avonds lekker relaxen en kletsen.
Onbereikbaar... (19 juli)
Jungleberg trek naar de Merapi (2889 meter)
Tijd voor actie. Eindelijk. Genoeg stad en auto's gezien: de natuur in! We hebben een guide mr. Moly, gevonden. Een man van 54 die samen met zoon Farao (zo noemde Edy hem) ons mee zou nemen de Merapi op. Een actieve vulkaan van 2889 meter. Geen kleintje dus. En helemaal speciaal. We gaan de sunset zien. De zon komt rond 6 uur op. De beklimming is ca. 5 uur. Reken maar uit. Overdag geprobeerd te slapen. Dat lukte dus niet. Helaas slaap ik nog steeds slecht. Spanning, tijdsverschil of gewoon de leeftijd? Geen idee. Dus met weinig slaap de avond in.
De donkere nacht in...
We vertrokken om een uur of elf voor de nachtelijke tocht. Eigenlijk niet goed geweten wat we precies zouden gaan doen. Wel goed voorbereid. De hoofdzaklampjes kwamen goed van pas (bedankt opa!). Eerst met de bemo naar de voet van de Merapi, Kotu Baru. Daar werden onze namen doorgegeven. Zouden ze ons komen halen als we het niet volhouden?
Jungle bergtrek
Rond half twaalf gaan lopen. De nachtelijke stilte in. En meteen rustig omhoog. Uitzicht op Bukittinggi. Prachtig al die lichtjes. Het is maf om 's nachts te lopen. Achter elkaar aan. Smalle paden. En meteen steil omhoog. Op je ademhaling letten. Het eerste half uur is altijd het zwaarst. De jongens gaan prima. Gelukkig zijn ze sportief en oh zo stoer. Af en toe even bij ademen, maar eigenlijk in een constant tempo omhoog. Klimmen, steil. Soms je handen erbij en optrekken. Soms door donkere gangen. Modderig. Af en toe glad. Tja.. waar zijn we aan begonnen?
Steil, steil, steil... alleen maar omhoog!
Over boomwortels, rotsen en dan weer door dichte begroeiing een klein paadje op. En maar klimmen. Hijg, hijg.. Af een toe een slok water. Zweet kwam lekker door. Dat is nog wat anders als een uurtje steppen bij de GGD. En de jongens hielden het nog steeds vol. Mijn hart maakte overuren. En dan wetende dat je nog verder omhoog moet. Helaas geen recht stuk gezien. Rond een uur of twee kwamen we bij een oud kampvuurtje. We kregen het fris, dus lekker bij het vuur gezeten, lekker opwarmen. Bleek dat we zo vlot gelopen hadden, dat we een uurtje moesten wachten. Want hoe hoger, hoe kouder. Heerlijk uitgerust voor even.. dan is het zwaar om weer verder te gaan..
Steil, steil, steil... alleen maar omhoog!
En dan denk je dat je er bijna bent. Nog niet op de helft.. hoe is het mogelijk? Dan slaat de kou toe. En toen kwam de regen. Schuilen is er niet echt bij. Je wordt niet zeiknat van de regen, omdat je nog tussen de bomen loopt, maar wel klef, warm, nat. En natuurlijk is de grond natter, waardoor elke stap omhoog zwaarder wordt, omdat je bang bent dat je uitglijdt. Heftig. Lichamelijk ging het, maar dan moet je geestelijk verder. En baal je. Mischa werd het zat. Wie niet? Haha. Terug is nog geen optie. Dus moet je je kind stimuleren, terwijl ik zelf eindelijk besef waarom ik deze vulkaan 20 jaar geleden niet heb beklommen. Haha.
Een uur voor de top
Regen. Nat. Kou. Letterlijk rillingen over ons lijf. Onder een paar takken proberen te schuilen/liggen. Mr. Moly maakt ontbijt. Terwijl ik dicht tegen Mischa aanlig om mijn kind te warmen, maakt Mr. Moly koffie. Hij heeft een flesje petroleum bij zich. Af een toe een scheut op de vlammen. En het ergste gebeurt: de vlam vat het plastic! Wat op Mischa en mij lag. De vlammen slaan om ons heen, Yoeri pakt het plastic op en werpt het weg. Ik gil. Mischa gilt. Het lijkt of zijn broek in vuur staat. Maar het was zijn schoen. We schrikken ons kapot. Ik roep om water. Mijn hart zit in mijn keel. Door de regen was alles snel uit. Mischa zijn broek is heel, zijn schoen ook, alle vlammen snel genoeg weggeslagen. Dus ook niets verbrand. Iedereen geschrokken maar goed afgelopen. Heftig.
Ontbijt
Koffie was lekker, lauw maar niet koud. Pancakes, koekjes. Maar voor het eerst in mijn leven kan ik niet eten. Totaal geen trek. Dus met moeite iets naar binnen gepropt. Yoeri zit er ook doorheen. Hij wil en kan niet meer. Liever gewoon terug. Keiharde realiteit: we zullen die top bereiken.
Op naar de top!
Het laatste uur was zwaar. Je benen willen niet meer. Zwaar. Geen bomen. Alleen maar rotsen en stenen. En omhoog. Steil. En bewolkt. Dus geen supermooie zonsopgang. En daar hebben we het voor gedaan. En dan eindelijk die top. Gewoon een steen met een hekje eromheen. Maar dan voel je het geluk door je lichaam stromen. We did it!!!
Krater
Dan zie en ruik je de zwavel. Donkere ondergrond, her en der een plantje. Rest een grote, hele grote kale vlakte. De krater was indrukwekkend. Jaarlijks vieren jongelui hier oud en nieuw. Al heeft zelfs een zoon van mr. Moly de vulkaan nog nooit beklommen. En met zijn jarenlange ervaring als gids bleek dat hij nog nooit 's nachts een kind meegenomen had, de Merapi op. Klasse, Mischa! Koud en wind. Verschrikkelijk veel wind. Je waaide bijna weg. Nog rondom gelopen voor het mooie uitzicht. De foto's laten het zien. Je voelt je te gek. Alive and kicking.
The way down
En alles wat je naar boven klimt, gaat dus ook weer steil naar beneden. Afdalen is vaak nog erger dan klimmen. Tenen krullen op in je schoenen. Op elke stap letten, want door de regen is het glad. Tuurlijk af en toe via je billen naar beneden glijden. Je benen zijn zo moe, dat ze trillen. En ook hier af en toe kapot. Maar je moet door. Op jezelf. Niemand anders kan voor je lopen. En tuurlijk lukt het. Want het einde is in zicht. Vijf uur op, vijf uur down. We dit it.
Team
Het is ongelooflijk hoe we dit met zijn viertjes gedaan hebben. Ik krijg er echt nog tranen van in mijn ogen. Een loeizware tocht. Twaalf uur. Fysiek, maar ook geestelijk. Doorzetten terwijl je denkt niet meer te kunnen. Over grenzen heen gaan. Edy is een ongelooflijke inspirator. Hij stimuleert en motiveert. Mischa is een kanjer. Hij kon niet meer, maar er was geen weg terug. Je moet het zelf lopen. Je kunt niet gedragen worden. Dus toch hield hij vol. Met een traan en een lach verder. Yoeri zie ik nog zitten, als een dood vogeltje, zeiknat, met zijn regenjas over hem heen. Maar dat is ook mijn zoon die mij het laatste stuk naar boven getrokken heeft. Kom maar mam, geef me een hand! Om de beurt zaten we er doorheen (jaja.. Edy natuurlijk niet). En om de beurt pepten we elkaar op. Fantastisch. En dan is die top bereiken ongelooflijk. Magnifiek. We did it!! And I won't do it ever again... haha..
Werk gaat door
Edy aan het werk, office Bukittinggi: 'Sorry, ik was even niet bereikbaar. Ik zat twee dagen op een vulkaan.'
Back to Basic
Sms-en
Super. Lekker smikkelen aan de weg. Vis op de barbecue. Dorade, rog en garnalen. Soms een beetje spicy, maar oh zo lekker. Krijgen we ineens een smsje via ons Indonesische telefoonnummer: Ini siapa ya? Blijkt van een gids Bulalo te zijn. Een gids voor Siberut. Lachen. Lekker sms-en. Gezellig met Jeffrey gekletst, uit Padang nu aan het studeren in Melbourne. Leuk.
Bukittinggi
Met een busje naar de stad, waar we 20 jaar geleden zoveel gezien en genoten hebben. Het busje ging weer lekker snel, scheuren, toeteren en inhalen. Stoplichten staan er voor de gezelligheid. Rood is rijden! En natuurlijk altijd je knipperlicht aan. En net als toen: airco voluit aan en de chauffeur zit in zijn warme jas met capuchon op. Haha.. Betaald voor airco, dan krijg je het ook. Haha. Mooie omgeving. De palmbomen zijn weer prachtig. Ook twee koeien op het voetbalveld gezien en na een paar uurtjes kwamen we in Bukittinggi aan. De stad leek veel groter dan in mijn herinneringen. Overal auto's en brommertjes, werd er een beetje triest van. Verharde wegen, KFC en de Pizzahut en weinig backpackers met de Lonely Planet. Ons hotel van toen is verdwenen. Wennen dus. Ik word ook al zo'n oude oma die aan vroeger terugdenkt.
Back to basic
Het blijkt een vakantieweek te zijn en superdruk in de stad. Alle hotels overvol, gelukkig konden we direct bij Orchid Hotel terecht. Yoeri schrok zich rot. Kleine kamer, wel schoon. Maar geen airco/fan (ook niet nodig), wel horrengatengaas en natuurlijk alleen koud water. De mandi. Je zag hem verbleken.. haha. Ik natuurlijk weer op mijn charmante manier lopen pingelen. En we hebben een kamer voor 100.000 roepia (twee personen), omgerekend ca. 8 euro. En ontbijt. Ook basic. Een kop thee en twee witte boterhammen, even geroosterd in de pan en dunne jam erop. Maar ik vind het nog altijd lekkerder dan rijst als ontbijt. Haha. We zijn er weer: back to basic!
Jam Gadang
's Middags naar de Jam Gadang. De Klokkentoren, eigenlijk het herkenningspunt van Bukittinggi. In het verleden stond er een dak op, gevormd door de Hollanders, nu een echt Minang Kabau dak. Prachtig. Rondom de Jam Gadang, een centraal plein. Door vakantie dus hartstikke druk. Blijkt dat veel Maleisiërs komen shoppen, omdat het zo lekker goedkoop is. Van de natuur houden ze niet.
Sjansen
En ja hoor. Wat een bekijks hadden we. Vooral Mischa. Hij is iets langer dan de meiden (Yoeri is veel te lang) en ziet er natuurlijk leuk uit in zijn voetbalshirt. Dus iedereen giechelen en lachen naar hem. Een dame van een kiosk wees op hem en zei tegen mij dat hij handsome was. Leuk om als moeder te horen. Op het plein werden we belaagd! Of we op de foto wilden. Tidak apapa. Geen probleem. Dus ik sta er weer goed op! Big smile, met meisjes, de moeder, de oma (maar nooit met mannen!). Yoeri en Mischa werden echt gestalkd. Met iedereen op de foto. Ze vonden het prima, zo hoort het ook. Even Nederland promoten. We zijn aardig en kunnen leuk lachen. Haha.
Ibu
Het moet me nog even van het hart dat ik nu Ibu word genoemd. Dat is echt maf, maar doet ook zo warm aan. Ibu betekent moeder, en die geniet hier veel respect. Ik voel me alleen dan zo'n oud mens. Haha.